‘Het was een uniek college’

Hij was de formateur van het linkse college dat Nijmegen acht jaar bestuurde. Woensdag blies ‘zijn PvdA’ de zaak op.

Wethouder Paul Depla is diep teleurgesteld dat hij de rit met het linkse college in Nijmegen niet heeft mogen afmaken. In zijn rol van formateur heeft hij zijn uiterste best gedaan de boel bij elkaar te houden. Hij heeft geen boodschap aan het dualisme van zijn fractie. ‘Bij een comfortabele positie die de Nijmeegse PvdA met tien zetels heeft, past geen dominantie maar bescheidenheid.’

U heeft dinsdagavond gevochten als een leeuw om de raad te overtuigen. Vergeefs. Hoe voelt dat?

‘Zeer teleurstellend. Er lag een begroting met een prachtig verhaal: geen bezuinigingen, toch lagere lasten. Dat is ons gelukt en dat was ook het maximaal haalbare compromis. Ik heb in het college natuurlijk te maken met andere partijen. Ik kan niet 100 procent het beleid van de PvdA uitvoeren. In de begroting die voorlag, moeten drie partijen zich herkennen. Maar er lag een begroting waarop de PvdA-fractie trots had kunnen zijn.’

Uw partijgenoten hebben u laten vallen?

‘De PvdA-fractie heeft geen conflict met mij, maar met het college. Ik wil niet zwartepieten, maar er was in de tweede termijn gisteravond wel een moment dat ik dacht: jongens willen jullie er eigenlijk wel uitkomen?

Er wordt dualisme betracht. Anders is politiek de dood in de pot, zegt de fractievoorzitter.

‘De PvdA is nog steeds een minderheid en moet ook water bij de wijn doen. Bij de comfortabele positie die de fractie met tien zetels heeft, past geen dominantie maar bescheidenheid. Dat loont op den duur meer in de politiek. Het is gemakkelijk iedereen je wil op te leggen. De fractie heeft zich ontwikkeld tot een centrumpartij: de ene keer gaat ze met rechts mee, de andere keer met links. Logisch dat die opstelling de SP en GroenLinks af en toe in elkaars armen dreef.’

Misschien had u meer contact met uw fractie moeten onderhouden.

‘Ik ben ook de formateur van deze coalitie en ik heb bij eerdere dreigende crises bemiddeld. Dat maakt dat ik me enigszins boven de partijen ben gaan begeven om de boel bij elkaar te houden. Dan wordt de afstand naar je fractie groter. Bovendien wist ik een paar jaar geleden al dat ik me niet opnieuw kandidaat zou stellen. Daar hebben we het ook over gehad. Wethouder Hannie Kunst is de lijstrekker en heeft meer contact met de fractie. Zij moet geen last hebben van oude olifanten.’

Er wordt gezegd dat dit college veel heeft bereikt. Wat betekent dit voor u persoonlijk dat u de rit niet heeft kunnen afmaken?

‘Aan die evaluatie ben ik nog niet toe. Ik heb me tien jaar ingezet voor de stad met de beste bedoelingen. Het was een uniek college, een experiment dat acht jaar heeft geduurd. Had ons de klus laten afmaken. Dat we de kans niet hebben gekregen, voelt niet prettig. Het is jammer en dan druk ik me zeer onderkoeld uit.’