Voormalig The Voice of Holland-deelnemer Emmanuel vertelt hoe van zijn leven een verhaal werd gemaakt.

Een bevriende kroegbaas had hem ingeschreven voor de tweede editie van The Voice of Holland, de talentenjacht van John de Mol die wekelijks kijkcijferrecords breekt, en waarvan het televisieformat is verkocht aan de BBC, NBC en andere omroepen over de hele wereld.

De café-eigenaar had hem opgegeven als lid van een duo. Hij zou doorbreken met Tobias, de gitarist met wie hij al bijna tien jaar in een van de beste coverbands van Nederland speelde. Dat was de bedoeling. Maar toen hij in juli van dit jaar verscheen bij de studio van De Mol in Laren,  stond hij er in zijn eentje. Tobias had het niet aangedurfd.

Solo
Emmanuel Anning besloot het er solo op te wagen. Te vaak had de 32-jarige, in Ghana geboren Amsterdammer, moeten horen dat hij meer zou moeten doen met zijn talent, met zijn stem. Dat er niets mis was met het verkopen van advertentieruimte voor de Persgroep, waar hij werkt, dat hij bij een heel fijne coverband speelde - maar dat hij meer in zijn mars had.

Toen Emmanuel Anning 6 jaar oud was, woonde hij in Ghana met zijn zeven (half-)broers en -zussen. Zijn moeder, leidinggevende bij een lokaal textielbedrijf, pendelde op en neer tussen Accra en Amsterdam, waar ze werd bijgeschoold om de weefmachines  te kunnen bedienen die later van Nederland naar Ghana zouden worden verscheept.

Als ze in Nederland was, liet zijn moeder de video meelopen met MTV, de populaire muziekzender die hij in Ghana niet kon ontvangen. Emmanuel en zijn broers wisten niet wat ze zagen, toen ze de vhs-banden afspeelden. Michael Jackson, Prince: dit was de bom.

MTV
Een jaar later - hij was toen 7 - nam zijn moeder hem en zijn twee zussen mee naar familie in Amsterdam. Ze kwamen terecht in de G-buurt in Amsterdam-Zuidoost, in de flat Groeneveen - waar MTV 24 uur per dag te ontvangen was.

Daar vervolmaakte Emmanuel zijn danspasjes en de bijbehorende liedjes, die hij op Ghanese feesten uitvoerde. Met groot succes. Zo groot, dat zijn moeder er brood in zag, voor hem een Michael Jacksonpak huurde en aan vrienden en familie vertelde dat Emmanuel tegen een kleine vergoeding op hun feest zou komen dansen en zingen. Zo ontdekte hij hoe cool het was om in het middelpunt van de belangstelling te staan.

In Laren stond Emmanuel tegenover vier man, die moesten beoordelen of hij goed genoeg was om deel te nemen aan The Voice of Holland - en of hij paste in het format van de show. Hij slaagde met glans, ook voor een tweede auditie, en afgesproken werd dat hij in Theater 't Spant in Bussum zou verschijnen voor de eerste televisie-opnamen.

Maatschappij
Voorwaarde was dat hij er uit zou komen met 8ball Music, de platenmaatschappij die namens John de Mol de contracten sluit met de deelnemers aan The Voice. Dat ging niet zonder slag of stoot, maar op de dag van de eerste opnamen werden de handtekeningen gezet - en kon zijn televisie-avontuur beginnen.

De opnamen waren slopend, en niet alleen omdat die al om half acht 's ochtends begonnen. Achter de deuren van het Bussumse theater heerste de hype van het programma al, twee maanden voor de eerste uitzending. Als een ster in de dop gaf hij interviews, werd hij geschminkt en moest hij anderhalve minuut zingen, terwijl de juryleden met hun rug naar hem toezaten.

Deze eerste opnamen - de blind auditions in de terminologie van De Mol - vormen een cruciaal onderdeel van het programma. Als een jurylid zich omdraait, gaat de kandidaat door. Zo niet, dan valt hij af. In het geval van Emmanuel waren het Marco Borsato en het Volendamse zangduo Nick en Simon die de stoel omdraaiden - en elkaar in de haren vlogen over wie hem verder in het programma zou mogen begeleiden. Borsato vond hem te gek, maar Anning koos voor de Volendammers. En daarmee was de eerste gimmick geboren. Want zo werkt televisie: je gaat de show in als Emmanuel, en wordt een verhaallijn. In dit geval de Ghanees om wie werd gestreden.

Bijlmerramp
Kort daarna kreeg hij een tweede verhaallijn: die van de zanger die de Bijlmerramp had overleefd. Hij had het niet willen vertellen, maar toen ze voor een persoonlijk portret aan hem vroegen waar hij had gewoond deed hij dat toch. In Amsterdam Zuid-Oost en later in Hoofddorp, had hij gezegd. En zo kwam het gesprek op de flat Groeneveen, waar hij getuige was geweest van de Bijlmerramp.

Hij had het willen hebben over mode en over zijn muzikale helden -  van Queen tot Aretha Franklin. Hij had willen zeggen dat hij diep van binnen een rocker was, een gevoelige jongen met een ruige kant, maar het verhaal ging vooral over het El-Al vliegtuig dat zich in 1992 - onder zijn ogen ­ in zijn flat boorde.

Over de neefjes en nichtjes die hij had verloren, over de vliegtuigvleugel die hij buiten bij het metrostation had zien liggen, en over zijn tante die ternauwernood was gered.

Dat vindt hij moeilijk aan het programma. Je begint eraan als nietsvermoedend en aanstormend artiest, zingt anderhalve minuut de longen uit je lijf - en staat opeens middenin een hype. Een hype die je zelf moet voeden. Maak zo veel mogelijk Facebookvrienden. Vind twittervolgers, kreeg hij te horen. Dat vergroot je kansen.
Ze kwamen bij bosjes. Honderden twitteraars, meer dan duizend nieuwe online vrienden. Mensen die hem op straat aanspraken; de hele advertentie-afdeling van de Persgroep die op zijn kop stond. Hij nam opnieuw zangles, en tijdens de soundcheck van zijn coverband zeiden de technici tegen hem dat hij veel beter was gaan zingen.

Verlof
Hij nam onbetaald verlof, omdat het onmogelijk was op hetzelfde ogenblik rockster en advertentieverkoper te zijn. Hij had zichzelf voorgehouden dat het hem om het deelnemen ging en niet om het winnen - maar dat veranderde gaandeweg. Zeker toen hij ook in de tweede ronde overeind bleef en mee mocht doen aan de live shows.

Hij wilde een oud nummer zingen dat hem goed lag - maar kwam uit op Rolling in the Deep van de Britse zangeres Adele. Gelukkig had hij zelf een blauw pak meegenomen naar de studio, zodat hij niet hoefde op te treden in het witte pak dat de stylisten van The Voice voor hem hadden bedacht. Als hij eruit zou gaan, dan in stijl - in zijn eigen stijl.

En dat is precies wat er gebeurde. Ondanks de duizenden euro's aan sms'jes die familieleden naar The Voice stuurden om op hem te stemmen. Ondanks de aanwezigheid van zijn moeder en zussen in de studio en de massale steun van collega's en vrienden was zijn eerste optreden live op televisie ook voorlopig zijn laatste.

Daar kun je over zeuren, maar dat gaat hij niet doen. Natuurlijk is The Voice een circus, maar het is ook een grote kans. Hij is neergezet als Ghanees uit de Bijlmer, maar hij is vooral een hippe artiest. Hij heeft mensen leren kennen die hem gaan helpen. Hij gaat eigen nummers opnemen, met dj's werken, zo veel mogelijk optreden en zijn eigen stijl vervolmaken.

Nederland gaat nog veel van Emmanuel horen.