Een blijvende verliefdheid, elke dag weer

De krant van vanmorgen ligt al op de deurmat. Geen tabloidformaat, en ik dank God en de gehele redactie van de Volkskrant....

De foto ondersteunt niet noodzakelijkerwijs het belangrijkste nieuws, maar erkent vooral ook de essentie van een vastgelegd beeldmoment, namelijk de pracht en vanzelfsprekendheid die een goede foto zo beeldschoon doen lijken. Dat een foto van treurig nieuws, want dat is nieuws nou eenmaal vaak, in zwart-wit toch kleurrijk kan zijn.

Ik kan uren naar die foto blijven kijken. Ik krijg zelfs de neiging haar uit te knippen. Normaal gesproken knip ik nooit iets uit, want het blijft toch liggen, het vergeelt (wat eigenlijk best mooi is) en uiteindelijk raak je het kwijt of gooi je het weg (wat eerlijk gezegd best een fijn gevoel geeft). Vandaag wil ik de hele krant uitknippen, maar dit is onmogelijk.

Een dagblad brengt ‘nieuws’, dat helaas alweer van gisteren is. Het nadeel van een krant is dat hij altijd te laat is, ook al ligt hij voor zevenen in de bus.

Daartegenover staat het voordeel van deze tijdspanne; de krant serveert het nieuws met een ontspannende tussenpose van de avond en de nacht. Nieuws is soms ondoordacht, kritiekloos, irrelevant, slaapverwekkend saai, irritant of onethisch.

De krant van morgen, die je vandaag al moet schrijven, heeft dit rustmoment aangepakt om het nieuws in de juiste proportie te zien, in een context te plaatsen en er de juiste woorden voor te vinden. Meningen worden niet gepresenteerd als feiten, zoals columns niet als poëzie worden verpakt. Het mag slechts een laagje zijn.

Ik wil niets missen, al zijn er veel zaken die me gestolen kunnen worden. De journalist is de dief die de spullen, die ik overbodig acht, netjes voor me opruimt.

Ik ben een grote liefhebber van het moment waarop ik de krant kan openslaan, waarna ik mij verlies aan de letters die nog niet zo lang bestaan, door de drukpers zijn vereeuwigd, tot de krantenbak zich meldt. Maar dat is volgende week pas.

Als dat zover is, zal de digitalisering zijn volgende stap alweer hebben gemaakt. En ik kom steeds net te laat om zijn voetstappen nog te kunnen volgen. Ik wil wel mee, maar kom gewoon wat later. Internet is voor mij complementair aan de papieren versie en zal haar nooit kunnen vervangen.

De krant is onherroepelijk slachtoffer van de wereldse gebeurtenissen die hem tot een antwoord dwingen. Een wereld waaraan je je soms alleen lijkt te kunnen onttrekken door de Martinbril op te zetten en even naar de wereld te kijken alsof deze niet verder reikt dan Emmeloord. Dit geeft mij een veilig gevoel, waardoor ik de strijd met de wrede nieuwsfeiten aandurf.

Die krant, doordrongen met mijn nieuwsidealen, zal mij een blijvende verliefdheid bezorgen, elke dag weer, één minuutje voor zeven.