Twitter: veel gekwek en af en toe wereldnieuws

De hype rond de microblogdienst neemt inmiddels schrikbarende vormen aan. Maar wat heb je er in godsnaam aan?

Wat is Twitter?
Twitter is een kruising tussen een chatdienst, een openbare sms-website en een blog. Meestal wordt de dienst omschreven als 'microblog'. Als gebruiker geef je via je computer of mobiele telefoon publiekelijk antwoord op de vraag die Twitter je stelt: wat ben je aan het doen? Het antwoord (de ‘Tweet’) mag maximaal 140 tekens bevatten – dat is 20 tekens minder dan een sms’je. Vooral die beperking is een groot verschil met gewone weblogs, waar soms geen einde komt aan het geleuter van de auteur. Jouw Tweet – of het nu je gemoedstoestand, korte overpeinzing over de stand van zaken in de wereld of frustratie over je verstopte doucheputje is – komt op een grote tijdslijn op Twitter.com te staan, tussen de hartekreten van de naar schatting vijf miljoen mensen wereldwijd die Twitter gebruiken.

Dat levert in eerste instantie natuurlijk voornamelijk een virtuele kakofonie op. Maar de grap van Twitter is dat je je kunt abonneren op de bijdragen van iemand anders, en anderen omgekeerd kunnen volgen wat jij allemaal in 140 tekens te melden hebt. Op die manier kun je de Tweets volgen van wie je maar wil, vriend in het echte leven of niet, en ontstaat een groot sociaal netwerk. Een soort online dorpspomp of kantoorkoffieautomaat, waar internetters publiekelijk bij elkaar scharrelen om te kletsen. Of, om het met wat meer eerbied te zeggen: informatie uit te wisselen.

Vaak delen ze nieuwstips, links naar interessante artikelen of filmpjes, opmerkingen over radio- en tv-uitzendingen die op dat moment aan de gang zijn. Of foto’s van een mooi kunstwerk dat een Twitteraar een seconde geleden in het Stedelijk Museum zag hangen, waarvan hij met zijn mobieltje een foto heeft gemaakt die hij met één druk op de knop op internet heeft gezet.

En waarom is dat leuk?
Verschillende redenen; het geeft je de kans om de zieleroerselen, dagelijkse bezigheden maar ook nieuws- en linktips te volgen van vrienden, maar ook van enigszins bekende mensen. Twitter is sinds de oprichting in maart 2006 door een groepje internetondernemers in San Francisco als kool gegroeid. Inmiddels twitteren types als Al Gore (zij het niet zeer frequent), Britney Spears en Lance Armstrong (‘Dopingcontrole. Dit is geloof ik de 15de keer, maar ik raak de tel een beetje kwijt’).

De bekendste Nederlandse Twitteraar is Maxime Verhagen, minister van Buitenlandse Zaken. Via Twitter kon je de afgelopen maanden volgen hoe hij op dienstreis ging naar de VS, Marokko, Australië, maar ook hoe hij zich wekelijks opmaakt voor de ministerraad of Tweede Kamervergaderingen (‘Vragenuurtje in Kamer over de mogelijke heropening van een onveilige verouderde kerncentrale in Bulgarije. NL is tegen.’).

Twitter is bij uitstek ook een sociaal netwerk, dat uitnodigt tot contact. Maxime Verhagen reageerde bijvoorbeeld vorige week op de oproep van een Nederlandse Twitteraar die in Los Angeles woont. Hij kon vanwege visumproblemen het land niet uit om naar de begrafenis van zijn broer te gaan. 'Gecondoleerd en erg veel sterkte. Navraag voor je laten doen maar ook minister bz kan hier geen uitkomst brengen'.

Vaak plaatsen Twitteraars oproepjes. 'Ik zoek iemand in Arnhem die een Apple-cursus kan geven aan mijn 80-jarige moeder. Niet te vinden!', twitterde gadgetgoeroe Vincent Everts vorige week. Twee uur later: 'Dankzij twitter @aljo ontmoet die mijn moeder een paar mac-lessen gaat geven zodat ze weer gaat emailen, youtuben, flickren, skypen etc.'

De beperktheid van de bijdragen is de kracht én zwakte van Twitter. De kans op eindeloze discussies die verzanden in scheldpartijen - zoals op veel fora en weblogs - is veel kleiner. Dat houdt de dialoog fris en kernachtig. Tegelijk is de diepgang wel beperkt: een zorgvuldige argumentatie opbouwen in 140 tekens is niet eenvoudig. Ander nadeel: Twittergesprekken zijn op een later tijdstip lastig te reconstrueren, zeker als iemand fanatiek continu updates stuurt, en zeker als je als toeschouwer niet alle discussianten volgt ('followt').

Twitter is het nieuwsmedium van de toekomst, lees ik hier en daar. Hoezo?
Toen op 15 januari in New York een vliegtuig een noodlanding maakte in de rivier de Hudson, kwamen de allereerste beelden daarvan via een Twitter-update naar buiten. Ene Janis Krums maakte een foto van het dobberende vliegtuig met zijn iPhone, en zette die op zijn Twitterpagina. Met de tekst: ‘Er ligt een vliegtuig in de Hudson. De veerboot waar ik op zit vaart er heen om de mensen op te pikken. Bizar.’

Zijn foto ging in no-time de wereld over. Het gebeurt vaker dat amateurfoto’s van nieuwswaardige gebeurtenissen het winnen van persfoto’s – professionele fotojournalisten kunnen immers niet overal tegelijk zijn – maar de snelheid waarmee Krums foto iedereen bereikte is ongeëvenaard.

Twitter was ook het eerste medium waarop nieuws verscheen over de aanslagen in Mumbai van eind november 2008. Toen Israël eind december Gaza aanviel, brandden de discussies en uitwisseling van het laatste nieuws op Twitter los, waaraan zowel ooggetuigen in de oorlogszone als politici en buitenstaanders deelnamen. Het Israëlisch consulaat hield zelfs een persconferentie via Twitter, toegankelijk voor iedereen.

Moet ik ook gaan Twitteren?
Net als alle andere websites die het stempel web 2.0 hebben gekregen - Flickr, YouTube, Hyves, Facebook, LastFM en nog heel veel meer - is Twitter zo leuk als zijn gebruikers. Op verschillende sociale niveaus is Twitter een interessant medium: je kunt constant blijven volgen wat je vrienden aan het doen zijn (voor zover je dat zou willen, natuurlijk), je kunt je door allerlei types de weg laten wijzen op internet, het allerlaatste nieuws volgen, of een oproep doen omdat je op zoek bent naar een startmotor van een Opel Kadett uit 1979.

Voor sommigen zit daar ook handel in. De eerste bedrijven - Albert Heijn, Telfort, SNS Bank - hebben inmiddels hun weg naar Twitter gevonden. Voordeel is dat je als gebruiker zelf kunt kiezen of je een follower wil worden van wat bedrijven te melden hebben (AHBonus: 'Danone actimel. Van 1,99 euro, voor 1,49 euro!'). Misschien ligt daar een bedrijfseconomische toekomst voor Twitter, want ondanks de hype en enorme groei aan gebruikers genereert de onderneming om precies te zijn nul inkomsten. Gebruikers betalen niets, en nergens op Twitter staan advertenties.

Het opmerkelijke bedrijfsmodel weerhoudt de eigenaars er niet van om met de pet rond te gaan: vorige week maakte Twitter een rondje langs mogelijke investeerders, waarbij de eigenaren het bedrijf zelf waardeerden op een slordige 250 miljoen dollar. Naar verluidt zouden er enkele tientallen miljoenen opgehaald zijn. Nog in november bood netwerksite Facebook 500 miljoen dollar, maar dat wezen de eigenaars van Twitter van de hand, omdat het merendeel van die som betaald zou worden in aandelen. En die zijn, zoals iedereen gevoeglijk weet, niet altijd even veel waard.