Doodstraf Palestijn die grond aan Israëliërs verkocht

Het eerste officiële Palestijnse doodvonnis wegens het verkopen van land aan Israëli’s heeft even op zich laten wachten. Immers, al honderd jaar geldt het als het ‘grote verraad’.

‘Jullie verkopen het eigendom van jullie vaders en grootvaders voor een schijntje aan mensen die geen medelijden met jullie zullen hebben (¿). Dit is een misdaad die onder julie naam in de geschiedenisboeken wordt opgenomen en jullie nakomelingen te schande zal maken.’

Het eerste doodvonnis wegens landverkoop is onlangs door een Palestijns tribunaal in Hebron uitgesproken tegen de 59-jarige Anwar Breghit. Rechters van de Palestijnse Autoriteit hebben collaborateurs vaker ter dood veroordeeld, maar nooit eerder ging het specifiek om het verkopen van land. Meestal betrof het Palestijnse informanten van Israël.

De zaak-Breghit, die zich tien dagen geleden achter gesloten deuren heeft afgespeeld en pas dinsdag naar buiten is gebracht, draait om een stuk grond van het dorp Beit Ummar, ten noorden van Hebron. Breghit heeft een kavel verkocht aan Joodse kolonisten van de nederzetting Karnei Tsur, hoewel hij niet eens de rechtmatige eigenaar van het land was.

De uitspraak onderstreept het voornemen van de Palestijnse Autoriteit meer naspeuring te doen naar landverkopers. Het lijkt een poging van het Palestijnse bestuur om aan populariteit te winnen. Overigens is de kans klein dat Breghit daadwerkelijk door de Palestijnse Autoriteit ter dood wordt gebracht. President Mahmoud Abbas heeft sinds zijn aantreden in 2005 nooit ingestemd met een doodvonnis.

Sinds de komst van de eerste zionisten hebben Arabische nationalisten luidruchtig bezwaar gemaakt tegen landverkoop. Maar lokale leiders en grootgrondbezitters konden de verleiding van financiële rijkdom niet altijd weerstaan. Het is, zeggen Palestijnen, een van de zwakten die hebben geleid tot de oprichting van Israël in 1948.

De landverkoop ging een tweede fase in na 1967, toen Israël de Westoever en Gaza bezette. Religieuze kolonisten zetten hun zinnen op Jeruzalem en het omringende bijbelse heuvelland. Het is een duistere wereld van anonieme tussenpersonen en valse contracten. Het eigendom van veel land is nergens officieel: het gaat om een Arabische orale traditie, die noch door de Ottomaanse rijk nog door de Britse mandaathouders geheel op schrift is gesteld.

Het ‘grote verraad’ is in de loop der decennia hardhandig aangepakt door Palestijnse milities. Talloze collaborateurs zijn vermoord. Zo bezien ondertekende een Palestijn die land verkocht altijd al zijn eigen doodvonnis.