‘Ze kregen mij niet meer die startblokken in’

Als over de Olympische Spelen van München (1972) wordt gesproken, gaat het over ‘de aanslag’. Altijd weer, altijd hetzelfde verhaal, klagen sommige sporters....

Litjens was een van de zes Nederlandse sporters die na de tragische gebeurtenissen uit de Duitse stad vertrokken. Met hem stapten collega-international Flip van Lidth de Jeude, de atleten Jos Hermens en Wilma van Gool-Van den Berg en de worstelaar Bert Kops in het vliegtuig naar huis. Bram Wassenaar, de derde atleet die de Spelen in 1972 de rug toekeerde, ging op eigen gelegenheid.

Zij vertrokken om principiële redenen, nadat elf Israëlische sporters waren vermoord door commando’s van de Palestijnse Zwarte September-beweging. Anderen keerden om praktische redenen terug naar Nederland, zoals de zwemcoaches Nico van Dam en Jo Schreurs. De achterblijvers waren ongerust, zij waren klaar met hun werk – het zwemtoernooi was achter de rug – en hadden geen reden langer te blijven.

Praktische en principiële vertrekkers, twijfelaars en blijvers, allen onderschrijven ze nog steeds de schok van de septemberdagen in München. De sportwereld verloor voor een deel zijn onschuld. Voortaan bepaalden bewakers, geweren en röntgenpoortjes de aankleding van sportevenementen.

Bij het feest van de vrede drongen in de vroege ochtend van 5 september acht Palestijnse terroristen het olympische dorp binnen. In appartement 1 van Connolly Strasse 31 gijzelden ze twaalf coaches en juryleden van de Israëlische ploeg. Een van hen, coach gewichtheffen Tuvia Skolsky, wist te ontsnappen. Twee vonden direct de dood.

’s Nachts op het vliegveld Fürstenfeldbrück leidde slechte communicatie onder de Duitse politie tot een mislukte bevrijdingspoging. Een handgranaat en een AK 47-mitrailleur kostten de negen in helikopters vastgebonden gijzelaars het leven.

Op 6 september, de Spelen lagen 34 uur stil, sprak Avery Brundage, de voorzitter van het Internationaal Olympisch Comité (IOC), de legendarische woorden: ‘The Games must go on.’ De Spelen gingen verder, maar zonder de zes Nederlanders.