Het soort bigbandconcert dat je niet vaak hoort

De combinatie van een jazzbigband met een dj of producer is spannend, maar ook riskant. Welke rol neemt de elektronicaman aan?

Het Rotterdam Jazz Orchestra, een enkele jaren geleden opgerichte bigband ging deze week in twee concerten de samenwerking aan met de half Nieuw-Zeelandse, half Japanse, in Londen gestationeerde producer Mark de Clive-Lowe. Hij maakt soulvolle jazzy dancepop die in geen hokje past. Met zijn remixes, ep’s, losse projecten en zijn platen Tide’s Arising en The Politik met Bémbé Segué heeft De Clive-Lowe een goede reputatie opgebouwd, mede dankzij z’n liefde voor oude analoge synthesizers.

Die knerpende vintagegeluiden waren een feestelijk element tijdens het eerste concert, donderdag in de Melkweg. De Clive-Lowe gebruikte ze subtiel en met mate, waardoor het extra genieten was als er even zo’n vette zaagtand voorbijkwam. De producer vervulde eigenlijk twee functies in het orkest. In de eerste plaats legde hij ritmische patronen neer. Die speelde hij ter plekke in op de toetsen van zijn sampler, laag voor laag. Het was leuk om te zien hoe hij zijn beats opbouwde, en het handwerk gaf de muziek een organische drive. Drummer Martijn Vink haakte er handig op in. Soms schuurden verschillende grooves tegen elkaar aan, dan viel het weer haarstrak samen. Spannend. Daarnaast speelde De Clive-Lowe toetsen, voornamelijk de omfloerst klaterende Fender Rhodes. Hij was voortdurend in de weer, maar toch overheerste hij niet.

Het Rotterdam Jazz Orchestra had alle gelegenheid om zich te laten horen in de door dirigent Johan Plomp geschreven blazersarrangementen, passend bij het materiaal van de Clive-Lowe.

Jammer dat het geluid wat schril en ongebalanceerd was, daardoor kon je niet goed horen of er nou mooi werd samengespeeld. Maar de solo’s van onder meer trompettist Jan van Duikeren en altsaxofonist Bart Wirtz klonken warm en geïnspireerd.

In het begin was het nog onwennig, maar naarmate het concert vorderde ging de muziek steeds vanzelfsprekender klinken. De opbouw was sterk. Het was een soort bigbandconcert dat je niet vaak hoort op Nederlandse podia, zeker niet met zoveel liefde gebracht.