Eeuwig lokt het water

De broers Coster, die kennen ze in de zeilwereld. Ze staan bekend als het kruitvat en de koelkast van de 470. Stuurman Sven Coster is explosief en emotioneel. Bemanning Kalle is koel en houdt de Nederlandse boot in balans.

Toen de broers vorig jaar, na de mislukte medaillerace van de olympische regatta, op de kade van Qingdao werden aangetroffen, leek een gedaanteverwisseling te hebben plaatsgevonden. Kalle was totaal gebroken, na het zilver dat blik (vierde) bleek te zijn geworden. Hij was nog op het water in tranen uitgebarsten. Sven keek met zijn staalblauwe kijkers rechtuit en brutaal de wereld in.

Nu zeggen ze: het was schijn.

Sven: ‘Ik keek dwars door iedereen heen. Aan wie ik mijn verhaal heb gedaan? Geen idee, dat zag ik niet.’

Kalle: ‘Ze zeiden dat ik misschien beter weg kon gaan. Maar ik kon me tijdens het praten met de pers goed beheersen. Maar ik kan me er, net als Sven, niks meer van herinneren.’

Sven: ‘Weet je, er waren sowieso niet zo veel mensen geïnteresseerd in ons verhaal. Marcelien de Koning en Lobke Berkhout lagen al weer op het water. Die haalden zilver. Dan weet je dat je niet meer dan een alinea krijgt in een verhaal. Van: o ja, de Costers werden ook nog vierde.’

Na het beheerste, maar korte verhaal op de wal, was de terugkeer tussen de veilige muren van het olympisch dorp van een andere orde. Sven: ‘In de boot en op de kant was ik nog volkomen rustig. De boosheid kwam pas twee uur later. Het appartement heeft het zwaar te verduren gehad.’

Kalle: ‘Het klinkt een beetje raar, maar het was alsof iemand was doodgegaan. Zo voelde het voor mij. Ik kon totaal niet met mijn emoties omgaan. We waren gefinisht, we hadden het zilver verloren aan de Britten en het brons aan de Fransen. Er was niets meer aan te doen.’

Sven: ‘Dit was een ander gevoel dan in Athene, waar we bij de Spelen van 2004 zesde waren geworden. Toen waren we best tevreden. Hadden we ook brons kunnen halen, als we niet waren omgeslagen. Maar ja, als, als, als.’

Kalle: ‘Dat is natuurlijk, net als het verhaal van Qingdao, achteraf gelul.’

Sven: ‘Als we die eerste dagen in Qingdao anders hadden gevaren, waren we de slotdag gewoon voor goud gegaan.’

Kalle: ‘We voeren de eerste drie dagen conservatief. Dat was de tactiek waarmee we het hele jaar in de top hadden gevaren. We waren er tweede bij de EK mee geworden. Maar in China werkte het niet. Dus moesten we schakelen. Dat hebben we heel goed gedaan. Voor de laatste race kozen we voor dezelfde aanvallende tactiek. Misschien hadden we toen weer voor de veilige aanpak moeten kiezen.’

Sven: ‘We gokten in de medaillerace niet. Iedereen ging met ons mee. Wij kwamen in een windgat terecht. En we hadden nog stroom tegen ook, daar vlak onder de kust waar die baan was uitgezet. De anderen zagen ons stilvallen en klapten weg. En wij konden niet meer wegklappen. Er was geen wind. We gingen eerder achteruit dan vooruit.’

Kalle: ‘Het was vlagerig weer. Er is geen dag met echte wind geweest. Ja, de dag voor de medaillerace, maar toen was het een rustdag.’

Sven: ‘We hebben alleen maar pisweer gehad. Maar we hebben bewezen dat we ook in licht weer mee konden. We zijn wel mooi gedeeld derde geworden, al telt dat dan als vierde.’

Het voordeel van het echec van Qingdao 2008 is dat de twee nog niet klaar zijn met hun zeilcarrière. Sven: ‘Als we een medaille hadden gewonnen, waren we ook wel doorgegaan, hoor.’

Kalle: ‘Samen hebben we nog steeds dat doel. Dat moet nog wel bereikt worden. We hebben allemaal zilveren plakken als beste prestatie staan, bij de EK, de WK van 2007, op de Delta Lloyd Regatta net zo. En dat moet allemaal beter.’

Sven: ‘Binnen twee uur na de wedstrijd was ik er wel uit. Ik zei tegen Kalle: over vier jaar gaan we gewoon een plak winnen. Eigenlijk wist ik dat al twee minuten na de finish.’

Kalle: ‘Ik wist het even niet. Ik zei: ik kan er niks over zeggen.’

Sven: ‘Maar ’s avonds zei hij: we doen het gewoon nog een keer. Weymouth, de olympische haven van Londen, joh, dat is Nederland.’

Kalle: ‘Er is unfinished business. Die olympische plak is een doel dat ik al zo lang heb. Als je er dan zo dicht bij zit als wij en het niet probeert te halen, krijg je daar later spijt van. Dat wordt dan voor de rest van je leven een frustratie. Bovendien, ik heb het wel tegen mijn vriendin gezegd, als ik 85 ben, dan vaar ik nog steeds. Zeilen is voor mij een wijze van leven.’

De nieuwe campagne, tot en met Londen 2012, wordt professioneler dan ooit. Kalle: ‘Ja, de ultieme campagne. We hebben de lessen uit het verleden wel geleerd om dan straks het ultieme doel te bereiken. De campagne voor 2004 was nog best amateuristisch. En voor 2008 heb ik er nog naast gestudeerd, stage gelopen en gewerkt.’

Sven: ‘Ik kon studie en topzeilen niet combineren. Ik ben een drop-out geworden in mijn derde jaar commerciële economie.’

Kalle: ‘We willen de campagne 2008-2012 nu werkelijk volledig professioneel aanpakken, waarbij we ons alleen nog maar op zeilen zullen concentreren. Dingen als sponsoring en websites laten we aan anderen over. Dat kost toch een hoop tijd. Het leidt af.’

Sven: ‘Laat anderen maar nee zeggen tegen sponsors als een verplichting niet uitkomt. We hebben daar Guus Lakeman van Sports & Business Europe voor.’

In de nieuwe campagne zal er ook geen gedoe meer zijn over de rol van vader Dick. Hij wordt de coach voor de komende vier zeilzomers. Plaatsvervangend bondscoach Jacco Koops, de oud-trainer van de Costers, heeft dat zo verordonneerd: Dick is de coach van Sven en Kalle.

Twee jaar geleden was er nog veel rumoer toen de Costers kort voor het WK in Portugal braken met Koops en ervoor kozen buiten de kernploeg verder te gaan, met vader Dick als coach. Sven: ‘Toen mocht iedereen ons coachen, behalve ons vader.’

Kalle: ‘Dat zijn oude koeien. Vorig jaar hebben we heel veel stappen gemaakt met het watersportverbond. Toen we in maart besloten helemaal zelfstandig te gaan, zonder de wereldkampioenen De Koning en Berkhout, zagen we dat direct terug in onze resultaten. Die schoten omhoog.’

Rust na rumoer, het voelde goed. Het zilver van 2007 dat werd omfloerst door een rel, is vergeten. Sven: ‘Ik had toen drie weken met niemand gepraat. Maar dat je uit de kernploeg bent, dat hebben wij wel even naar voren gebracht. Die eigen prestatie van mij, zilver, maakte me toen niet zoveel uit.’

Kalle: ‘Achteraf bezien hadden wij dat niet zo moeten brengen. Ik vond het niet zo handig, maar wel begrijpelijk. Er was wel heel veel gebeurd in de periode tevoren. Er was verdriet, woede. Het is gebeurd. We moeten ervan leren.’

Sven: ‘Ik ben nu 30. Ik weet nu donders goed dat het niet helemaal op zijn plaats was op dat moment. Dat Kalle me opving, ja dat hoort zo. We zijn broers. We varen al tien jaar samen. Deze week varen we onze elfde Delta Lloyd Regatta. Nooit één gemist.’

Kalle: ‘Wij vullen elkaar aan. Dat is ook het sterke van ons team. We zijn enorm verschillend en daardoor ook juist zo sterk. Het emotionele reageren, zoals van Sven, kan grote voordelen hebben. Ik denk juist altijd heel erg na. Dat is mijn zwakke punt, dat nadenken. Het sterke punt van Sven is dat hij in de boot heel veel dingen op zijn gevoel doet. Ik dam hem dan wel emotioneel in.’

Het water lokt. Ze zijn zeven maanden thuis geweest. Het begon te vervelen. Een maatschappelijke carrière bleef uit. Kalle: ‘Ik heb voorheen een halfjaar bij Unilever gewerkt. Toen wist ik: dit is wel leuk, maar niet zo leuk als zeilen. De enige kantoorbaan die ik mezelf zie doen, is het opzetten van een Volvo Ocean-campagne.’

Sven: ‘Ik heb me wel gerealiseerd dat, als ik nu wat anders ga doen en dat ook nog leuk vind, ik misschien alleen dat nog wil. De kans is groot dat je daar dan heel goed in wordt. Dat je het fijn zult vinden je eigen centen te verdienen en andere leuke dingen te doen. Dat wilde ik nog niet. Dat stel ik nog drie jaar uit. We zullen wel zien waar we dan staan.’