‘Er is tolerantie, al is het laagje dun’

Majoor Peter Kees Hamstra is commandant van de facilitaire dienst op de kazerne in Garderen. De 46-jarige militair en homoseksueel is tevens voorzitter van de Stichting Homosexualiteit & Krijgsmacht....

Wanneer kwam u zelf uit de kast?

‘Begin jaren negentig, toen ik al tien jaar militair was. Ik wist het al eerder, tijdens mijn opleiding al, maar toen durfde ik het niet te vertellen. Die omgeving voelde toen niet veilig en eerlijk gezegd was ik er zelf ook nog niet helemaal uit.’

Hoe reageerden uw collega’s, toen u hun vertelde dat u homo bent?

‘Dat ging goed. Ik had het voordeel dat ik kapitein was bij een kleine eenheid. Dan ken je elkaar, men respecteert je. Niemand maakte een vervelende opmerking, althans niet in mijn gezicht. Het was zeker anders gegaan als ik soldaat was geweest bij een grote eenheid.

‘Daarna hoefde ik geen poppenkast meer te spelen. Dat scheelt enorm veel energie, je hoeft dan geen façade meer op te houden. Je kunt die energie in nuttiger dingen steken.’

Bent u als voorzitter van Homosexualiteit & Krijgsmacht tevreden over de acceptatie op dit moment?

‘Alle wettelijke hindernissen zijn genomen. Het gaat nu alleen nog om het bewerkstelligen van een cultuurverandering. En die is hard nodig. Gisterenmiddag nog zat ik bij een teambuilding waar officieren herhaaldelijk watjes en homo’s op een hoop gooiden. Terwijl dat echt onzin is. Je kunt niet op een homomanier een kanon afschieten! Je bent goed of slecht opgeleid voor je militaire taak, je geaardheid doet er niet toe.’

Van het Defensiepersoneel hoort 33 procent negatieve opmerkingen over homoseksualiteit, signaleert het rapport. Wat merkt u daarvan?

‘Daar moet volgens mij 100 procent staan. Overal en iedere dag hoor je geintjes over homo’s. Ook door leidinggevenden. In dat opzicht kan er nog veel worden verbeterd. Alle nieuwe rekruten krijgen de zogeheten diversiteitscursus over vrouwen, homo’s en allochtonen in de krijgsmacht. Maar dat lesuur wordt vaak geschrapt als de planning in de knel komt.’

Militaire homo’s mogen hun geaardheid niet al te opzichtig etaleren. Waar ligt in de praktijk de grens?

‘De regel is: het wordt geaccepteerd, maar je mag het niet laten zien. Je partner zoenen is uit den boze. Hand in hand lopen ook. Alleen oudere officieren en onderofficieren kunnen op hun bureau een foto van hun partner neerzetten. De tolerantie en acceptatie zijn er, maar in de praktijk is het een heel dun laagje.’

Dus deelname aan de jaarlijkse Gay Pride blijft onmogelijk?

‘We gaan volgend jaar voor het eerst in uniform meelopen met de parade op Roze Zaterdag, samen met de politie. Dan laten we de hele wereld zien dat er ook homo’s werken in deze krijgsmacht. Ik sluit niet uit dat we over een paar jaar ook gaan meedoen met de Gay Pride. Maar dan wel correct in uniform.’

Hoe vergaat het homo’s op uitzending?

‘Nederland loopt voorop. In de meeste andere legers geldt: don’t ask, don’t tell. Het gevolg is dat de meeste Nederlandse militairen tijdens vredesmissies weer de kast in kruipen.

‘Er is zelfs een kolonel om die reden niet naar Sarajevo gegaan, maar dat was een uitzondering. De secretaris van onze Stichting, een adjudant, is net terug uit Afghanistan.’

En wat als een buitenlandse collega tijdens patrouille vraagt naar uw thuisfront?

‘I have a friend, zeg ik dan en laat dus het geslacht in het midden. En ik vertel dat ik een dochtertje heb, wat waar is.’

Toch weer een beetje poppenkast?

‘Nog wel, ja.’