Alleen Epke nog over van de drie Zonderlanden

Turnen was voor het gezin Zonderland uit Lemmer een familieonderneming en een levensovertuiging. Jongens die eruit zagen als gescreend voor de Kameleonserie van Hotze de Roos, hingen in hun jeugd aan ringen of rek in de eigen Friese achtertuin.

Van het Zonderlandtrio stopte drie jaar geleden Johan als eerste. Hij was de grapjas die vorig jaar in olympisch Peking de camera hanteerde om een stuk familiegeschiedenis te filmen voor sponsor NS.

Dinsdag nam Herre, de stille kracht en stabiele factor van de Nederlandse ploeg, afscheid met twee gedegen toestelprestaties bij de WK in Londen. Nu draagt alleen nog de jongste en de allerbeste van het stel, Epke Zonderland, het familievaandel.

Herre (26): ‘Ep is intussen oud en wijs genoeg om het zelf te kunnen. Daar heeft hij mij niet voor nodig. Hij is jong en heeft zoveel talent. Die kan de Olympische Spelen van Londen en die van Rio de Janeiro ook nog halen. Makkelijk zelfs.’

Het zal wennen zijn in de grote turnarena’s van de wereld, om de Zonderlanden niet meer zij aan zij te zien. In de O2 Arena van Londen stond Herre dinsdag zijn drie jaar jongere broer bij, toen die zijn faam moest waarmaken aan rek. Het zijn de kleine aanwijzingen die het ’m dan doen.

Herre: ‘Je doet wat je kunt doen. Ik ben vaak met zijn wedstrijd bezig. Toen Epke in 2007 in Stuttgart zijn olympische plaatsing afdwong, was ik ook trots. Ik was toen nog niet uitgeturnd. Daarom besloot ik nog zeker een jaar door te gaan om mijn broer in zijn olympische voorbereiding te ondersteunen.

‘Mijn gevoel is dat we het met zijn drieën hebben gedaan. Ook Johan is altijd betrokken geweest. Wij hebben altijd onze bijdragen geleverd. Epke is het uitzonderlijke talent die nog wat meer stappen kon maken dan wij.

‘Ik ken mijn plaats. Ik heb internationaal nooit om de prijzen kunnen turnen. Maar ook zonder dat succes heb ik mijn turnjaren als fantastisch ervaren.’

In 2003 won Herre Zonderland vijf nationale titels. Broer Epke was toen nog junior en ook Jeffrey Wammes, de allrounder pur sang, moest nog toetreden tot de seniorencompetitie. ‘Dat was mijn hoogtepunt.’

In 2005 brak de langzaam oplopende lijn, toen tijdens de EK in Debrecen bij hem de rechterschouder uit de kom schoot. ‘Ik forceerde en de schouder knakte. Later ben ik geopereerd. Ik had kraakbeenschade. Ik was 22, dan ontwikkel je je snel. Ik miste de WK van Melbourne in 2005. Dat heeft invloed gehad, onmiskenbaar.’

Hij hielp mee het Nederlandse turnen te ontwikkelen. Een pure meisjessport werd nadien een mannentak. ‘Er is een enorme opleving geweest, met Yuri van Gelder, Wammes en mijn broer Epke als uitzonderlijk trio. Ik heb daarvan deel uitgemaakt.

‘Daar kan ik op terugkijken. Dit jaar kreeg ik moeite om steeds maar mijn trainingen te volbrengen. Ik ging minder trainen, alleen nog in de middag. Ik had het de voorbije drie jaar fantastisch met mijn topsportbaan bij de politie. Maar nu richt ik me volledig op mijn werk, 20 uur wordt 36 uur.

‘Mijn trainer, Gerard Speerstra, heeft nog geprobeerd me over te halen door te gaan tot de WK volgend jaar in Rotterdam. Maar een beetje trainen bestaat niet voor mij. Je doet het volledig. Of je doet het niet.’

Zijn nieuwe doel: ‘Ik heb tot mijn twaalfde gevoetbald. Dat ga ik nu weer doen. Ik ben lenig genoeg om de tackles te ontwijken.’