Niemand klinkt zoals de Pixies

De Pixies speelden dinsdag in een uitverkochte Heineken Music Hall. Het was natuurlijk vooral nostalgie, maar zoals de Pixies klonken klinkt nog altijd niemand.

Ratjetoe

Een buitengewoon invloedrijke plaat, die de band op het hoogtepunt van hun kunnen toonde. Pixies (1986-1992) excelleerden met een ratjetoe aan stijlen van surf tot punk, met liedjes die soms op een rare manier onaf leken, maar toch beklijfden.

De schreeuwstem van Black Francis vormde een merkwaardig verbond met de sensuele zang van bassiste Kim Deal, en dan waren er nog de gitaarerupties van Joey Santiago.

Meer plezier

Vijf jaar geleden bewezen ze dat al met een fijne reunie-tour, maar dinsdag in de uitverkochte Heineken Music Hall, klopte het allemaal nog beter. De band speelde minder oorverdovend, stond dichter op elkaar en hadden er zichtbaar veel meer plezier in.

Toen na vier b-kantjes begonnen werd met liedje 1 van kant 1, Debaser, hield Deal vervolgens keurig de stand bij. ‘We zijn nog altijd op kant 1’, riep ze toen de Monkey Gone To Heaven werd ingezet. Dat wist iedereen nog wel. Er werd meegebruld met als Black Francis ‘Then God is seven’ riep en meegefloten in La La Love You. Toen er voorafgaand aan liedje 13 even werd ingehouden hoorde je de oerkreet Hey waarmee het gelijknamige liedje begint al uit het publiek.

]]>

Voldoening

Toen met Gauge Away de plaatvertolking ten einde kwam, was de voldoening al groot terwijl de Pixies nog geen uur hadden gespeeld. Maar ja, Pixies zonder Kim Deals Gigantic is geen Pixies. Het kwam na lang aandringen.

Het was natuurlijk vooral nostalgie, maar zoals de Pixies klonken klinkt nog altijd niemand, daar willen we iedere vijf jaar best aan herinnerd worden.

5 sterren. Pixies. Heineken Music Hall, Amsterdam, 13 oktober.