Peptalk in WAO-café

Uitkeringsgerechtigden zoeken steun bij elkaar. Op bijeenkomsten zie je ze denken: Goh, ik ben toch geen sukkel.`..

Trots? Op het afschaffen van VUT en prepensioen? Op het versoberen van de WAO? Op het bekorten van de WW-uitkering? Veel Nederlanders krijgen het woord trots` niet over de lippen, als ze een oordeel moeten geven over de hervormingen in de sociale zekerheid. Sterker, de vraag of ze trots zijn op het sociale bestel in Nederland roept glazige blikken op, en vragen of je niet goed snik` bent. Een kleine rondgang leert dat als premier Balkenende de Nederlanders oproept trots te zijn op hun land, de sociale ingrepen ver onderaan de lijst bungelen.

Sinds in 2002 het eerste kabinet-Balkenende aantrad, zijn uit frustratie tal van particuliere initiatieven gestart om uitkeringsgerechtigden enige houvast te geven. Neem de Bond voor Werkzoekenden, www.ikwilwerken.nl. Oprichter Philippe Blankert verloor bij de vorige verkiezingen zijn vertrouwen in de politiek. Uit de debatten over werkgelegenheid bleek geen enkele langetermijnvisie. De Geus waarschuwt voor twee miljoen kanslozen. Het is verdorie aan hem daar wat aan te dóen!`

Blankert (41) was tot augustus 2002 manager op de P & O-afdeling bij telecombedrijf Alcatel. Een massaontslag kostte hem zijn baan. Blankert schreef meer dan honderd sollicitatiebrieven. Hoezo een tekort aan hoogopgeleiden? Ik was constant overgekwalificeerd. Den Haag weet niet waar het over praat.`

Tweeëneenhalf jaar na de oprichting telt ikwilwerken.nl 3500 leden, grotendeels hoogopgeleiden. De stichting draait op twintig vrijwilligers en geeft boeken uit, organiseert bijeenkomsten; leden helpen elkaar met het opstellen van sollicitatiebrieven en cv`s. Mensen trekken zich aan elkaar op, ziet Blankert. Op bijeenkomsten zie je ze denken: goh, ik ben toch geen sukkel, want al die anderen zijn ook geen sukkels.`

Ook de WAO-beweging kreeg met het aantreden van het kabinet-Balkenende een nieuwe impuls. Op 14 mei 2003 zag het WAO-café het licht (www.waocafe.nl). Vanuit verschillende plekken in het land runnen zes WAO`ers en drie professionals een Forum, een internetpagina met levensechte portretten, een ontmoetingsplaats voor en door WAO`ers. Ook op de site: uitleg over de nieuwe wet- en regelgeving en, vooral; de valkuilen waar WAO`ers op moeten letten.

Een van de initiatiefneemsters, Céline Curiel, in haar vorige leven interim-manager bij sociale diensten en reïntegratiebureaus, wilde iets doen aan de onmenselijke manier waarop Nederland met zijn WAO`ers omgaat. Alsof het profiteurs zijn.`

Het WAO-café kanaliseert emoties, zegt Curiel. We geven WAO`ers een gezicht. Elk individu heeft zijn eigen verhaal. Niemand wil in de WAO terechtkomen. Ze hebben een lastig lichaam, dat is alles.`

Inmiddels is het WAO-café met ruim vijftigduizend unieke bezoekers per maand en dik drieduizend Forum-leden de grootste virtuele ontmoetingsplaats voor WAO`ers. Bron van inspiratie en reden voor de stormachtige groei zijn volgens redactielid Kees zonder meer Balkenende en De Geus. Kees werkte 35 jaar zestig uur per week, tot het hem opbrak. Twee jaar geleden werd hij 65 tot 80 procent afgekeurd. Nu werkt hij acht uur per week voor het WAO-café. Een prachtkans om je stem te laten horen en anderen te helpen die in dezelfde positie zitten`, vindt Kees.

Ook Forum-bezoeker Barth, op psychische gronden in de WAO, ontleent steun aan het Forum. In mijn eigen kringetje heb ik mijn verhaal al honderdduizend keer verteld. Dit biedt de mogelijkheid gelijkgestemden te ontmoeten.`

Zowel ikwilwerken.nl als het WAO-café wijzen ook de houding van de vakbeweging aan als reden voor hun bestaan. Wij voelen ons niet gesteund door vakbonden`, verklaart Anneke, medewerkster van het WAO-café. Die doen handjeklap met het kabinet.` Blankert van Ikwilwerken.nl: De vakbeweging is er voor werknemers, niet voor werklozen.`

Toch maskeert de groei van de particuliere initiatieven de uitblijvende opstand van het volk. Op het Plein voor de Tweede Kamer en op het traditionele Haagse actiegrasveld, het Malieveld, blijft het oorverdovend stil. De grote demonstratie op 2 oktober vorig jaar werd een maand later in de kiem gesmoord.

Terecht, vindt Martine Durand, plaatsvervangend directeur sociale zekerheid en werkgelegenheid bij de OESO, de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling. Hoewel ze het woord trots` niet in de mond wil nemen, roept ze het Nederlandse volk op de hervormingen van het kabinet van harte te steunen. Wat de Nederlandse regering doet, is echt heel goed. Een voorbeeld voor andere landen. We moeten internationaal gebruik maken van de rijke ervaringen van Nederland.`

Durand wijst onder meer op het Nederlandse pensioensysteem en de voortvarendheid waarmee de regering het aloude Nederlandse probleem - het grote aantal WAO`ers - probeert op te lossen. Hervormingen gaan altijd en overal moeizaam, maar het is noodzakelijk beleid. Je kunt je niet permitteren het niet te doen.`