Niet alleen allochtoon, maar nog capabel ook

‘Ik ben er al jaren klaar voor. Mijn staat van dienst en mijn ervaring zijn meer dan genoeg voor deze positie’, zegt Martin Sitalsing (47), de nieuwe politiechef van Twente, en bovendien de eerste zwarte politiebaas in Nederland. Volgens hem zelfs de eerste van Europa.

Anders gezegd: ook zonder het beleid van minister Ter Horst van Binnenlandse Zaken om meer diversiteit aan de top van de politie te bewerkstelligen, was Sitalsing er wel gekomen. Hij was gewoon aan de beurt.

Sitalsing zet vanavond zijn handtekening onder de benoeming door de Kroon. Maandag wordt hij voorgesteld aan de burgemeesters in de Twentse regio.

De uit Suriname afkomstige Sitalsing zit al jaren in de wachtkamer voor een promotie van plaatsvervangend korpschef van Friesland naar leider van een eigen korps. Het is zoals het gaat bij de politie. ‘De top bereiken is een weg van lange adem. Maar nu ik er eenmaal ben wil ik niet te arrogant zijn voor een rol als boegbeeld.’

Twee jaar geleden werd hij voor het eerst gepolst. De korpsen Brabant-Noord en Zeeland heeft hij aan zich voorbij laten gaan en een ander, niet met naam te noemen korps maakte zo weinig haast dat hij de voor Twente heeft gekozen.

‘Ik kan geen eeuwigheid blijven wachten. Twente is een mooie opdracht en burgemeester Peter den Oudsten gaf vol gas. In drie weken tijd heeft hij de hele selectieprocedure erdoor heen gejaagd. Daarmee heeft hij andere korpsbeheerders rechts ingehaald.’

Wel moest zijn doopceel helemaal opnieuw worden gelicht. ‘Twente wist hoeveel publiciteit mijn benoeming zou geven. Men wilde geen risico lopen.’

Opnieuw bleek hij smetteloos. ‘Mijn vrouw en kinderen waren nog dezelfde als twee jaar geleden en ook mijn vriendenkring was onveranderd.’

Sitalsing was districtchef in Groningen en Haren en begon zijn carrière als agent in Amsterdam. Hij heeft eraan moeten wennen zichzelf allochtoon te noemen. ‘Ik schaamde me wild toen ik de eerste keer allochtoon werd genoemd. Ik was op eigen kracht bij de politie opgeklommen. Ik wilde niet geassocieerd worden met diegenen die er via voorkeursbeleid bij waren gekomen.’

Maar nu is hij zich bewust van het gemeenschappelijk lot met andere allochtone dienders: hoe hij zijn best doet om vooroordelen uit de wereld te helpen. ‘Altijd bijdehanter, altijd dat tandje harder werken dan de rest.’