Zaak-Lucia de B.: 'Er zat digoxine in dat kind'

Lucy de B. is alweer een poos op vrije voeten, maar de discussie over de doodsoorzaak van baby A. lijkt nog niet klaar.

Verpleegkundige Lucia de B. mag dan sinds april vorig jaar (voorlopig) weer op vrije voeten zijn, de discussie over de doodsoorzaak van baby A. gaat mogelijk weer oplaaien met de verschijning van een vuistdik boek, waarin de getuige-deskundige van destijds, prof. dr. Freek de Wolff, nog eens uitlegt hoe het allemaal is gelopen.

Forensische wetenschap, heet de pil waarin hij een hoofdstuk over de zaak-Lucia de B. heeft geschreven. De Wolff in zijn bijdrage: ‘Het is aannemelijk dat digoxine een voorname rol heeft gespeeld in het overlijden van baby A.’

Het opmerkelijke is dat Lucia de B. juist is vrijgelaten, omdat er géén aanwijzingen zijn dat digoxine de dood van de baby heeft veroorzaakt. Internist Jan Meulenbelt, tevens hoogleraar klinische toxicologie, die op verzoek van advocaat-generaal mr. Knigge vorig jaar deze zaak onderzocht, stelde in zijn verslag dat de baby ‘waarschijnlijk is overleden aan uitputting ontstaan door langdurig zuurstoftekort’.

Sterker nog: als het Nationaal Vergiftigingencentrum dat hij leidt, wordt gevraagd hoe te handelen wanneer door een medicatiefout digoxine-concentraties ontstaan zoals bij baby A. zijn gevonden, is het advies ‘af te wachten’.

Meneer de Wolff, hoe zit dat? De Wolff: ‘Mijn bijdrage is geschreven in 2007. Wat erin staat, is conform wat toen bekend was.’

Vindt u dat niet vervelend?

‘Waarom? Er kan toch nog steeds sprake zijn van digoxine-vergiftiging? Meulenbelt zegt: het kán dat digoxine een rol heeft gespeeld bij het overlijden, maar het hoeft niet. Ik ben wat stelliger.’

Is Meulenbelt het daarmee eens? De toxicoloog wil niet inhoudelijk reageren, omdat de zaak (opnieuw) onder de rechter is, maar hij zegt wel: ‘De casus zoals De Wolff die in het boek heeft beschreven, komt niet overeen met mijn conclusies.’

Terug naar De Wolff. Uw stuk dateert uit 2007. Had u iets anders geconcludeerd als u over dezelfde informatie had kunnen beschikken als Meulenbelt?

De Wolff: ‘Nee, hoor. Er zat digoxine in dat kind en je kunt er nog steeds over twisten of dat de doodsoorzaak is geweest of niet. Ik ga binnenkort weer colleges geven en dan zal ik dat ook vertellen.’

En dat terwijl De Wolff door mr. Knigge liet vastleggen dat hij zich bij het oordeel van Meulenbelt zou neerleggen, ‘behoudens door hem (De Wolff, red.) onwaarschijnlijk geachte evidente missers’.