‘Orlando’ van Transparant wordt doolhof van figuren

De Westerse betrokkenheid bij de oorlogen in Afghanistan en Irak sijpelt inmiddels ook door naar het theater. Beelden van jonge veteranen en berichten over deserteurs inspireerden regisseur Wouter Van Looy tot een ingrijpende bewerking van Vivaldi’s opera Orlando Furioso....

Jan Van Outryve herschreef de muziek, Michel Vanderhaegen voorzag de klanken van een soundscape. Muziektheater Transparant zet het nieuwe stuk op de planken als Villa Vivaldi. Wie de voorstelling wil volgen, kan niet zonder informatie vooraf. Orlando Furioso, in onze contreien beter bekend als Razende Roeland, is het verhaal van een jonge neef van Karel de Grote. De historische Orlando sneuvelde in de strijd tegen de Moren, maar veel bekender is de geromantiseerde figuur van de Renaissancedichter Ludovico Ariosto. Die wijst de oorlog af en kiest voor zijn geliefde Angelica. Zij heeft tijdens zijn afwezigheid een ander ontmoet en is niet langer van zijn liefde gediend. En dan is er nog de tovenares Alcina, goed voor onverklaarbare wendingen.Het zou mooi zijn geweest als Transparant zich tot deze kern van het verhaal had beperkt en de belangrijkste personages de ruimte had gegeven om zich te ontwikkelen. Nu komt de een na de ander voorbij en raak je als toeschouwer verstrikt in een doolhof van figuren die allen even belangrijk lijken. Beperking is evenmin een sterke kant van Jan Van Outryve. Hij heeft Vivaldi’s muziek voorzien van een accordeon, een hammondorgel, een zigeunerstrijkje en een krachtige, volkse beat. Zijn bewerking werkt het best wanneer hij de compositie ontleedt en de talentvolle, jonge zangers de originele aria’s zonder begeleiding laat zingen. De accordeon wordt in de loop van de voorstelling steeds belangrijker en neemt uiteindelijk een heel orkest voor zijn rekening. Op andere momenten maken de soundscapes van Michel Vanderhaegen een orkest overbodig. Het aandeel van het slagwerk is onzinnig groot in de van zichzelf al sterk ritmische muziek van Vivaldi. De rommelige voorstelling komt aan het slot het best uit de verf. De kloof tussen de getekende Orlando (kundig gespeeld en gezongen door de bariton Olivier Berten) en de alledaagse wereld is dan onoverbrugbaar groot geworden. In zijn razernij sleurt Razende Roeland zijn hele omgeving mee, inclusief stoelen, plantenbakken en de beschilderde achterdoeken met bossen en een villa. Alleen de kale muren van de Stadsschouwburg blijven overeind.