‘Ik ben nu niet meer het jochie, ik word een man’

Hij is voorlopig de beste van ‘de rest’. Atleet Michel Butter, 21 jaar, vond dat zondag een eretitel. Hij veroverde het Nederlands kampioenschap op de 10 kilometer, in een wedstrijd waarin de aparte klasse van Kamiel Maase, de nummer een van Nederland, ontbrak, maar dat deed geen enkele afbreuk...

Hij zei de wedstrijd in de duinen bij Schoorl – 3 kilometer schelpenpad, 7 kilometer asfalt en klinkers – als een persoonlijke doorbraak te beschouwen. ‘Dit is een stap in mijn ontwikkeling. Ik ben nu niet meer het jochie, ik ontwikkel me tot een man.’

De jonge Beverwijker had slecht geslapen in de nacht voor de titelstrijd. ‘Om 2 uur wakker, om 4 uur wakker, om 6 uur wakker. En in mijn hoofd maar denken aan de mogelijkheid dat ik deze dag zomaar eens kampioen zou kunnen worden.’

De gedachte bleek juist. De matige nachtrust had Butter niet verzwakt. Hij was bij elke aanval op de 10 kilometer op een opdrogend parkoers betrokken. De twee Limburgers die hem het beste konden volgen, Sander Schutgens en titelverdediger Patrick Stitzinger, wezen de Noord-Hollander aan als de enige die de buiten mededinging lopende Zimbabwaan Juwawo Wirimai kon volgen.

In de slotfase van de Groet uit Schoorl Run drong Butter niet meer aan om Wirimai met zijn rode ijsmuts van de eerste plaats te verdringen. Hij liep daarentegen vlak langs het publiek en beantwoordde uitgestoken handen met uitbundige tikjes. De hardloper vierde het feestje van de grootste overwinning uit zijn loopbaan.

Als junior was Butter, kleine man met rappe benen, al kampioen op de cross en op de 5 kilometer op de baan. Maar als senior heeft hij nog veel te bewijzen. De titel in Schoorl kan de eerste zijn van een reeks, zo was de voorspelling van insiders.

De trainer van het collectief Team Distance Runners (TDR), Guido Hartensveld, zei bij de eindstreep dat zijn loper qua tijden al lang een gestaag opgaande curve toont, maar dat hij hem nu serieus neemt vanwege de getoonde wedstrijdinstelling. ‘Hij toonde zich in deze wedstrijd een afmaker. Hij is nu een volwassen atleet. Hij had al een goed niveau, maar een wedstrijd naar je hand zetten en winnend afsluiten daar gaat het om.’

Butter zei dat lopen op deze dag voor hem een ‘spel’ was geweest. De tweede helft van de wedstrijd was ‘hard’ geweest. ‘Je plaatst een speldenprik. Je versnelt. Je valt aan. Dan houd je weer in, om mee te gaan met iemand die een hoger tempo kiest. Dan kon ik allemaal in deze wedstrijd. Ik wachtte echt tot die Zimbabwaan zou gaan. Ik kon hem volgen, dat wist ik.’

De ‘jump’ heeft hij intussen onder de knie. Butter: ‘Nu is het werken aan de eindsprint. Daar ben ik dagelijks mee bezig.’

Hij gaat zich dit atletiekjaar voorbereiden op de Europese titelstrijd onder 23 jaar, in Debrecen (Hongarije). ‘De 10.000 op de baan is daar mijn hoofddoel.’

Twee jaar geleden probeerde hij zichzelf al uit op de tien kilometer voor ‘neo’s’ in Erfurt, maar die wedstrijd liep uit op een mislukking. Voor dit jaar ziet Butter zichzelf ‘stiekem’ als medaillekandidaat.

Niemand wenste hem in Schoorl tegen te spreken. Met zijn 29.09 kwam Butter op de zevende plaats in de statistieken sinds 1978. De houder van het parkoersrecord, Marco Gielen (28.35), en Kamiel Maase (28.54) gaan hem nog ruim voor.

Coach Hartensveld overdacht hardop de mogelijkheden van zijn jonge pupil die vier weken eerder excelleerde in de Halve van Egmond, waar hij op de vijfde plaats eindigde. ‘Uiteindelijk zie ik in Michel een marathonloper. De kunst is het juiste jaar te kiezen dat hij gaat overstappen naar de volledige afstand. Jong? Ja. Dat is ie. Maar we gaan zeker niet te lang wachten.’