Live Earth: onthutsend weinig indruk

Het was een historische dag, jubelde initiatiefnemer Al Gore, toen het grootste deel van de 150 optredens (in acht steden, verspreid over zeven continenten) erop zat. Twee miljard aardbewoners waren door Live Earth verenigd in hun zorg over het klimaat.

Wie het allemaal via de televisie volgde, via Nederland 3 en de BBC, bleef met een ander gevoel zitten. Net als op 2 juli 2005, toen het legendarische Live Aid (1985) op herhaling ging onder de naam Live 8, viel eigenlijk vooral op hoe onthutsend weinig indruk het allemaal maakte. Dat was nu ook aan de publieke opkomst te zien: het Giants Stadium in New York vertoonde talloze lege plekken. In het druilerige Hamburg bleef het voetbalstadion pijnlijk leeg.

Halfduister
Sommige artiesten verzorgden een optreden van bijna volwaardige lengte, zoals het herenigde Crowded House, dat in Sydney keurig in het halfduister bleef doorspelen toen het podiumlicht was uitgevallen. Vooral in Londen en New York was het programma zo uitgebreid dat er slechts tijd was voor een liedje of vier per artiest.

Niemand maakte er een potje van; niemand verzorgde het beste optreden van zijn carrière. Vooral rockbands zijn vaak diesels, die even op toeren moeten komen, maar die tijd hadden de Red Hot Chili Peppers, Foo Fighters en Metallica nu niet. In Sydney piekte Wolfmother wél binnen vier nummers: hun Woman haalde de hoogtepuntencompilatie van bijna elke tv-zender.

Heel jammer: Live Earth leverde slechts enkele bijzondere samenwerkingen op. Rapper Kanye West hielp The Police met Message In A Bottle. Zo ongeveer alle ‘Londense’ artiesten speelden mee met Spinal Tap, de wandelende parodie op een rockband uit de cultfilm This Is Spinal Tap. En zigeunerpunkband Gogol Bordello tilde Madonna’s La Isla Bonita naar een hoger plan. Madonna’s zang was matig als altijd, maar ze was wél een van de weinigen die iets speciaals had voorbereid.

Westerpark
En dan was er nog het Westerpark. Volgens de officiële cijfers hadden zich daar 18.000 mensen verzameld, maar op de tv oogde het terrein leeg. Het programma was ook wel héél magertjes, op het beschamende af, eigenlijk: geen De Dijk, Within Temptation, Bløf, Tiësto of Anouk, maar slechts drie optredens, van Ali B, DJ Fedde Le Grand en Ellen ten Damme, die in gesprek met tv-gastheer Giel Beelen opmerkte dat het zo rustig was en vervolgens niet bleek te weten dat Amsterdam geen échte Live Earth-locatie was.

Zoiets sufs deed zich op de acht hoofdpodia niet voor, maar dat laat onverlet dat Live Earth als popfestival hetzelfde lot wacht als Live 8: over een paar dagen hoor je er geen mens meer over en kunnen we slechts hopen dat de achterliggende boodschap beter blijft hangen.