Máxima: Buenos Aires onveilig

Prins Willem-Alexander en prinses Máxima zullen minder vaak naar Argentinië gaan nu zij een huis laten bouwen in Mozambique. ‘In Buenos Aires voelen wij ons niet veilig.'

Voor het theepaviljoen op landgoed De Horsten, nabij hun villa De Eikenhorst, hielden de prins en de prinses met hun drie dochters het jaarlijkse fotomoment voor de zomervakantie. Na de sessie beantwoordde het paar kort een aantal vragen.

Willem-Alexander zei dat twee jaar geleden vrienden hem hebben gevraagd of hij wilde instappen in een project in Mozambique. ‘Wij waren op zoek naar een vakantiehuis aan zee. In Europa hebben we dat niet gevonden, in Afrika nu wel. Dankzij mijn vader en grootvader zit Afrika mij in de genen. En voor de kinderen is het heel goed dat zij al van jongsaf aan beseffen dat ze geluk hebben met de plaats waar zij geboren zijn.’

Tavernelle
Het paar wilde de locatie niet bekend maken. Ze vertelden dat bij het ontwikkelen van de infrastructuur rond het project - zoals scholen, een haven en sanitatie - de lokale bevolking betrokken wordt. Italië is als vakantiebestemming niet afgeschreven. Het familiehuis in Tavernelle, waar koningin Beatrix zomers verblijft, wordt ook dit jaar weer bezocht.

De prins vindt de vliegreis van 10 uur naar Mozambique geen bezwaar, ook niet voor het milieu. ‘Niet vliegen is in deze tijd niet realistisch. Bovendien zijn daar compensatiefondsen voor.’ Máxima: ‘De natuur is er prachtig. Als je er voor de eerste keer komt, denk je meteen: ja, dit is het.’

Met de prinsessen Amalia, Alexia en Ariane gaat het goed. Amalia is gewend op school, doet aan ballet en speelt na schooltijd veel met vriendinnen. ‘En computeren natuurlijk’, aldus Willem-Alexander. Alexia bezoekt een peuterspeelzaal. Máxima is net als andere ouders zowel overblijfmoeder als luizenmoeder op school. Volgens de prins zijn zijn dochters waterratten. ‘Ze zwemmen zich helemaal gek.’

Duidelijk
Prins Willem-Alexander sloot zich aan bij de woorden van zijn moeder die eerder zei meer openheid over de kosten van het Koninklijk Huis toe te juichen. ‘Een staatshoofd kost geld, of het nou een monarchaal of presidentieel staatshoofd is. Hoeveel het mag kosten, is niet aan mij om te bepalen. Maar dat duidelijk moet zijn wat het kost, is in het belang van iedereen.’

De verwarring schuilt volgens de prins in de verschillende methoden van boekhouden op de diverse ministeries. ‘Nu worden appels, peren en citroenen vergeleken, in een systeem dat uit begin jaren zeventig stamt. Het is belangrijk dat dat wordt recht getrokken.’ Hij zei het eens te zijn met een grotere rol voor de minister-president in het toezicht op de uitgaven. ‘Het is goed dat één koopman straks verantwoordelijk is voor dat hele vruchtenstelsel.’ De prins benadrukte wel dat de uitgaven van de Dienst Koninklijk Huis, een zelfstandige post waarvoor de thesaurier aan het hof verantwoordelijk is, altijd ‘honderd procent in orde’ zijn bevonden.