Belgen Borlée behept met Amerikaanse winnaarsmentaliteit

Door de homoscene zijn Jonathan en Kevin Borlée al ontdekt. Op de site fitmales.co.uk figureert de atletisch gebouwde tweeling uit België naast pronte penissen, mogelijk zonder het zelf te weten.

Na de finale van de 400 meter, vanavond bij de EK atletiek, zullen de aantrekkelijke broers (22) vermoedelijk in bredere kring bekend worden. Nadat ze allebei hun halve finale wonnen, worden ze gezien als de favorieten voor de gouden medaille.

Vooral de iets gespierdere Jonathan (67 om 62 kilo) is dit seizoen snel. Hij liep donderdag de snelste Europese seizoenstijd en is nu de houder van het Belgische record: 44,71. Het persoonlijke record van Kevin is 44,88, gelopen tijdens de Olympische Spelen van Peking in (2008).

Het atletiektalent zit in de familie Borlées, die nabij Brussel in Sint-Lambrechts-Woluwe woont. Vader Jacques Borlée werd op verscheidene sprintnummers Belgisch kampioen en deed op de 400  meter mee aan de Spelen van Moskou, in 1980. Moeder Edith was in 1981 Belgisch kampioene op de 200 meter. Hun oudere zus Olivia won twee jaar geleden met de Belgische estafetteploeg olympisch zilver op de 4x100 in Peking. Ze loopt vandaag de 200 meter.

Jacques Borlée is de trainer van zijn kinderen, maar hij heeft in Belgische media vaak gezegd dat hij zijn kinderen niet heeft grootgebracht met de bedoeling dat ze succesvolle atleten zouden worden. Volgens Borlée zijn kinderen niet opgegroeid in een atletiekmilieu. Hij stopte zelf met atletiek toen Olivia 2 jaar was.

‘Bewegen, daar kwam het wel altijd op aan’, zei hij twee jaar geleden. ‘Voetbal, basketbal, zwemmen, tennis, met de fiets van Brussel naar Bastenaken, het maakte niet uit. De kinderen mochten kiezen wat ze wilden. Het hoefde zelfs geen sport te zijn.’

De broers kozen pas zes jaar geleden, als 16-jarigen, voor de atletiek. Ze volgden het voorbeeld van hun zus. Ze bleken al snel over dezelfde genetische aanleg te beschikken als hun ouders, die uit elkaar gingen toen de jongens zes jaar waren. De kinderen bleven bij hun moeder wonen en denken dat de ouderlijke breuk het gemakkelijker heeft gemaakt om hun vader te accepteren als coach.

‘De relatie van gezag, die papa met ons had toen we klein waren, was er na de scheiding minder’, zei Olivia twee jaar geleden in De Standaard. ‘We hebben met hem een relatie ontwikkeld van vertrouwen en uitwisseling – wat misschien niet zo zou zijn geweest als hij die gezagsfiguur gebleven was. De atletiek gaf ons ook de kans om veel met hem samen te zijn en dingen te delen, iets wat we niet altijd hebben kunnen doen toen we jonger waren.’

Volgens vader Borlée is talent de basis voor hun succes. Aanvankelijk liet hij zijn kinderen trainen volgens de schema’s die hem succes brachten, maar dat werkte niet. Inmiddels heeft een team van specialisten verzameld rond zijn kinderen, inclusief een psycholoog en biomedicus. Hij gelooft in een wetenschappelijke benadering van de sport.

Dat uit zich bijvoorbeeld de aanschaf van een zogenaamde hoogtetent, die ook door sporters als Lance Armstrong en zwemmer Maarten van der Weijden is gebruikt. Daarin slaapt de tweeling vooral in de winter, maximaal vier weken achter elkaar. De tent simuleert een verblijf op hoogte, tot 2.600 à 2.800 meter. Het zou bevorderlijk zijn voor het uithoudings- en herstelvermogen. Uit testen blijkt volgens vader Borlée dat zijn zoons dankzij de tent meer rode bloedlichaampjes aanmaken. Het hematocrietgehalte in het bloed stijgt met 1 à 2 punten. De natuurlijke waarde van zijn zoons is 46, dankzij de tent kan het oplopen tot 48.

Het belang dat Borlée hecht aan psychologie bleek uit de keuze om zijn zoons vorig jaar een half jaar naar Florida te sturen, om ze te laten trainen met Amerikaanse topatleten aan de befaamde FSU-universiteit. Hij wilde ze verlossen van hun ‘Amerika-complex’, het vooroordeel dat twee Belgische sprinters bij voorbaat kansloos zouden zijn tegen sprinters uit de VS. ‘Door naast hen te leven wilde ik de mythe eraf halen’, zei hij.

De strategie heeft gewerkt. De Borlées schitterden vorig jaar bij de Amerikaanse studentenkampioenschappen. Jonathan won de titel en de broers maakten deel uit van de estafetteploeg die een nieuw universiteitsrecord vestigde.

Hoewel de harde Amerikaanse trainingen ook voor problemen zorgden, lijken ze nu fitter dan ooit. Jonathan verwacht vanavond de snelste finale uit de EK-historie. Hij denkt dat 44,60 nodig is om de Europese titel op te eisen, een nieuw Belgisch record. Dat kan hij lopen, vermoedt hij. ‘Ik heb me nog nooit zo sterk gevoeld.’