Samenzwering tegen Lance Armstrong

Dat Lance Armstrong doping zou hebben gebruikt, is een beschuldiging die nauwelijks hard kan worden gemaakt. Het gevolg is wel dat het vertrouwen van sporters in de anti-dopingregels ernstig is ondermijnd...

Onlangs meldde de Franse krant l’Equipe dat een urinestaal van Lance Armstrong, genomen tijdens de Tour de France van 1999, positief zou zijn voor epo. Het onderzoek is gedaan op de bewaarde B- stalen (die normaal worden gebruikt voor contra-expertise), in opdracht van het anti-doping agentschap WADA (World Anti Doping Agency).

Het lijkt er zeer sterk op dat Armstrong het slachtoffer is van een complot, waarbij het netwerk helaas verder reikt dan het dopinglaboratorium in Parijs en l’Equipe. Het is curieus dat een door WADA geaccrediteerd laboratorium gegevens over een persoon naar buiten kan brengen, omdat een lab slechts beschikt over urinestalen met daarop een codenummer. De monsters zijn strikt anoniem en het is tegen alle regels en voorschriften dat een geaccrediteerd laboratorium codenummers aan namen kan koppelen.

En indien men dat al op enigerlei wijze zou kunnen herleiden, dan verbieden de regels om dat naar buiten te brengen. Maar hoe kan het lab dan toch weten dat een bepaald codenummer van Lance Armstrong was? De enigen die over de koppeling van naam en code beschikken zijn Armstrong zelf, het bureau van de UCI (Internationale Wielerunie) en WADA. Uit betrouwbare bron blijkt dat noch Armstrong, noch de UCI die gegevens hebben verstrekt aan het Franse dopinglab.

Het lijkt er daarom op dat de informatie, waardoor code en naam bij elkaar konden worden gebracht, vanuit WADA kwam. Dat is op zich zeer ernstig, maar het wordt nog ernstiger wanneer de president van WADA de hetze tegen Armstrong voedt door uitlatingen in de media te doen.

De meest gepaste reactie van WADA op de aantijgingen tegen Armstrong zou zijn geweest om het geaccrediteerde lab in Parijs onmiddellijk te schorsen en te berispen. De strenge regels over anonimiteit en vertrouwelijkheid zijn nota bene door WADA zelf opgesteld. Het kan toch niet dat WADA aan de ene kant strenge ethische regels oplegt aan sportorganisaties en atleten, terwijl diezelfde WADA toelaat dat de regels op grove wijze door officials worden geschonden?

Juridisch zijn de insinuaties en beschuldigingen uiterst zwak. Allereerst kan niet worden bewezen dat de urine inderdaad van Armstrong is, want het is heel simpel om het potje te openen, er epo in te doen of de urine te verwisselen voor ‘vuile’ urine van iemand anders, zodat de uitslag positief is. Zelfs met een DNA-test, waarbij is aan te tonen of de urine echt van Armstrong is, kan het toevoegen van epo niet worden uitgesloten. Dus iedere bewijsvoering gaat mank en het lijkt erop dat een aantal mensen er alleen maar op uit is de suprematie van Armstrong in diskrediet te brengen.

En wat wanneer de urine van Armstrong uit 1999 inderdaad positief was voor epo? In elk geval is het dan niet meer dan eerlijk om ook de resultaten en namen van de andere Tourrenners bekend te maken, om te kunnen beoordelen of Armstrong echt voordeel heeft gehad. Maar zelfs wanneer hij in 1999 epo in zijn urine had, lijken sommige bestuurders in de stroom van vage beschuldigingen te vergeten dat Lance Armstrong na 1999 nog vijf jaar op rij het allerzwaarste wielerevenement heeft kunnen winnen, terwijl met dezelfde epo- test zijn urine schoon is bevonden.

Op die prestatie valt niets af te dingen en Armstrong hoeft daarom niet nog eens te bewijzen dat hij zonder doping kan winnen. Lance Armstrong blijft een groot sportman die het niet verdient om op een dergelijke manier in diskrediet te worden gebracht.

Het trieste is dat de affaire het vertrouwen van de sportwereld in de betrouwbaarheid en integriteit van de anti-dopingbeweging ernstig heeft geschaad. Het valt moeilijk uit te leggen dat een atleet voor een dopingovertreding als crimineel wordt behandeld en twee jaar wordt geschorst, terwijl sleutelfiguren in de anti-dopingbeweging, zonder enige sanctie alle regels van geheimhouding aan hun laars kunnen lappen en ongefundeerde beschuldigingen de wereld in kunnen strooien. Daarom is een krachtig signaal naar WADA op zijn plaats.

Sportbonden, regeringen en anti-dopingorganisaties kunnen dit onrecht en schending van door hen goedgekeurde regels toch niet zo maar over hun kant laten gaan?

Harm Kuipers was van 2001-2004 lid van de WADA-dopinglijstcommissie.