Wijk heeft Europol liever niet als buur

Het Haagse Statenkwartier zit niet te wachten op Europol...

Grote bezwaren heeft het bestuur van het Haagse Statenkwartier tegen de vestiging van Europol in zijn wijk. Als eerste bezwaar rolt deze ochtend de bestuurlijke aanpak van de gemeente over de tafel van vicevoorzitter Jan Spruijt. Op die aanpak wordt het bijna spreekwoordelijke etiket ‘onbehoorlijk’ geplakt. Actievoerder Han Heemskerk spreekt later zelfs van misleiding.

De gemeente Den Haag heeft een taaie opponent getroffen in de bewoners van het Statenkwartier, een rustige en welvarende wijk tussen het centrum van de stad en Scheveningen. Die rust wordt bedreigd door de verhuizing van Europol naar de plek waar eens de Statenhal onderdeel was van het Nederlands Congrescentrum.

De Europese politiedienst coördineert onder meer de terrorismebestrijding en is mede daardoor te groot geworden voor het huidige onderkomen in Den Haag. Omdat Europol als gevolg van die functie ook een doelwit voor aanslagen kan zijn, verzet het Statenkwartier zich met hand en tand tegen de vestiging.

Het station van de gemeentelijke Adviescommissie Bezwaarschriften is inmiddels gepasseerd. De bezwaren zijn afgewezen. Daartegen zal nu bij de rechtbank beroep worden aangetekend. Als dat niets oplevert, kan de Raad van State worden gevraagd de hele procedure nog eens over te doen. Heeft dat alles het gemeentebestuur nog niet tot inkeer gedwongen, dan kan schorsing van de bouwvergunning worden aangevraagd.

De gewraakte verhuizing is aldus een juridisch-bestuurlijke loopgravenoorlog geworden, of zoals Heemskerk zegt: ‘Het is een schaakpartij die op op verschillende borden wordt gespeeld.’

Hoezeer de kwestie leeft in de wijk moge blijken uit de driehonderd bezwaarschriften die zijn ingediend. De 45 meter hoge nieuwbouw van Europol zal detoneren in een wijk die door het rijk is aangewezen als beschermd stadsgezicht. Alle benodigde veiligheidsmaatregelen zullen het tot een groot obstakel maken in een buurt, die ook het publiek bedient met musea en attracties.

Het wijkbestuur beschuldigt de gemeente feitelijk van vals spel. De inspraak is gefrustreerd, het concept-bestemmingsplan voor het Congresgebouwterrein is bewust onvolledig gehouden en het gemak waarmee de bezwaarschriften van tafel zijn geveegd, roept twijfels op over het nut van zo’n bezwaarcommissie. Zelfs de bezwaren van de door het wijkbestuur gemobiliseerde stedebouwkundigen en architecten werden zonder meer weggewuifd.

Maar het verlies van deze slag zegt nog niets over de afloop van deze papieren oorlog. Zoals het goede schakers betaamt, hebben Spruijt en Heemskerk enkele zetten vooruit gedacht.

In de stroom van persberichten die het wijkbestuur laat uitgaan, wordt steeds gewezen op alternatieven voor de gekozen locatie in het Statenkwartier. Het terrein van de Alexanderkazerne in de richting van Wassenaar en het TNO-complex in Ypenburg zouden door hun geïsoleerde ligging in elk geval beter te beveiligen zijn.

Het voor de hand liggende argument dat de de Statenkwartierbewoners zich alleen maar in hun welvarende bestaan bedreigd zien, snijdt volgens Heemskerk en Spruijt geen hout. ‘Al die duurbetaalde dienders willen graag in de buurt wonen. Onze huizen zouden alleen maar meer waard worden als de verhuizing doorgaat.’