column Een offensief is wat GroenLinks nodig heeft, maar geen GroenLinkser roerde zich gisteren, schrijft Volkskrant-columnist Toine Heijmans.

Beter een hele crisis dan een halve, moet Ineke van Gent gedacht hebben en BAM!, daar gooide ze bij haar afscheid een bom naar de partij die ze loyaal dient sinds het begin van de jaren tachtig.

Het fractiebestuur van GroenLinks, waarvan ze tien jaar deel uitmaakte, 'functioneerde sinds de zomer van 2011 niet meer', zei ze gisteren in de Volkskrant en het was natuurlijk de schuld van de krant dat het op de voorpagina stond, dat verduivelde medium, zoekend naar nieuws in het oog van de zomer.

Dus twitterde @jolandesap om 06.33 uur: 'Wat een storm in een glas water hoe de #VK vandaag opent. Iets met komkommers?'

Dus twitterde @inekevangent om 08.29 uur: 'Goedemorgen! Ik raad iedereen aan om eerst het hele interview te lezen in de Volkskrant #nuance'.

Geen probleem hoor, wij van de krant zijn het gewend om af en toe de schuld te krijgen en we weten hoe het werkt, net zoals Ineke van Gent weet hoe het werkt na veertien jaar Kamerlidmaatschap en 1.157 ingediende moties. Maar voor GroenLinks en alle GroenLinksers en vooral voor degenen die niet meer op GroenLinks stemmen omdat ze de partij wantrouwen, de partij die hun kompas moet zijn in GroenRechtse tijden, had je anders gehoopt.

Mijn vader plakte elke verkiezingscampagne met enig ritueel een poster van de PPR op het raam, heel netjes, zonder luchtbellen onder de cellotape. Na de fusie, in 1989, stemde hij even daadkrachtig op GroenLinks. Die posters waren voor mij de essentie van politiek: een onverstoorbaar geloof in idealen, loyaliteit aan politici die loyaal zijn aan jou. Mijn vader leerde me demonstreren tegen kruisraketten, deed me een gebroken geweertje cadeau dat ik op kon spelden, was tegen het koningshuis en voor het milieu en is dat nog steeds.

Ook van GroenLinks heeft hij nog een paar keer een poster opgehangen, van een iets kleiner formaat, maar de laatste jaren zag ik de twijfel schemeren in zijn ogen. Niet bij mijn moeder. Die is allang over naar de sociaal-democraten; daar zijn ze ook groen, zegt ze. En links. Eigenlijk ken ik niemand meer die onversaagd GroenLinks gaat stemmen.

Ze zeggen dat het misging bij de beslissing om militairen naar Kunduz te sturen. Het gedonder met Tofik Dibi, die uit de fractie demarreerde alsof hij doping gebruikte, en de maffe manier waarop de partij vervolgens alle plus- en minpunten van Tweede Kamerkandidaten openbaarde ('Bram is een zeer kundige, charmante en sprankelende man', 'Marry is een mensenmens') deden de rest.

En nu dan de openbaring van Ineke in de krant.

Ze vertelde dat de fractievoorzitter, de vicevoorzitter en de secretaris al een jaar lang niet meer samen vergaderen. Als een echtpaar dat geen seks meer heeft: nog houden ze de schijn op voor de kinderen, maar als ze 's avonds naar bed gaan, zeggen ze niets meer tegen elkaar en aan de horizon gloort een scheiding.

Daar valt weinig tegenop te nuanceren.

Wat moet Jolande Sap op 12 september zeggen, als ze op het scorebord kijkt en vijf zetels ziet in plaats van tien? Een offensief is wat de partij nodig heeft, maar geen GroenLinkser roerde zich gisteren in de media, hopend dat de woorden van Ineke van Gent zouden wegdrijven, de kalme zomer in.

Mijn vader in elk geval heeft het gelezen en begrepen, daar is niets meer aan te doen. Het valt hem zwaar. Vooralsnog blijft hij loyaal, meldde hij per telefoon - maar hij klonk onzeker. 'Niemand weet meer wat te stemmen', zei hij ook.

Het zou mooi zijn als mijn vader straks toch een poster plakt, op zijn raam.