Aart vreest voor einde Sesamstraat

Aart Staartjes is acteur, ‘B-acteur’ vindt hij zelf, maar van gespeelde woede is nu zeker geen sprake. In zijn huis op Marken zegt hij dat het einde van Sesamstraat nabij is. ‘Ze gaan ons de ballenbak in sturen.’

Bijna 30 jaar al is Staartjes (71) verbonden aan het kinderprogramma dat groot gevaar loopt, volgens hem. Sinds Sesamstraat moest wijken voor Dichtbij Nederland en al om vijf uur wordt uitgezonden, zijn de kijkcijfers lager dan ooit tevoren. Volgende week keert het programma terug naar de oude uitzendtijd, half zes, maar Staartjes vreest het ergste.

‘We zijn teruggegaan van gemiddeld 165 duizend kijkers naar minder dan 50 duizend. We verliezen kijkers en we krijgen ze niet terug. Daar zit de grote pijn. Al tien jaar beweren we dat half zeven de beste tijd is voor Sesamstraat. Daar zaten we vroeger op; 500 duizend kijkers.’

Zes uur eten, half zeven Sesamstraat.
‘En zeven uur naar bed. Prachtig. Vijf uur is de slechtste tijd ter wereld. Ouders komen thuis, of zijn nog niet eens thuis, en de kinderen zitten nog in de kinderopvang.

‘Tot zes uur is het een heksenketel in elk modern huishouden met jonge kinderen. Pas na het eten, als ze in bad zijn geweest, om een uur of half zeven, is er een beetje rust.

‘Sesamstraat is een programma voor ouders én kinderen. Dat is altijd zo geweest. Ouders en kinderen kunnen lachen om dezelfde grappen. Als je dat aspect weghaalt, heeft het programma geen zin meer. Maar wat we ook doen, wat we ook zeggen, niemand luistert.’

Wie moeten er luisteren?
‘We hebben brieven naar de raad van bestuur gestuurd, naar NPS-directeur Joop Daalmeijer, naar de Tweede Kamer. Je krijgt niet eens antwoord. Niks!

‘Toen we een afspraak wilden maken met Henk Hagoort, voorzitter van de publieke omroep, werd er gezegd dat het zijn afdeling niet is. Hou nou toch op! Je bent de baas van het publieke net! Dat heeft een belangrijke functie. En Sesamstraat is daar een onderdeel van. Dan kun je op z'n minst toch naar ons luisteren?

‘Ze zeggen dat Sesamstraat een speerpunt van de publieke omroep is. Maar intussen leggen ze wel een kussen op onze kop. En de baby is bijna gestikt. Men wil ons weghebben. NOVA, Pauw & Witteman, dat zijn de darlings. Sportprogramma's ook. Maar Sesamstraat?’

Waarom zou de NPS af willen van Sesamstraat?
‘Het heeft zonder twijfel te maken met de vercommercialisering van de publieke omroep. Ze zijn in Hilversum alleen nog maar met de wedstrijd tegen de commerciëlen bezig. Kijk eens, wij hebben de hoogste kijkcijfers. Want daarmee hebben ze de hoogste STER-opbrengsten.’

U klaagt de publieke omroep aan.
‘Ja. Want de publieke omroep vervult zijn echte taken niet meer. Een prachtig kunstprogramma als Opium wordt helemaal weggemoffeld, zo dicht mogelijk tegen twaalf uur aan. Als ze er maar geen last van hebben.’

Het gaat u aan het hart...
‘Ik zit er al zo lang bij. Ik ben in 1981 begonnen. Ik heb heel veel toestanden meegemaakt, maar het was de moeite waard. Het is een mooi, bijzonder programma.’

Bijna 30 jaar Sesamstraat, en nu pas een kinderboek.
‘Het komt in september uit. Ik ben er trots op. Ik wilde het nooit doen. Uitgevers hadden het me wel eens gevraagd, maar ik dacht, tja. Je moet dat leuk vinden; een idee hebben en een drang om het op te schrijven. Toen vond ik iets. Ik heb het in 2007 geschreven. Toen wilden uitgevers het niet hebben, die wilden allemaal realistische boeken. Ik had het een sprookje genoemd. Helemaal fout. Er moesten altijd twee allochtonen in voorkomen, twee hele goede allochtonen. Die zaten niet in mijn verhaal.

‘In mijn boek is een heel arm jongetje de hoofdpersoon. Met zijn familie woont hij in een heel rijk dorp. Ze hebben geen elektriciteit. Daar ga ik mijn goeie geld niet aan uitgeven, zegt de vader. Maar het is toch onverantwoord om een kind op te voeden in een huis zonder elektriciteit, zei een redactrice van de uitgever. Tja.

‘Ach, het is maar papier, je bedenkt iets. Die mensen leven heel simpel. Maar het kan toch heel gezellig zijn? Die Hannes is een klein jongetje dat altijd op klompen loopt. Hij lijkt een beetje op mij. Ik heb tot mijn twaalfde op klompen gelopen. Maar ja, dat was in de oorlogstijd.’

Een klein, onafhankelijk jongetje.
‘Ja. Ja. Maar goed, verder is er af en toe een klein partijtje. Ik ben nu gevraagd voor een telefilm, zo'n korte film van de NPS. Ik speel een oude man op de rand van dementie. Dat vind ik wel leuk. Geinig.’