Het gevoel te worden afgedankt

De directie van het Haagse verpleeghuis Uitzicht zei dat er verbouwd zou worden. Het werd verhuizen, voor 24 bewoners. Met spoed....

‘Er wordt met ons gesjoemeld’, zegt mevrouw Groenveld (83). ‘We zijn oude mensen, de meesten zijn tussen de tachtig en de honderd jaar, en dan heeft verandering grote gevolgen. Ook voor je gezondheid.’

En er verandert nogal wat voor de inwoners van het Haagse verzorgings- en verpleeghuis Uitzicht. Twee weken geleden kregen ze te horen dat 24 van de 44 bewoners nog voor de kerst moeten verhuizen en vorige week zijn de eersten al vertrokken. ‘En ik maak me zorgen over die mensen’, zegt een medewerkster die anoniem wil blijven. ‘Zo is er een mevrouw die een hersenbloeding heeft gehad en sindsdien niet meer kan praten. Ze woont hier al dertien jaar dus wij begrijpen wat ze bedoelt als ze iets nodig heeft. Maar op haar nieuwe plek moet ze helemaal overnieuw beginnen.’

Het begon allemaal met de plannen om het tehuis volgend jaar zomer te verbouwen. Vervelend, maar er zou worden gezorgd voor interimplaatsing mét behoud van personeel. Iedereen zou dus bij elkaar blijven en de bewoners zouden worden verzorgd door bekende gezichten.

Maar de onderhandelingen hierover met Stichting Saffier (een koepel van vier Haagse zorgcentra) liepen stuk. ‘En toen ging het mis’, zegt de medewerkster bitter. ‘We kregen per brief te horen dat de bewoners over diverse tehuizen zouden worden verdeeld en het merendeel van het personeel zijn baan zou verliezen.’

Er kwam nieuwe hoop toen bleek dat de directie met een andere instelling onderhandelde. In oktober vertelde directeur J. Elzinga aan een lokale krant dat alles was opgelost. Maar de vreugde was van korte duur want een dag na de publicatie bleek dat ook die onderhandelingen waren stuk gelopen.

Het personeel, de bewoners en hun familie voelden zich belazerd en zowel de ondernemingsraad als een deel van het managementteam zegde het vertrouwen in de directeur op. ‘Het was om gek van te worden’, foetert Roel van Oosten, wiens moeder in Uitzicht woont.

‘En het werd alleen maar erger. Plotseling kreeg ik te horen dat mijn moeder binnen twee weken moest verhuizen. Omdat zoveel personeel was gaan solliciteren waren er niet genoeg mensen om de bewoners te verzorgen.’ Hij snuift. ‘Uitzendkrachten waren zeker geen oplossing.’

De eerste bewoners zijn vorige week uit huis geplaatst. Sindsdien wordt het elke dag een beetje stiller. In de rookkamer zitten normaal gesproken twee mannen de hele dag van hun sigaret te genieten. En ook al heeft de één afasie en is de ander zwaar dement, ze hebben ze hun eigen manier van communiceren ontwikkeld. Maar nu zit er nog maar één man, want de ander is vanmorgen verhuisd.

‘Het gaat zo snel’, knikt mevrouw Groenveld. ‘We weten helemaal niet waar we aan toe zijn. En een heleboel mensen hebben het gevoel dat ze worden afgedankt.’

Van Oosten is woedend. ‘De directeur verdient meer dan onze premier en als hij voor dat salaris niet fatsoenlijk functioneert, dan moet de Raad van Toezicht ingrijpen in plaats van hem de hand boven het hoofd houden.’

‘Maar dat doen we niet’, zegt J. Scholten van deze Raad. ‘Ik begrijp de verwarring maar we wisten lange tijd niet wat er speelde. Daarom zoeken we nu uit hoe we in een vroeger stadium signalen op kunnen vangen.’

Van Oosten is hier niet van onder de indruk. ‘Ik heb die raad nog nooit op een greintje medeleven of betrokkenheid betrapt’, zegt hij. ‘En we hebben het niet over mismanagement in een winkelfiliaal. Het product waar ze mee werken, zijn zwakke, oude mensen.’

Directeur Elzinga zit al enige tijd ziek thuis en was niet bereikbaar voor commentaar.