Ergens in de late 20ste eeuw besloten Amerikaanse nieuwszenders dat er naast de degelijke, goed in het grijze haar zittende nieuwslezer een lekker wijf moest zitten. 'Maar sindsdien zijn om onduidelijke redenen de presentatoren van bijna alle televisieprogramma's vervangen door tweekoppige keuvelmonsters', schrijft cabaretier Thomas van Luyn.

De televisie heeft veel goeds gebracht, en weinig slechts. Toch ontkomt dit prachtige medium niet aan misbruik. Schaatswedstrijden! roept u nu. En dan zeg ik: niet zo oordelen, er zijn mensen die dat leuk vinden en die mogen ook bestaan. Nee, er zijn ergere dingen in de wereld. En ja, dan heb ik het inderdaad over het woekerende gezwel dat 'duopresentatie' heet.

Ergens in de late 20ste eeuw besloten Amerikaanse nieuwszenders dat er naast de degelijke, goed in het grijze haar zittende nieuwslezer een lekker wijf moest zitten. Een verstandige beslissing, dat zal niemand aanvechten. Maar sindsdien zijn om onduidelijke redenen de presentatoren van bijna alle televisieprogramma's vervangen door tweekoppige keuvelmonsters, die zonder enige aanleiding de hele tijd het woord van elkaar overnemen. Vaak noemt de een eerst de naam van de ander, die het woord overneemt met een obligaat 'ja'.

'En daarmee komt het dodental op 135. Karin?'

'Ja en aan de kou lijkt voorlopig geen einde te komen'.

Aan het begin van deze eeuw kwam daar het televisie-experiment bij van de 'staande presentatie', waarbij presentatoren vanachter hun desk werden gesleept en op een willekeurige plek in de lege ruimte geplaatst alwaar zij zich zichtbaar naakt en onbeschermd voelden, in de spectaculaire misvatting dat zulks een programma opwindender en dynamischer zou maken. Zonder wiebelen op twee benen staan, met de handen op een geloofwaardige plek had nog nooit zo moeilijk geleken.

Omdat twee slechte ideeën beter zijn dan een, werd de oplossing voor dit probleem gezocht in het ernaast plaatsen van een tweede, even ongemakkelijke presentator. Staande duopresentatie! Twee dynamische vliegen in één opwindende klap! En om daar dan weer een beetje rust in te brengen, is één helft van het duo vaak Martijn Krabbé, iemand die de angel der spanning of opwinding uit werkelijk elke situatie weet te halen. Voeg daar aan toe een Idols of Voice of Holland-achtig programma, en je hebt een perfect storm.

Wie een diep-spirituele ervaring wil hebben, moet dan kijken naar degene die niet aan het woord is (vaak Chantal Janzen of Wendy van Dijk). Het is namelijk verdomd moeilijk voor zo iemand om niet de autocue van de ander mee te mimen, dus kijkt men beurtelings naar z'n papiertjes, naar de co-presentator, naar het publiek en terug naar z'n papiertjes. De zinloosheid van het leven komt dan even zichtbaar bovendrijven.

^{Thomas van Luyn is cabaretier, acteur, televisieprogrammamaker, schrijver en columnist van de Volkskrant.}