Als een ronkende machine: De Staat

Sinds hun optreden op Lowlands, heeft ook het buitenland de Nederlandse rockband De Staat ontdekt. Deze week verscheen hun tweede album.

In Lent, een plaatsje onder de rook van Nijmegen staat een aantal huizen en boerderijen op de nominatie om gesloopt te worden. In een ervan heeft de band De Staat sinds februari 2010 zijn intrek genomen. Ze wonen alle vijf in dit ruime pand, waar nog plek is voor een oefenruimte die door voorman Torre Florim 'akoestisch goed gemaakt is'.

Hier werkte de band aan het deze week verschenen, tweede album Machinery. In 2010, het jaar waarin de groep weinig in Nederland optrad.

Buitenland
'Wait For Evolution, onze eerste plaat, verscheen begin 2009. We hebben toen zoveel mogelijk gespeeld en ook de grote festivals gedaan', aldus Florim, die samen met bassist Jop van Summeren in de oefenruimte heeft plaatsgenomen. 'We wilden ons meer op het buitenland gaan focussen.'

Daar was alle aanleiding toe. Want na Lowlands 2009 ontstond er serieuze interesse van over de grens voor de rockband uit Nijmegen. Florim: 'Ik weet nog dat ik de kleedkamer in kwam lopen en daar iemand zag zitten die ik herkende als Chris Goss van Masters Of Reality. Ik dacht wat moet die hier? Komt die voor ons? Ja, het was echt Goss, en ja, hij was speciaal vroeg opgestaan om naar ons te komen kijken. Of-ie even aan de zijkant mocht staan tijdens ons optreden.'

Queens Of The Stone Age
Dat optreden op Lowlands moet Goss, die behalve als voorman van de de Amerikaanse hardrockformatie Masters Of Reality ook naam maakte als producer en mentor van Queens Of The Stone Age (een rockband waarmee De Staat vaak vergeleken wordt), goed bevallen zijn. Want even later zocht zijn label Mascot Records contact met de band. De Staathad al een deal met Excelsior, maar slechts voor een album. Florim: 'Mascot bood zo'n grote mogelijkheid voor het buitenland, dat kon ik niet laten gaan.'

De Staat speelde veel in Europa en gaf onder meer een in de Britse pers lovend ontvangen optreden op het vermaarde Glastonbury festival. Voor begin april staat er een Britse tour gepland naar aanleiding van  Machinery, waaraan De Staat vorig jaar in Lent tussen de buitenlandse optredens door, gewerkt heeft. En volgende week gaat de band touren door de Verenigde Staten.

Bassist Jop van Summeren: 'Dat was echt keihard werken. En nu weer. We zijn nu voor de nieuwe tour alles aan het repeteren en dat is echt van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat spelen.'

Florim componeerde de nummers voor De Staat vooral in de avonden. 'De eerste plaat Wait For Evolution heb ik eigenlijk helemaal zelf gemaakt en ingespeeld, pas daarna zijn we ons de nummers als band eigen gaan maken. Nu kende ik onze mogelijkheden. Ik ken ons kleurenpalet en het raamwerk waarin wij met z'n vijven zitten.'

Ideetje
Van Summeren: 'Dan komt Florim de volgende dag met een ideetje aan en dan gaan we daar met z'n allen mee aan het werk.'
Zonder een producer van buiten, want hoewel er grote bewondering was voor Chris Goss, was het geen optie iemand van buiten te halen. 'Het is wel even overwogen,' zegt Van Summeren. Maar Florim weet al zo goed hoe alles moet gaan klinken dat het me moeilijk lijkt voor een producer daar nog iets aan toe te voegen.'

Florim beaamt dat. 'De sound is bij mij een wezenlijk deel van de compositie. En die sound is wat vaak omschreven wordt als machinaal, vandaar de titel van het album.

Losse deeltjes
'Als je een machine hoort, hoor je een ronkend geheel, maar het zijn allemaal losse deeltjes die samen dat geluid brengen. Met dat idee heb ik gespeeld. Drie gitaristen samen die hun noten zo schakeren dat het klinkt als één riff, of onze toetsenist die eigenlijk maar één noot speelt, maar omdat alles om hem heen steeds verandert, lijkt het net alsof hij aan het zwieren is.'

Machinery is een robuuste harde plaat, met zware, ja, machinale ritmes die volgens Florim ontleend zijn aan de minimale muziek van Steve Reich. Maar er zit in alle nummers ook een diepe groove die de band live nog meer kan benadrukken al moet het liedje intact blijven.
Florim: 'Uiteindelijk is het liedje het belangrijkst. Je kunt eromheen wel heel intelligent gaan doen, maar daar red je het niet mee.'

Kytopia
En die liedjes zijn aan diverse bronnen ontsproten. Florim: 'Er is niet echt een groot voorbeeld. We werden altijd met Queens Of The Stone Age vergeleken, maar nu ook met Nick Cave en die gasten van dat nummer Psycho Killer, hoe heten ze ook alweer, Talking Heads. Kan allemaal. En dan zit ik laatst bij Colin Benders in zijn Kytopia-studio en dan hoor ik iets geweldigs. Gewoon een stuk muziek waarin ik door een geluidje helemaal wordt geobsedeerd. Dan stel ik me voor dat daar mooi een stuk Sengalese rap bij kan of zo.'

Voor inspiratie zoekt Florim graag contact met andere muzikanten. Niet alleen is hij zelf kind aan huis bij Kytopia, Janne Schra en Roosbeef weten Florim ook te vinden in Lent.

'Mensen als Roos, Janne en Tjeerd Bomhof zijn erg leergierig. Je inspireert elkaar, wat heel leuk is. Ik ben nu even klaar met schrijven voor De Staat, maar kan niet wachten tot ik weer iets met Roos kan gaan maken. Er zijn te veel leuke mensen om maar te gaan zitten niksdoen.'