Zero, My Hero

‘Mit Musik geht alles besser’, zoals de Duitsers dat zo aardig weten te zeggen. Het is waar: wij leren om het even welke informatie vlot uit het hoofd, mits vergezeld van een pakkend deuntje....

Ook Amerikanen hebben de mnemonische kracht van muziek goed begrepen, getuige het fenomeen School house Rock, een roemruchte tv-serie uit de jaren zeventig waarin allerlei relevante geschiedkundige, biologische, mathematische, taalkundige en maatschappelijke thema’s dusdanig meeslepend werden vervat in korte muziektekenfilmpjes dat ze tot op heden niet uit de collectieve Amerikaanse herinnering zijn weg te rammen. De animatie van de filmpjes is van een stuitende jarenzeventiglelijkheid, maar de liedjes zijn stuk voor stuk onweerstaanbaar. Zo onweerstaanbaar dat mijn kinderen ze vrijwillig op Youtube opzoeken en uren achter elkaar meezingen. Ze kunnen inmiddels niet alleen de tafels van vermenigvuldiging vlot opzeggen aan de hand van liedjes als het ijle, betoverende Figure eight of Zero, My Hero, maar hebben opeens ook een uitgebreid inzicht in de meest uiteenlopende wetenswaardigheden, van de gang van zaken op Wall Street tot de wetten van de zwaartekracht.

Zo hoorde ik mijn 5-jarig zoontje onlangs de kwintessens van de menselijke bloedsomloop uit de doeken doen, op de klanken van een vrolijk rockertje: ‘You got four heart parts to pump the blood / Yeah, that’s circulation / Left and right ventricle, left and right atrium / Yeah, they do it, they circulate’. Daar is geen woord aan gelogen, en het kan bovendien goed van pas komen. Als hij bijvoorbeeld later chirurg wordt en bij het opereren even de weg kwijt raakt, dan neuriet hij gewoon dat liedje en het snijden verloopt verder zonder ongelukken.

Zijn zus zingt intussen de hele dag uit volle borst The Great American Melting Pot, onvervalste Amerika-propaganda die mij desondanks kippenvel bezorgt van ontroering, vooral na een paar borrels. Zoekt u het zelf even op Youtube op, u zult er geen spijt van krijgen. En bekijk dan meteen even mijn grammaticafavorieten: Mr. Morton (‘Mr. Morton is the subject of the sentence / and what the predicate says, he does’); de schetterende big-bandknaller Conjunction Junction (over voegwoorden, nota bene) en How a Bill Becomes a Law: op de heerlijkste bluesklanken worden hier de lotgevallen van een wat vermoeid maar hoopvol wetsonwerp, ‘Bill’, bezongen, bij zijn moeizame tocht vol gevaren op Capitol Hill. Het sippe rolletje papier, met een rauwe zangstem (‘I’m just a bill, yes I’m only a bill’), is bang dat hij sneuvelt in de Senaat of door een veto, maar loopt uiteindelijk reuzetrots rond met de handtekening van de president. Een methode die zelfs 8-jarige Boelie met rand-ADHD zo ver krijgt dat hij vrijwillig gortdroge politiek uit zijn hoofd leert, is niet minder dan geniaal.

Het wachten is dus op de Nederlandse Schoolhouse Rock. Nee, niet die Hilversumse kak-Kinderen Voor Kinderen met hun moderne probleempjes als dyslexie, een lesbische moeder of een verregende skivakantie, maar gewoon de Vaderlandse Geschiedenis, het Politiek Stelsel en ’t Kofschip: En toen kwam Willem van Oranje / Joeg ze allemaal terug naar Spanje / En al spoedig stond op handen / De Republiek der Nederlanden. Of: ‘Ik ben een kabinet van twee partijen / Als die elkaar niet kunnen lijen / Dan val ik, en moet de baas van ’t land / Naar de koningin, hoed in de hand. Of: ‘Ik ben een fout gespeld voltooid deelwoord / Zoals je ze helaas maar al te veel hoort. Et cetera. Daar moeten Rob de Nijs en Ivo de Wijs toch samen iets heel behoorlijks kunnen ophoesten?

Maar wel héél jammer dat Rogier van Otterloo dood is.