GroenLinks: kandidaten screenen

Iedereen die voor GroenLinks de politiek in wil, moet voortaan volledige openheid geven over zijn verleden. De partij wil van alle kandidaten weten of zij ooit zijn veroordeeld of negatief in de publiciteit geweest....

Het partijbestuur hoopt daarmee een nieuwe Pormes-affaire te voorkomen. Het Eerste-Kamerlid is in opspraak geraakt wegens zijn actieverleden.

Het bestuur wil het nieuwe ‘integriteitsbeleid’ volgende maand vaststellen in overleg met de partijraad, het orgaan dat in GroenLinks de leden vertegenwoordigt. Bestuurslid Martijn Dadema: ‘Het gaat er niet om dat onze leden geen strafblad mogen hebben. We hebben veel activisten in de partij en dat moet zo blijven. Dat hoort bij ons. Maar dat verleden moet wel zijn afgesloten en ze moeten er open over zijn. Alleen als de kandidaten niets verbergen, kunnen leden bij het vaststellen van de kandidatenlijsten een eerlijke keuze maken’

Dadema benadrukt dat de partij hiermee ook de hand in eigen boezem steekt. ‘Sam Pormes is door kandidatencommissies wel gevraagd naar zijn verleden, maar niet altijd even helder en diepgaand. Soms hebben ze het erbij laten zitten. In dat opzicht hebben we steken laten vallen.’

Intussen ontstaat binnen de partij steeds meer verdeeldheid over de Pormes-affaire. De senator werd eind vorig jaar door het partijbestuur uit de partij gezet, onder meer omdat hij zou hebben verzwegen dat hij in de jaren zeventig had deelgenomen aan een Palestijnse guerrillatraining in Zuid-Jemen. Na een succesvolle steun-actie van enkele leden draaide de partijraad dat besluit vorige week terug. Partijvoorzitter Herman Meijer trad daarop af. Pormes wil nu weer aan het werk in de Eerste Kamer, maar zijn fractiegenoten weigeren nog langer met hem samen te werken.

Tegenover de leden die Pormes openlijk steunen, staan ook leden die juist vinden dat de partijraad een ondoorgrondelijke beslissing heeft genomen. In een open brief aan de partijraad spreekt de Utrechtse oud-wethouder Annemiek Rijckenberg van een ‘onverteerbaar’ besluit. ‘Terwijl wij zulke hoge eisen stellen aan anderen, zouden wij een gebrek aan openheid en wellicht misleiding bij een van onze eigen vertegenwoordigers moeten tolereren? Hiermee verliezen we een gewaardeerde voorzitter en, nog veel erger, geloofwaardigheid.’