Het beste van 'De Gouden Ivo 2011': En de winnaar is ... Ivo!

Geen mediajaar zonder hoogte- en dieptepunten. Vandaag het derde, tevens laatste, deel in de race om de Gouden Ivo, met de winnaar: Ivo!

10. John de Mol
John de Mol vertelde laatst iets heel geks. Hij tankt nooit. Tanken, dat doet iemand anders voor hem. John de Mol is al vijftien jaar niet bij een tankstation geweest, zei hij in de VARAgids.

Nooit een lekker frikandelletje of een voorverpakte sandwich bacon/ei gegeten bij een tankstation en toch precies weten wat het volk op tv wil zien, dat is knap. Sterker nog, John de Mol weet al wat het volk wil zien voordat het volk dat weet; ook het Amerikaanse volk dat The Voice Of Holland hartstochtelijk omarmde. De hele wereld loves TVOH. De export van het programma leverde hem enkele honderden miljoenen op; Big Brother II, zeg maar.

Met zo'n appeltje voor de dorst was het voor De Mol een koud kunstje om het zieltogende SBS Nederland aan te schaffen, samen met Sanoma, dat bereid was te dokken voor 67 procent van de aandelen en meteen toegaf van televisie-maken geen verstand te hebben. Topdeal dus. De mediatycoon uit Laren heeft vrij spel om te experimenteren met nieuwe tv-formats. Heeft ie tóch weer een eigen tv-zender. Talpa II, daar gaan we nog veel van horen.

3. Britt Dekker
Het is onvoorstelbaar dat er ooit een tijd is geweest dat Britt Dekker niet op televisie was. Dat moeten welhaast de donkere dagen van de tv zijn geweest.

Van zero tot hero, van Britt uit Purmerend tot de muze van Matthijs van Nieuwkerk: zo kan het gaan. Het ene moment zat ze nog anoniem in de schoolbanken te dromen van een afspraakje met Nick of Simon, het volgende liet ze zich in haar nakie fotograferen voor Playboy en presenteerde ze het jaarlijkse tijdschriftengala in aanwezigheid van allemaal hippe bladenmakers en niemand minder dan Humberto Tan.

En dan komt er natuurlijk het moment dat de vraag wordt gesteld of het niet allemaal nep is, Britt, en of haar act niet is bedacht door handige tv-jongens. Stomme vragen. Britt is niet nep. Of wel, maar dan is heel Hilversum nep.

2. Johan Derksen
Mediaman van het jaar, op één na, alleen al vanwege het coole groene jasje dat hij droeg op de avond dat Voetbal International de Televizierring in de wacht sleepte. Johan Derksen rules.

Die hele Televizierring interesseerde hem geen bal, totdat werd geroepen dat het een grote schande was dat een praatprogramma over voetbal was beloond met zo'n prestigieuze prijs. Alleen al de suggestie dat programma's over voetbal minderwaardig zijn, is voor Derksen voldoende om ten strijde te trekken.

Rasprovo ook. Lekker jennen. Als iemand zegt dat hij niet over die sloot durft te springen, is hij al bezig met zijn aanloop. Als niemand het verwacht, omdat hij een pesthekel heeft aan graaiers en andere zakkenvullers en dat op tv al jarenlang niet onder stoelen of banken steekt, duikt hij op in een reclamespotje van godbetert de Nederlandse Energie Maatschappij, in navolging van Frans Bauer en Natasja Froger.

Zelfs zijn eigen vrouw vond het belachelijk; niet vanwege de belabberde kwaliteit van het reclamefilmpje, maar vanwege het geld dat haar man ermee vangt. Zelf knipt ze heel prijsbewust nog steeds de aanbiedingen uit de folder van C1000, werd deze week bekend. Dat verklaart voor een niet onbelangrijk deel waarom Derksen in het programma Waar is De Mol de naam Isabelle op zijn bovenarm liet tatoeëren. Lief!

1. Ivo Niehe
Ere wie ere toekomt: dit jaar vol verlies en verliezers kende maar één echte winnaar: Ivo Niehe, opperwezen van het hier en nu. Trending topic van het jaar, dankzij zijn fenomenale optreden in Parijs met een show over Yves Montand, vlekkeloos gezongen in het Frans en Pools, met een toegift in het Swahili. Het leek hem wel nuttig, zo niet noodzakelijk, als hij direct na afloop er even over vertelde in een straalverbinding met zijn vrienden Pauw en Witteman.

Uit de compacte cursus 'Groot worden op tv doe je zó': ga voor de spiegel staan en oefen met stalen glimlach de volgende tekst: 'Tout Parijs zat hier, grote regisseurs die met Yves Montand gewerkt hebben. Ik ben een intens gelukkig mens. Ik denk dat er nu een hele nieuwe toekomst open gaat. Het is unaniem een belachelijk groot succes.'

De stunt van Ivo maakte een vloedgolf aan reacties los, van hoon onder collega-presentatoren tot de gebruikelijke doodsverwensingen op Twitter en internet. Geschrokken kondigde Niehe een televisiestop aan. Inderdaad zegde hij een optreden, enkele dagen later, in Pauw & Witteman af, maar erg lang hield hij niet stand. Enkele weken later recenseerde hij zijn eigen optreden alsnog bij de heren.

Op grootse wijze, mogen we wel zeggen: hand in eigen boezem, want daar houden wij van; in dit vlakke land moet alles en iedereen gelijk blijven. Meer nog dan zijn eigen optreden hekelde hij overigens de tweede golf van meningen, die van tv-collega's die het opzichtig voor hem gingen opnemen. 'Marc-Marie Huijbregts, Ali B. en Erica Terpstra gingen ineens de andere kant belichten. Dan denk ik: waar gáát dit nog over? Wat een ophef over twee minuten die wellicht wat onhandig waren.'

En zo is het. Groots gezien, meesterlijk gerelativeerd, alleen zo rijst je ster tot eenzame hoogte. Ook dat kan Ivo. De jury was zeldzaam unaniem in haar beslissing. Er is er dit jaar maar één die in aanmerking komt voor De Gouden Ivo, en dat is Ivo.
Of de echte Ivo nu wil opstaan.

Lees de hele lijst in de Volkskrant.