Het Westen moet verder met Karzai

Het gebrek aan steun voor de corrupte regering-Karzai is een probleem. Maar een alternatief hebben de VS niet. Nu is het hopen op een betere regering.

Het Witte Huis heeft er dit weekeinde alles aan gedaan om de aftocht van de Afghaanse tegenkandidaat Abdullah Abdullah zo glad mogelijk te laten verlopen. Die moest bij het aankondigen ervan Karzai en het verkiezingsproces niet al te hard veroordelen, verzocht de Amerikaanse ambassadeur. Zelfs het voorbeeld van Al Gore werd Abdullah voorgehouden: deze had in 2000 een constitutionele crisis opgelost door zijn ambities weg te cijferen en zich neer te leggen bij de overwinning van George W. Bush.

Met het resultaat van hun aandringen konden de Amerikanen zondag redelijk tevreden zijn: Abdullah zei tegen zijn aanhangers weliswaar dat Karzai opnieuw een frauduleuze verkiezing voorbereidde, maar hij riep niet op tot een boycot van de tweede ronde en ook niet tot een opstand tegen Karzai. Hij hield de hoop levend op democratie – en op een mogelijke comeback van hemzelf.

De Amerikaanse interventie tekent het illusieloze realisme waarmee het Witte Huis de politieke crisis in Afghanistan benadert. Ja, het gebrek aan legitimiteit van Karzai is hiermee ernstiger geworden. Het is moeilijk extra troepen te sturen om een regering te steunen die niet wordt aanvaard door een deel van het volk en met omvangrijke fraude aan de macht is gebleven.

President Obama had met zijn beslissing over de troepensterkte en een nieuwe strategie juist gewacht op de uitkomst van de verkiezingen, in de hoop dat die een legitieme regering zouden voortbrengen. Steeds weer waarschuwen tegenstanders van het sturen van versterking dat de doelen van Obama en zijn commandant McChrystal onhaalbaar zijn zolang Kabul corrupt wordt geregeerd.

Maar een alternatief voor Karzai heeft het Witte Huis niet, calculeren Obama’s raadgevers al enige tijd. Dus is het zaak zijn legitimiteit te vergroten. Om te beginnen deed het Witte Huis dat door Karzai onder zware druk te zetten om een tweede ronde te accepteren. Nu Abdullah weg is, schaart Washington zich achter Karzai.

‘Het is zijn beslissing’, zei minister van Buitenlandse Zaken Hillary Clinton zaterdag over Abdullah tijdens een persconferentie in Israël. ‘Maar ik denk niet dat het de legitimiteit aantast. Toen president Karzai een tweede ronde accepteerde zonder te weten wat het resultaat zou zijn, verleende dat legitimiteit, vanaf dat moment.’

Obama’s politieke rechterhand David Axelrod zei zondag in Face The Nation dat de president ‘verkiezingen wilde op een constitutionele manier’. ‘Er kwam een tweede ronde, en Abdullah heeft nu gehandeld conform zijn rechten als kandidaat.’ Axelrod voegde nog toe dat Abdullah ‘toch zou zijn verslagen’.

Zo toonde de adviseur wat al langer wordt gedacht in het Witte Huis. ‘Het is niet verrassend dat hij niet meedoet aan verkiezingen die hij toch niet ging winnen’, zei een regeringsfunctionaris over Abdullah tegen The Washington Post.

In de ogen van critici is Abdullahs terugtrekking een ernstige nederlaag voor het Westen. Maar het Westen heeft inmiddels besloten dat het moet roeien met de riemen die het heeft, en probeert nu de nieuwe regering van Karzai legitiemer te maken.

Dus stelde de Amerikaanse ambassade in Kabul dat de VS Abdullahs ‘nadruk op nationale eenheid volledig onderschrijven’. En hoopt de lokale VN-baas Kai Eide dat diens ‘constructieve hervormingsvoorstellen deel uitmaken van de politieke agenda’. De Britse premier Brown belde zondag met Karzai en riep hem op te tonen dat hij ‘de corruptie aanpakt en de juiste mensen in de regering benoemt’.