Tienkamper Sintnicolaas verrast en wint zilveren medaille

Pas voor de 1500 meter, het laatste onderdeel van de tienkamp, mag Eelco Sintnicolaas van zijn trainer naar zijn positie in het klassement te kijken. Maar onwillekeurig slaat hij vaak aan het rekenen na het achtste onderdeel – zijn succes staat of valt met polsstokhoogspringen.

Bij de EK atletiek vormde zijn favoriete onderdeel de opmaat voor een spectaculaire primeur. Als eerste Nederlandse tienkamper veroverde hij een medaille op een titeltoernooi. Hij pakte het zilver.

Toen Sintnicolaas zijn polsstokken klaarlegde, stond hij vijfde in het klassement. Hij voelde zich sterk. Op de 100 meter, 400 meter, de 110 meter horden en de discus had hij zijn persoonlijke records al verbeterd.

De schrik van woensdagavond was verwerkt. Toen leek hij plotseling uitgesloten van de EK, omdat hij op de 400 meter buiten zijn baan zou hebben gelopen. De jury herriep de diskwalificatie net zo abrupt als die was uitgesproken.

Het zou weer aankomen op de polsstok, wist Sintnicolaas terwijl hij zich opmaakte voor een gedwongen rustpauze op het bloedhete middenterrein van het Olympisch Stadion. Sommige tegenstanders begonnen te springen vanaf 3.85, een hoogte waarvoor zelfs vrouwen hun neus ophalen. Hij nam zijn eerste aanloop pas veel later, op 5.05, nadat de meeste tienkampers allang klaar waren.

Sintnicolaas nam die hoogte met een onberispelijke beweging, alsof hij niet anders doet dan polsstokhoogspringen. Hij heeft een zeldzame aanleg voor het moeilijke onderdeel. Zijn trainer Vince de Lange is ervan overtuigd dat hij tot de wereldtop zou kunnen behoren, als hij zou willen. Maar de 23-jarige Apeldoorner heeft de tienkamp lief.

Geen van zijn tegenstanders sprong hoger dan 5.05. Sintnicolaas wist dat hij met elke 10 centimeter 31 punten zou winnen op de mannen die in het tussenklassement boven hem stonden. Vanaf nu zou het erop aan komen.

Zijn eerstvolgende sprong, op 5.25, was perfect. Het leek meer op een fijnzinnige stijloefening ter vermaak van het publiek, dan op een zwaarbevochten resultaat.

Sintnicolaas pakte vervolgens zijn stugge stokken. Sommige daarvan heeft hij overgenomen van oud-wereldkampioen Rens Blom. Nieuwe stokken kosten 700 euro per stuk. Dat kan hij zich niet veroorloven. Toen hij voor het eerst met de stokken sprong, in januari, zeilde hij meteen over 5.40 meter: een persoonlijk record.

Stugge, onbuigzame stokken kunnen hem hoger de lucht in zwiepen, mits hij de controle weet te bewaren. Op 5.35 lukte dat de eerste twee pogingen niet. Zonder die hoogte zou zijn kans op een medaille verkeken zijn, wist hij, net als de kans op een verbetering van het 22 jaar oude nationale tienkamprecord van Robert de Wit. De gedachte prikkelde hem. De derde poging was uitstekend.

De lat werd prompt doorgeschoven naar 5.45, een hoogte die gelijk staat aan 1051 punten. Dat is een zeldzaam hoog aantal. Tienkamers halen zelden meer dan 1000 punten op een onderdeel. Dat getal staat symbool voor de perfectie.

Eén keer ging het mis, de tweede keer was het raak. Sintnicolaas reageerde uitzinnig van vreugde. Opnieuw een persoonlijk record, het vijfde na acht onderdelen. Maar meteen dacht hij weer vooruit. Zou 5.55 mogelijk zijn? Dat zou hoger zijn dan Robbert-Jan Jansen, de Nederlands kampioen die in de kwalificaties van de EK strandde met 5.50.

Het was te veel gevraagd. Sintnicolaas kon tot driemaal toe de stugste stok niet in bedwang houden. Even leek hij meer op een onbekwame poseur, dan op een topatleet. Maar hij steeg wel naar de tweede plaats.

Een verbluffende speerworp, zijn zesde persoonlijke record, stelde hem zelfs in staat op de 1500 meter te vechten voor de titel. Hij moest de Fransman Romain Barras, een veel sterkere loper, 0,75 seconde voorblijven.

Hij bleef bij tot de laatste 300 meter. Toen liep Barras in een lange sprint naar de titel. Sintnicolaas ging kapot. Hij legde de laatste meters strompelend af en kwam daardoor anderhalve seconde tekort om het Nederlandse record van 8447 punten te verbeteren. Hij bleef steken op 8436 punten. Maar hij heeft wel een medaille. Dat kan geen Nederlandse tienkamper hem nazeggen.