'Hitler erbij halen is te flauw, te makkelijk'

Sander van de Pavert maakt Lucky TV: een actueel beeldgrapje van krap een minuut. ‘Balkenende is een makkelijk slachtoffer.‘..

Sander van de Pavert: ‘Laatst vond ik een kitscherige afbeelding van Jezus Christus met een kind. Het was een best wel geile Jezus, met hele dikke lippen, en zo’n halfnaakt kindje erbij. Misschien is het mijn zieke geest, maar ik ben verder gaan zoeken en vond wel tweehonderd van dat soort erotiserende afbeeldingen. Vervolgens vond ik er perfecte muziek bij: iets tussen gospel en seventies pornomuziek in. Plaatjes van Jezus met kinderen op muziek: dat was alles. Het laatste beeld was Jezus aan het kruis. Prachtig. Ik krijg, echt waar, bijna tranen in m’n ogen als ik eraan denk. Achteraf kreeg ik een boos mailtje van een christen. Daar reageer ik natuurlijk op: ik heb niks gezegd over kindermisbruik, dat heeft met uw éígen interpretatie te maken.’

Van de Pavert (34) maakt al zeven jaar filmpjes: verknipte journaalfragmenten vaak, waar hij een ander muziekje, voice-over of andere ondertitels onder zet. Resultaat: een actueel beeldgrapje van minder dan een minuut. Na een aantal omzwervingen worden ze, onder de naam Lucky TV, sinds vijf jaar uitgezonden aan het eind van VARA-programma De Wereld Draait Door. Donderdag werd hij door de jury van de Zilveren Nipkowschijf, de prijs van tv-critici, onderscheiden met een eervolle vermelding.

De filmpjes maakt hij thuis in Den Haag, op een piepklein zolderkamertje. Iedere ochtend neemt hij alle journaals op, uit binnen- en buitenland. ‘Vaak springt er een onderwerp uit. Maar er zijn ook dagen dat het NOS Journaal opent met de kwartaalcijfers van Corus. Dat zijn moeilijke dagen.’

En soms ís er wel een onderwerp, maar lukt het om een andere reden niet. ‘Zoiets als de opkomst van Wilders, dat heeft gekriebeld. Voor m’n gevoel moest ik er iets mee, maar ik wil geen filmpjes maken vanuit een overtuiging. De meeste van mijn filmpjes hebben geen diepere betekenis. Als ik op het journaal de paus over een soort kruik heen zie buigen, dan is het gewoon leuk om daar kotsgeluiden onder te zetten. Dat is absurdisme, dat hoef je niet te interpreteren.’

Van de Pavert wil best toegeven dat hij ‘zeker niet objectief’ is. ‘Gemene mensen worden aangepakt. Verdonk heb ik in een filmpje ooit tegen Catherine Keijl laten zeggen dat ze wel overeenkomsten zag tussen zichzelf en Hitler. Achteraf is dat flauw, Hitler erbij halen is te makkelijk. Ik krijg wel eens mailtjes van Telegraaf-lezers die vinden dat ik Wouter Bos harder moet aanpakken. Maar dat is moeilijk, want Bos is geen uitgesproken figuur. Balkenende is een makkelijk slachtoffer. Het is grappig om iemand die al op de grond ligt, zoals Balkenende, een trap na te geven. Na de val van het kabinet heb ik uit al mijn filmpjes over Balkenende een best of samengesteld. Ik kreeg toen een mailtje van Paul de Leeuw. Hij vond het zielig. Spijt heb ik gelukkig altijd maar heel erg kort. Ik vind het veel erger als een filmpje niet grappig is, wat nog wel eens gebeurt, dan als iemand zich er door gekwetst voelt.’

Van de Pavert studeerde af als grafisch vormgever, maar begon na zijn studie met het maken van filmpjes. Hij stuurde videobanden naar de VPRO en de VARA. ‘De VPRO vond mijn filmpjes niet in het profiel passen, schreven ze. Dat vond ik heel erg. Maar bij VARA Laat mocht alles, het kon ze niet hard genoeg zijn.’

Over een filmpje waarin je Balkenende en de Chinese president instemmend naar een executie ziet kijken, gevolgd door het Wilhelmus, ontstond op de redactie van De Wereld Draait Door enige discussie. ‘Je zag die executie natuurlijk niet, die geluiden had ik erin gemonteerd. Volgens mij heeft Jan Mulder toen gezegd dat hij vond dat het precies zo op televisie moest. Dat is gelukkig ook gebeurd. De redactie en ik zijn nu goed op elkaar ingespeeld. Vier jaar geleden maakte ik dingen waar ik nu niks van snap. Inmiddels weet ik welke Holocaustgrappen leuk zijn en welke niet.’

Van de Pavert spreekt zelf de voice-overs in en speelt heel soms een rolletje. ‘Ik speel Joran van der Sloot in een parodie op de uitzending van Peter R. de Vries. Dan vertel ik, als Joran, dat ik bij Harry Potter op de toverschool zat en dat ik ooit een volwassen paard heb doodgebeten. Dat filmpje werd een hit op YouTube en daarna werd ik nageroepen op straat: Jorááán! Ik ben ijdel genoeg om dat leuk te vinden, maar ik ben wel blij dat ik het zelf in de hand heb. Stel dat je elke dag met je hoofd op televisie komt en door iedereen wordt herkend: een nachtmerrie.’

Met de naam Lucky TV is Van de Pavert niet tevreden, zegt hij zuchtend. ‘Soms denk ik: ik wou dat ik het nog kon veranderen. Het is zo’n enorm slecht verhaal: Lucky is mijn bijnaam sinds ik op een dronken avond vijf euro in een pakje sigaretten vond. Toen ik voor de VARA ging werken moest ik een naam bedenken en dacht ik: kan mij het schelen. Maar nu ben ik 2.000 filmpjes verder en kan ik er niet meer vanaf. De Wereld Draait Door is overigens ook een verschrikkelijke naam voor een programma. En ik zou mijn voornaam wel willen veranderen. Sander is een kutnaam, vind je niet?’

Die kleine minuut, aan het eind van De Wereld Draait Door, zou hij niet snel opgeven. ‘Natuurlijk wil ik ooit verder, misschien wel een echte film maken. Maar het zou ook goed kunnen dat ik over twintig jaar zeg: dít is het mooiste wat ik ooit heb gedaan. Lekker met m’n peuken op m’n zolderkamertje zitten, filmpjes maken.’