Scheiden? Rouvoet geeft nu ook een handleiding

Meteen na het aantreden van het huidige kabinet werd de ‘flitsscheiding’ afgeschaft, sinds 1 maart van dit jaar moeten ze ook een ouderschapsplan opstellen.

Minister Rouvoet van Jeugd en Gezin wil met deze drempel leed voorkomen. Leed van de ex-partners, maar vooral van de kinderen. Ruzies en scheiding tussen ouders hebben voor hen vaak grote gevolgen.

In het ouderschapsplan moeten de ex-partners de omgang met de kinderen en de opvoeding regelen: de taakverdeling, de manier waarop informatie wordt uitgewisseld, en de financiering.

Dat klinkt simpel voor degenen die ‘als vrienden’ uiteen gaan. Maar als er geen afspraken mogelijk zijn, kan een professionele bemiddelaar worden ingeschakeld. Bij ernstige problemen zoals alcohol- of drugsverslaving, psychiatrische klachten of huiselijk geweld is het zaak een advocaat in te schakelen die de rechter overtuigt dat het ouderschapsplan niet haalbaar is.

Uitzonderingen worden
Maar dat moeten de uitzonderingen worden. Bij een reguliere scheiding moet het ouderschapsplan gaan over concrete, gedetailleerde beslissingen, zoals kledingvoorschriften, de haardracht, tatoeages en piercings. Deze afspraken moeten voorkomen dat de ex-partners elkaar blijven pesten door bijvoorbeeld een piercing toe te staan bij hun kind terwijl duidelijk is dat de ander daar niets van moet hebben.

Bij het ouderschapsplan moeten kinderen inspraak krijgen, maar hun ouders beslissen. In het plan moet dus ook staan hoe de exen hun kinderen hebben betrokken bij de afspraken en hoe zij hen over de afspraken hebben geïnformeerd.

Bij ruzie is het natuurlijk lastig om werkbare afspraken te maken. Vandaar dat Rouvoet vanaf volgende week een complete echtscheidingshandleiding gaat verspreiden, met alle rechten, plichten en mogelijkheden om tot een oplossing te komen als de scheiding nakend is. De afspraken moeten schade bij de ontwikkeling van het kind door de scheiding zoveel mogelijk beperken of voorkomen.

Verzakelijken
Maar afspraken moeten ook de omgang tussen de ouders en kind verzakelijken. Zo moet worden voorkomen dat het kind inzet wordt van een loopgravenoorlog, waarbij de ene ouder voorkomt dat de ander het kind nog ziet, of dat de ene ouder de kinderen tegen de ander opzet. Wanhoopsdaden en slepende rechtszaken van vooral vaders die hun kinderen niet meer te zien krijgen, gaan door het ouderschapsplan mogelijk tot het verleden horen.

Want het ouderschapsplan is verplicht, en naleving is bij de rechter afdwingbaar. Al kan ook daarvoor desgewenst weer eerst bemiddeling worden ingeschakeld. En ligt de omgang met de kinderen moeilijk, dan zijn er ‘omgangshuizen’ in opkomst, waar de niet-verzorgende ouder onder toezicht zijn kroost kan ontmoeten.