De Abe Lenstra van het tv-interview

‘Opgewekt, wit overhemd érg ver open (geen borsthaar), lichtbruin jasje, zeer gegrijsde slapen’ – een zekere Jeanne, op haar weblog. ‘Leuke man, aantrekkelijke man.’

Van bewonderaars van Rob Trip, zowel stil als uitbundig, zijn er vele.

Jeanne kent Robs verjaardag. ‘Hij wordt/is 49’, schrijft ze op 9 maart. Voor de gelegenheid heeft ze een fotootje van haar prijsdier toegevoegd. ‘Deze foto is van een paar jaar geleden toen hij zijn haar nog blond verfde. Hij lijkt het erg naar zijn zin te hebben op de televisie. En komt dus nooit meer terug naar het Radio 1 Journaal.

‘We missen hem. Ik mis hem.’

Ad van Liempt, eindredacteur van De Oorlog, de nieuwe tv-serie over de Tweede Wereldoorlog: ‘Rob is likeable. En dat voor iemand die absoluut niet schmiert.’

Hij oogst allerwegen grote waardering voor zijn presentatie van De Oorlog. Vanaf januari is hij de opvolger van Philip Freriks als het gezicht van het NOS Journaal om 20.00 uur, naast Sacha de Boer.

Rob Trip wordt door velen bewonderd. Maar vrienden? Hij moet zijn best doen om zich één jeugdvriend te herinneren. Hij komt met een telefoonnummer waarvan hij zich hardop afvraagt of het nog klopt.

Lex Eliëns aan de lijn: ‘We maakten samen huiswerk, we spijbelden samen. Verder waren we wereldverbeteraars, een beetje op een betweterige manier natuurlijk, want we waren van het gymnasium. We verklaarden ons solidair met de mijnwerkers in Bolivia. Zelf hadden we nog nooit gewerkt, maar het had wel wat, die solidariteit, vonden we.

‘Schoolvrienden waren we, klasgenoten. Maar ik heb met anderen wel grotere vriendschap opgebouwd in de loop der jaren.

‘Rob is een lone wolf. Dat had hij vroeger al: iemand die zijn eigen weg gaat. Ik vond dat bijzonder. Hij laat niet toe dat je een hechte vriendschap opbouwt. Hij zal er zijn redenen voor hebben.’

Jan Rietman, radiocollega uit de jaren tachtig: ‘Ik ben wel overhuis geweest, maar het heeft nooit geleid tot vriendschap. Dat vind ik wel jammer. Rob is geïnteresseerd in mensen. Maar hij heeft ook een zekere reserve tot de soort. Echt dichtbij kom je niet.’

Jeugdvriend Lex Eliëns: ‘We deelden geen geheimen. We spraken wel over meiden, maar een beetje vlak. Je zei: wat een mooi meisje. Je zei niet: wat een lekker wijf. Dat ging niet als Rob erbij was.’

Rob Trip noemt desgevraagd zijn vrouw z’n beste vriend.

Ze heet Petri, Petri Willems. Ze zegt: ‘We komen zelden of nooit op Hilversumse feestjes. Rob zegt al gauw: wat een gedoe, al die mensen om je heen. Hij is op zichzelf. Hij kan tevreden zijn met een boek, met dingen samen doen, wandelen met de hond.

‘Hij heeft een zus die zeven jaar ouder is, een broer die tien jaar ouder is. Ik zeg altijd: hij is alleen opgegroeid.’

Ze kennen elkaar van het Mendel College in Haarlem. Het was oorspronkelijk een hbs voor jongens, opgericht door paters van de orde der augustijnen. Pim Fortuyn kwam er vandaan, Paul Witteman heeft er uiteindelijk zijn middelbareschooldiploma gehaald.

Toen Rob Trip in 1978 eindexamen deed, op de gymnasiumafdeling van het Mendel, waren de paters augustijnen vertrokken en was de school al lang gemengd. Trip leerde er Petri kennen. Ze zat in hetzelfde jaar als hij.

Toen ze trouwden moesten ze beiden nog 21 worden. Petri: ‘Achterlijk jong, maar ja, we waren gek op elkaar. Dat is alleen maar meer geworden.’

Rob Trip had drie redenen, zegt hij zelf, om zo vroeg te trouwen. Hij kon de militaire dienstplicht ontlopen. Hij kreeg een toelage uit een fonds van de Brenninkmeijers, waar zijn vader directiesecretaris was. ‘En ik trouwde met de liefde van mijn leven.’

Wie je spreekt, men roemt hem. Als mens en als vakman. Iedereen vindt het een verademing: een van de weinigen in Hilversum die zijn ego beheerst.

Jan Rietman, nu hoofd van de vakgroep Media van de hogeschool Windesheim in Zwolle, is in zekere zin verantwoordelijk voor het feit dat Rob Trip in de omroepjournalistiek belandde.

Rietman: ‘Radio Gelderland was bezig een redactie in Nijmegen op te bouwen. Er meldde zich een politicoloog. Moesten we een politicoloog zonder enige journalistieke ervaring langs laten komen?

‘We hebben hem uitgenodigd. Hij maakte een gretige indruk: dit wil ik héél graag. Hij had een prachtige stem, dat kwam erbij. We zagen meteen een toekomstig presentator in hem.’

Ad van Liempt, leermeester van menig televisietalent, over de vraag wat Rob Trip zo goed maakt: ‘Geef hem een tekst, zeg hem dat hij drie minuten later vier scherpe vragen moet hebben en hij heeft ze. Dat heeft hij geleerd bij de radio, zijn grote liefde.

‘Hij is de meester van het kleine spel’, zegt Van Liempt. Ze waren in Auschwitz, in de gaskamers. Trip leest een stukje voor uit Het Parool van 1943 waarin minutieus staat beschreven wat er met de Joden is gebeurd. Het is een schokkende scène. Van Liempt: ‘Hij doet het sec, zoals het hoort. En dan maakt hij een heel klein gebaar, bijna vanuit zijn schouder. In één keer zet hij die ijzingwekkende ruimte neer.’

Jan van Friesland noemt Rob Trip ‘de Abe Lenstra van het tv-interview’. Hij was eindredacteur van het door Trip gepresenteerde Buitenhof. Abe Lenstra was een legendarisch voetballer uit de jaren vijftig. Van Friesland: ‘Abe was de kampioen van het dribbelen. Dat is Rob ook; balbeheersing tot in de kleinste details.’

Over de mens Trip: ‘Er is maar één Rob, die authentieke, bedeesde, eerlijke, goeie Rob. Hij is een ontzettend lieve jongen. Rob gaat rechtstreeks naar de hemel.’

Jeugdvriend Lex: ‘Het klinkt lullig, maar ik kan er niks anders van maken: hij is een heel aardige, integere jongen, heel slim ook. In plaats van die lapzwans is hij eigenlijk de kroonprins die we ons moeten wensen.’

Mist Rob Trip geen rafelranden, een zekere mate van hoekigheid?

Van Liempt: ‘Ik zal niet spreken van een betonnen kern, maar er zit een harde kant aan die jongen. Een zeer ervaren collega zei een keer: ‘Rob is zo goed, omdat hij echt wat vindt. Rob zal aan impulsen niet gauw toegeven. Iemand als Jeroen Pauw vliegt graag uit de bocht. Zoiets is spannender, dat is waar.’

Dus is Rob Trip niet ook een heel klein beetje saai? Oud-collega Jan Rietman: ‘Wie van snel houdt, zal dat zeggen. Wie prijs stelt op inhoud, kan zich zo’n vraag niet voorstellen.’

Carel Kuyl, programmaleider bij de NPS: ‘Hij komt misschien als een tikje ouderwets over. Ik vind dat niet erg. Er wordt zoveel geschreeuwd in dit land; de rust die Rob uitstraalt is weldadig.’

Trip is in zijn leven twee keer in de steek gelaten. Eén keer door Carel Kuyl, de andere keer door het leven zelf. In maart 2001 werd hij getroffen door een herseninfarct. Ruim een jaar later werd hij door de leiding van NOVA samen met zijn medepresentatoren Kees Driehuis en Margriet Vroomans min of meer pardoes aan de dijk gezet. Het werd een nationale rel.

Petri Willems-Trip: ‘Rob was razend. Maar hij had dat herseninfarct gehad. Dan leer je relativeren. Hij sprak zijn woede uit en toen was het klaar. Ik zit anders in elkaar. Als ik de naam Carel Kuyl hoor, kan ik nog boos worden.’

Carel Kuyl: ‘Het had zo niet mogen gebeuren. Ik reken het mezelf aan. Mijn enige excuus is dat bij NOVA echt iets moest veranderen. Ze zaten in een dip. Het programma was volgend geworden in plaats van agendasettend. Men werd voorbij gelopen door Barend & Van Dorp. Daarop moest een antwoord komen. Ik wilde zo graag veranderen, het heeft bij mij geleid tot oogkleppen. We hebben te veel gewild, in één keer.’

‘Ik vind nog steeds dat Rob ons ontvallen is. Ik heb later, toen hij bij de radio zat, geprobeerd hem terug te halen. Ik vind dat we hem hadden moeten behouden, dat wil ik nu best gezegd hebben.’

Veertien maanden eerder was Trip getroffen door een herseninfarct. Hij raakte in coma, zijn toestand ging razendsnel achteruit. Petri: ‘Op 9 maart 2001 – hij werd 41 – zeiden de artsen: ‘Ga je kinderen voorbereiden. Morgen zal hij er waarschijnlijk niet meer zijn.’

Als door toverkracht heeft Rob Trip het overleefd. Petri: ‘We deden al veel samen; heel bewust leven we nu nog meer voor elkaar. Je voelt het tien keer zo sterk.’

Vanaf januari is Rob Trip een van de twee gezichten van het achtuurjournaal. Hoofdredacteur Hans Laroes: ‘Zijn kracht? Hij is zijn authentieke zelf.

‘Het was niet een zaak van namen wegstrepen en er dan één overhouden. Ik heb hem altijd sterk in mijn gedachten gehad.’

Hij vertelt dat ze geoefend hebben, de laatste tijd. ‘Ik kreeg het gevoel: hij zit er al jaren. Hij is zo natuurlijk; er zijn maar weinig mensen die dat hebben.’

Ad van Liempt: ‘Hij krijgt nog een harde dobber aan de bijna-onvermijdelijkheid dat hij publiek bezit wordt. Het was zijn moeilijkste afweging. Hij houdt daar helemaal niet van.’

Er kwam laatst een man op een brommer voorbij toen Trip stond te tanken. ‘Hee, oorlog, oorlog’, riep de bromfietser. Van Liempt: ‘Dat was een voorproefje van wat hem te wachten staat.’ Trips vrouw Petri: ‘De eerste de beste dag nadat bekend was geworden dat Rob het Journaal gaat doen, stond hij met een groot verhaal in De Gelderlander. In onze plaatselijke AH werd hij door jan en alleman aangesproken. Ik dacht: ik loop even fijn door met mijn karretje.’