Franse Turken beter geïntegereerd dan Nederlandse

Turkse immigranten en hun kinderen in Nederland beheersen de taal van het land waarin ze wonen slechter dan die in Frankrijk. Ze gebruiken die taal ook relatief weinig. Verder hebben ze minder contact met autochtonen. Tussen Turken in Nederland en in Duitsland zijn geen significante verschillen.

Dat blijkt uit een onderzoek waarop sociaalwetenschapper Evelyn Ersanilli woensdag promoveert aan de Vrije Universiteit in Amsterdam. Ze onderzocht de sociaal-culturele integratie van Turken in Nederland, Duitsland en Frankrijk en de relatie hiervan met het integratiebeleid van die landen. De onderzoekster hield een enquête onder in totaal duizend Turkse immigranten en nam tientallen diepte-interviews af.

Veel ruimte

Dat Nederlandse Turken op een aantal vlakken minder zijn geïntegreerd dan Franse, komt volgens Ersanilli doordat Nederland immigranten veel ruimte geeft om hun eigen cultuur te behouden. Zo kunnen etnische en religieuze minderheden subsidie krijgen voor eigen scholen of publieke omroepen. Dit heeft ,,eerder een negatief dan een positief effect op de aanname van de woonlandcultuur'', schrijft ze.

Turkse Nederlanders identificeren zich overigens wel relatief vaak met Nederland. Hetzelfde geldt voor Franse Turken. De twee groepen voelen zich veel vaker 'Nederlands' en 'Frans' dan Turkse Duitsers zich 'Duits' voelen.

Gelijke rechten

De sociaalwetenschapper concludeert verder dat de sociaal-culturele integratie van migranten wordt bevorderd door beleid dat hen een hoge mate van gelijke rechten geeft. Daarbij valt te denken aan een goede bescherming tegen discriminatie en een niet al te moeilijke toegang tot het staatsburgerschap. Het toestaan van de dubbele nationaliteit is volgens Ersanilli geen barrière voor integratie.

Overigens zijn Turken in alle drie de landen vaak meer gericht op de eigen groep dan op het land waarin ze wonen. Dit komt zowel door processen van uitsluiting als door de wens om de eigen cultuur te behouden. Desalniettemin voelen de meeste Turkse immigranten en hun kinderen zich wel degelijk verbonden met hun 'woonland', en in het bijzonder met hun woonplaats. Ook op het gebied van normen en waarden vindt een gestage integratie plaats.