Máxima - de econome, de prinses, de vamp - wordt 40

De econome, de echtgenote, de goede moeder, de prinses, de vamp. Prinses Máxima is van alles tegelijk: 'Ze zegt dingen die ze echt meent. Dat is haar kracht.'

Máxima is geen gewone naam, ook niet in Argentinië. Het is een verwachtingsvolle naam: wie zijn kind bij geboorte Máxima noemt, zet hoog in. Dat kind moet alles uit het leven halen, alleen genoegen nemen met het maximale. De juiste opleiding, het juiste netwerk, de juiste looks, de juiste man - hard werken voor een plaats op het wereldtoneel.

Ook voor iemand uit de hogere Argentijnse middenklasse, is dat een hele klus.

Kosmopoliet
Máxima, Prinses der Nederlanden, Prinses van Oranje-Nassau, Mevrouw van Amsberg heeft haar ouders niet teleurgesteld. Veertig jaar later leeft ze het leven van een kosmopoliet. Ze is de flonkerende ster van een klein en wat getroebleerd koningshuis - sommigen zeggen: ze is de redder van dat koningshuis.

Waar Máxima komt, schijnt de zon, daar is iedereen - links of rechts, republikein of niet - het over eens. Slim, charmant, sexy en serieus, zeggen de mensen die haar kennen. Open en supersociaal. Ze is van alles tegelijk: de econome die mee kan praten over internationaal bankieren, de echtgenote, de goede moeder die meehelpt op school (als 'luizenmoeder' meldde ze zelf, al is niet bekend of ze dat daadwerkelijk ooit heeft gedaan), de huisvrouw, de vamp, de prinses.

Koekhappen
Waar andere nieuwkomers aan het hof gebukt gingen onder het klemmende koninklijke protocol, of onder het eeuwige koekhappen op Koninginnedag, maakt zij er juist gebruik van. Stijf als het moet, los als het kan in een tijd van constante media-aandacht; een levenshouding die alleen nog voor filmsterren leek weggelegd.

Ze is de prinses die het aandurft een leren jurk te dragen met killer-laarzen. Of deftig zwarte naaldhakken met stiekem een felrode zool.
Ze is ook nog eens begaan met de wereld, of het nu de inburgerende migrantenvrouwen zijn in Amsterdam-West, of de armen in Senegal.
Zo is ze de vrouw die iedere vrouw zou willen zijn.

Troonsbestijging
Veertig jaar Máxima, en het wordt gevierd als een troonsbestijging. Met een televisiedocumentaire. Met een aparte glossy bijlage in het AD. Met profielen in kranten, en discussies in de Tweede Kamer (of ze koningin mag worden - natuurlijk mag ze koningin worden, welk land zou zich zo'n koningin ontzeggen?)

Niemand kan om haar heen. Beter: niemand wil om haar heen. En dat heeft ze allemaal aan zichzelf te danken. Natuurlijk heeft ze talent, natuurlijk heeft ze een waaier aan adviseurs om zich heen - maar het bouwen aan een sterrenstatus is vooral iets wat je zelf moet doen.

Hard werken, nooit versagen.

Grote ambitie
Haar ambitie is groot. Maar waarom dan, is de vraag, heeft ze Nederland als basis uitgekozen? Een stip op de kaart, een land waar de mensen struikelen over elkaars benen. Waarom wil Máxima wonen in het dorp Wassenaar, terwijl het ook Manhattan kan zijn?
Vraag het aan de mensen die haar kennen, en ze komen met hetzelfde antwoord.

'Dat wordt weleens liefde genoemd, denk ik', zegt Paul Schnabel, die haar kent als bestuurslid van het Oranjefonds en als lid van het curatorium van de Máxima-leerstoel aan de Vrije Universiteit. 'Het heeft te maken met de man met wie ze is getrouwd. Liefde is het, en de baan heeft ze erbij gekregen.'

Grenzen openbreken
'Dit is wat je doet als je iemand liefhebt', zegt Halleh Ghorashi, bijzonder hoogleraar Management van Diversiteit en Integratie aan de VU - de Máxima-leerstoel. 'Je eigen grenzen openbreken. Als een gewone burger prinses wordt, is dat erg bijzonder. Maar tegelijk betaalt zo iemand een prijs.'

Berichten dat Máxima het koningshuis gebruikt om haar persoonlijke en brandende ambitie te botvieren zijn er wel, maar niemand neemt ze echt serieus.

Lees het volledige profiel vandaag in de Volkskrant

Volg de Volkskrant op Twitter
Word vriend van de Volkskrant op Facebook