‘Sorry’ ook voor Wellink lastig woord

President Nout Wellink van De Nederlandsche Bank wil graag onder ede worden gehoord over de crisis...

Tussen schuld en geen schuld aan de crisis zit een groot grijs gebied, zegt Nout Wellink, president van De Nederlandsche Bank (DNB). En hij zelf staat in het midden. Hij wil geen schuld bekennen en hij is evenmin van alle smetten vrij.

De Vereniging van Effectenbezitters (VEB) zet Wellink daarentegen bovenaan de lijst van bankiers die sorry moeten zeggen voor hun rol in de kredietcrisis. ‘Mij is de eer geworden dat ik de hoofdprijs heb gewonnen’, reageert Wellink met trage dictie. ‘Ik treed nederig terug van die eerste plaats ten gunste van de voorzitter van de VEB.’ Het zijn tenslotte aandeelhouders – VEB-leden – die joegen op hogere rendementen, verduidelijkte hij.

Wellink kwam donderdag met het jaarverslag van DNB, maar niemand die ernaar vroeg. Men kwam voor Wellink. Of hij geen sorry kon zeggen? Nee, zeker niet. ‘Het is laf om onder maatschappelijke druk schuld te bekennen, terwijl je geen schuld hebt.’ Hij schamperde over de baas van Van Lanschot, die vorige week wel sorry zei. Deze Floris Deckers huist ergens in Wellinks grijze gebied tussen schuld en onschuld.

De president van de centrale bank zou iedereen alles willen vertellen. Dan zou de wereld snappen dat hij geen reden heeft excuses te maken. Maar er is zoiets als geheimhoudingsplicht. Een parlementaire enquête, waarbij Wellink onder ede wordt gehoord, daar is hij echter helemaal voor.

Dan kan hij preciseren waarom het schandalig is om de financiële sector te ‘demoniseren’. De bedrijfstak die voor 15 procent van het nationaal inkomen zorgt. Dan kan hij zeggen dat niemand deze crisis heeft kunnen voorspellen. ‘En degene die hem heeft voorspeld, had er ook naast kunnen zitten.’

Maar op die parlementaire enquête moeten we nog even wachten totdat we aan de overkant van de snelweg zijn – Wellinks favoriete beeldspraak . ‘Nu staan we nog steeds in het midden, tussen het voortrazende verkeer. En we staan te ruziën wiens schuld het is dat we daar staan, terwijl we een manier moeten vinden hoe we veilig naar de overkant komen.’