Mountainbikers in de duinen bij Schoorl. © Bart Mühl
Mountainbikers in de duinen bij Schoorl. © Bart Mühl © UNKNOWN

Mountainbiken in Schoorl: glibberen op twee wielen

Staatsbosbeheer heeft in de duinen bij Schoorl een parcours voor mountainbikers gemaakt. Rul zand, smalle paden, steile hellinkjes. Wandelaars die de route kruisen moeten opletten.

Pas achteraf, veilig achter de computer, viel het oog op het profiel van de Schoorlse Nok. Op een kort stukje duikt het kronkelige pad over de duinbult met 30 procent de diepte tussen het naaldgeboomte in. 30 procent!

Zo gek was het dus niet dat de achterrem zo strak was toegeknepen dat het wiel enkele malen blokkeerde en over het zand schoof. Even loslaten, uit het zadel, wat naar achteren proberen te hangen, en ziedaar, toch weer wat metertjes verder naar Normaal Amsterdams Peil.

No go area
Het was in principe een no go area, de 15 kilometer lange mountainbikeroute door de Schoorlse duinen na een domme smak op rimpelloos asfalt met geknakt gestel als gevolg. Dan ben je niet zo geneigd het smalle glibberpad en de steile zandhelling op te zoeken. Dit parcours voor de bergfiets geldt als een van de uitdagendste in vlak Nederland. Hier golft en slingert het zo dat de technische vaardigheden van de stuurman er danig op de proef worden gesteld. Een ervaren fietsmaat stuiterde niet lang de val de single track af en eindigde roemloos tegen een grove den. Rib in tweeën. Een tweede geestverwant had het er ook op gewaagd en kwam terug met de weinig bemoedigende mededeling: 'Dat is niks voor jou.'

Maar ja, dan staat buurman 1 voor de deur met het idee het er toch eens op te wagen, en de buurmannen 2 tot en met 7 gaan ook mee, en welnee, het is helemaal niet gevaarlijk als je maar gewoon doet en een beetje oplet en niet de grens opzoekt, en kijk toch eens hoe prachtig het weer is, het zou echt zonde zijn om het te laten lopen en ja, natuurlijk wachten we op mekaar, er zijn er meer die er nog nooit geweest zijn, twee hebben nog nooit op een mountainbike gezeten. Dus wat zeur je nou.

Regen

Bovendien: het heeft de dag ervoor fiks geplensd. Waar dat in bijvoorbeeld Zuid-Limburg tot modderige avonturen leidt, met besmeurde koersbroek en vette klonten op ketting, tandwielen en derailleur, is een regenbui in de duinen de ideale inzegening, de nattigheid spoelt de rulheid uit het zand. Voor de hele droge periode houdt de terreinwacht -  Staatsbosbeheer - stapels bergen houtsnippers achter de hand.

Dat regen toch ook niet alles is, blijkt al op de eerste klim, vlak nadat het fietspad tussen Bergen en Schoorl ter hoogte van Aagtdorp is verlaten om het begin van het parcours op te zoeken. De steilte is te doen, maar op enkele boomwortels dwars over het pad slipt het achterwiel weg en moet een voet aan de grond.

Op de flanken van oude duinen wentelt het pad zich tussen de dennen naar het noordwesten. Twee ervaren buurmannen ontpoppen zich onderweg als coach. Waarschuwen tijdig voor een venijnig klimmetje dat je door al die bochten en tussen al die stammen niet ziet aankomen, dat je wat tandjes terug moet of gerust het middenblad voor kan laten staan. Dat je bij een hele serie diepe kuilen beter vooruit kan blijven kijken en niet gebiologeerd naar het mogelijke onheil vlak voor de voorband, dat fietst heel wat ontspannener. En dat er een klepper achterop komt. De groep geeft ruiterlijk vrij baan; het doel is immers niet onmiddellijk tijdens het debuut het ronderecord van ruim 31 minuten ruim aan te vallen.

Opletten

Onderweg vangen we glimpen op van kleurig herfstblad, wuivend helmgras, uitgebloeide heide, golvend duin, een verkoold bosperceel. Even, op de top van de Zwarte Blink wordt stilgehouden, voor een vergezicht over de duinen, waarvan het witte zand bijna blikkert in de lage herfstzon. Maar veel verder dan een flard kom je in zo'n eerste ronde niet. Het devies is opletten. Het spoor is smal, de stammetjes staan soms angstig dichtbij, de voorganger rijdt zich vast op een zanderige helling ('ik kreeg 'm niet van het middenblad'), in een bocht tikt het pedaal een stronk aan, verkeersbordjes op gekrompen formaat waarschuwen dat de track een wandelpad kruist. De buurmannen met ervaring blijven galmen. 'Laat maar lopen, van je remmen afblijven.' 'Door de bocht heen kijken, kijk waar je naar toe moet.'

Volgens Staatsbosbeheer leven mountainbikers en wandelaars hier in een redelijke symbiose, al worden er met regelmaat wielrijders gesignaleerd die ondanks de aanwezigheid van het aparte traject het freeriden te letterlijk opvatten. Boete: 60 euro. De boswachter krijgt naar eigen zeggen ook wel eens de middelvinger.

48 meter

De Schoorlse Nok is de apotheose. Een klim naar 48 meter, 320 meter lang, gemiddeld stijgingspercentage 10,5 procent, hier en daar een boomwortel, zand bedekt door naalden. Klein blad voor, en, nog geleerd op een cursus, de ellebogen naar binnen. Buurman 3 stapt moedeloos af, buurman 4  spreekt de allerlaatste krachten aan en stampt ziedend naar de top. Eenmaal boven slaan de deelnemers elkaar op de schouders, Het is weliswaar een Hollandse hoogte die is bedwongen, maar een hoogte blijft het.

mtb-schoorl.nl. Verhuur via onder meer: onyva.org, buskerfietsen.nl, bergenfietsverhuur.nl, beukersbikecentre.nl, mtb-dezeeleeuw.nl. Clinics: onyva.org, mtb-dezeeleeuw.nl.