Vrouwelijk talent komt nog steeds niet aan bod

Overschatting van mannen en onderschatting van vrouwen zorgt ervoor dat er nog steeds te weinig vrouwelijke hoogleraren worden benoemd. Ook het feit dat mannen bij het scouten en werven op elkaar zijn gericht, draagt daaraan bij.

Dat concludeert Marieke van den Brink (Radboud Universiteit Nijmegen) op basis van een cijferanalyse van alle 3.322 benoemingen aan dertien Nederlandse universiteiten tussen 1999 en 2005, een inhoudsanalyse van bijna duizend benoemingsrapporten en 64 interviews met leden van benoemingsadviescommissies. Van den Brink promoveert 7 april op haar onderzoek.

Universiteiten weten dat ze vrouwelijk talent laten liggen, en hebben daarom protocollen ontwikkeld voor werving en selectie. In de praktijk worden deze nauwelijks gehanteerd, ontdekte Van den Brink. Hoewel adverteren voor een proffunctie verplicht is, is 64 procent van de benoemingen besloten. Wanneer een ‘excellente’ kandidaat behouden moet worden, worden de afgesproken procedures eenvoudigweg terzijde geschoven.

Vertrouwen
Van den Brink: ‘Bovendien zie je dat mannen meer vertrouwen krijgen. Wanneer zij bepaalde vaardigheden niet beheersen, zoals het managen van een groep, wordt gezegd: dat kan hij op een cursus wel leren. Vrouwen moeten wél in alles uitblinken.’

Daarnaast speelt beeldvorming vrouwen parten. Van den Brink: ‘Hoewel vrouwelijke hoogleraren minder in deeltijd werken dan mannelijke, wordt gedacht dat ze minder ambitie hebben en minder presteren.’ Vrouwen die met dat beeld willen breken, moeten oppassen: te hard roepen wordt meteen afgestraft.

Talent naar de Top
Vandaag laat een aantal universiteiten en hogescholen zich bij minister Plasterk informeren over het charter ‘Talent naar de Top’, een programma dat de aanstelling van meer vrouwelijke hoogleraren moet bevorderen. Weer een mooi papier?

Van den Brink: ‘Hartstikke goed, zo’n charter, maar er moeten wel streefcijfers worden vastgesteld, en er moeten consequenties volgen wanneer die niet worden gehaald. Met alleen intenties komen we er niet.’