vk commentaar Harder rijden op de snelweg heeft enkele nadelen. Maar daar staat de lol tegenover die het kabinet eraan beleeft.

Premier Rutte had ook gewoon sorry kunnen zeggen. Sorry voor het saneren van het persoonsgebonden budget.     
Sorry voor alle kazernes die dicht moeten.
Sorry dat de kinderopvang zo duur wordt.
Sorry dat de zorgpremies alwéér hoger zijn.
Sorry voor de koopkrachtplaatjes.
Sorry voor al die ontslagen in het passend onderwijs.
Sorry voor de btw-verhogingen.
Sorry voor de bodemloze put die hsl heet.
Sorry dat het maar niet lukt met die euro.
Sorry voor alle natuur die er aan gaat.
Sorry dat u nu moet bloeden voor het redden van de banken. 
Sorry voor dat getrek aan Mauro. En aan Yossef. En o ja: sorry voor de animal cops (maar dat moet van Geert).

Sorry, kortom, voor alle overlast.  Dat had Rutte allemaal kunnen zeggen. Maar politici zeggen niet graag sorry. Anders gaan we nog denken dat het allemaal hun schuld is. Dat lossen ze liever anders op. Daarom mogen we binnenkort 130 rijden op bijna alle snelwegen. Niet omdat het de files vermindert, omdat 120 echt veel te langzaam is of omdat we er nou zoveel eerder van op ons werk zijn - het scheelt hooguit een paar minuten - maar gewoon omdat het kabinet denkt dat we het fijn vinden.

Het dolgelukkige VVD-Kamerlid Aptroot is daar heel open over. 'Eindelijk niet meer 120 of die gek lage 100. Het gaat ook om het eerlijkheidsgevoel: als mensen zo'n mooie brede snelweg zien, waarom moet je ze dan altijd maar betuttelen en beperken? Dit is echt iets waar de bevolking achter staat.'

We kunnen het het kabinet niet kwalijk nemen. Wie zoveel onheil heeft gepredikt, wil ook weleens met goed nieuws thuis komen. De verhoging van de snelheid is een cadeautje van het kabinet aan ons.  Natuurlijk heeft het een prijs: extra brandstof­gebruik, extra milieuvervuiling, 7 tot 11 extra verkeersdoden per jaar. En het kost ons meteen alweer 132 miljoen euro om die schade te beperken.  Als we er even over nadenken hebben we dus best redenen om niet erg enthousiast te zijn. Maar daar gaat het ook niet om bij cadeautjes. Niet de dankbaarheid van de ontvanger telt, maar het plezier dat de gever beleeft aan het geven.