Het is allemaal heel natuurlijk gegaan

Victor Klein (42) is 1.40 meter. Zijn vrouw Renske (42) is 1.78 m. Folkert (10) en Tinka (5) zijn ook klein....

Renske: ‘Victor en ik leerden elkaar kennen tijdens onze studie fysische geografie. Het voelde meteen goed tussen ons. Ik was op mijn gemak bij hem, voelde me serieus genomen, gewaardeerd. Het was hartstikke wederzijds, maar toch hebben we nog wel een tijd om elkaar heen lopen draaien.’

Victor: ‘Ik was voorzichtig. Je wilt niet afgewezen worden omdat je klein bent. Ik heb wel de kat uit de boom gekeken om in te schatten of het enige kans van slagen had.’

Renske: ‘Ik wilde ook zeker zijn van mijn zaak. Ik dacht: als het niks wordt, krijgt hij het gevoel dat het door zijn handicap komt. Het moet dubbel zo pijnlijk zijn om dan de bons te krijgen.’

Victor: ‘Het contact verliep zo vanzelfsprekend tussen ons. Renske was nooit omzichtig met me. Als iets te hoog stond, gaf ze het gewoon even aan. Ze behandelde me niet als een zielig persoon.’

Renske: ‘Verliefd, getrouwd, kinderen – het is allemaal heel natuurlijk gegaan. Verbaasde reacties hebben we nooit gehad. Misschien dat er achter onze rug over gesproken is, maar we hebben er nooit iets van gemerkt. Wel vragen mensen soms: hoe heeft het kunnen gebeuren? Tja, liefde is ondoorgrondelijk.’

Victor: ‘Over kinderen hebben we het van tevoren wel uitvoerig gehad. Beginnen we eraan, wat komt er op ons af? Er was 50 procent kans dat de kinderen klein zouden blijven – wat betekent dat fysiek, komt dan niet teveel aan op Renske?

‘Maar je kunt niet in de toekomst kijken. Voor hetzelfde geld krijg je lange kinderen met weer heel andere problemen. Of kinderen met een groeistoornis die fluitend door het leven gaan.’

Renske: ‘Folkert heeft wat meer fysieke klachten dan Tinka. Maar ze gaan allebei fluitend door het leven.’

Folkert: ‘Het lastige van klein zijn, is dat ik niet in een achtbaan mag. Ik ben 99 centimeter en dat mag pas als je 1 meter 20 bent. Dus als ik volwassen ben, mag ik erin. Het voordeel is dat ik altijd win met verstoppertje spelen. En de avondvierdaagse mag doen op de fiets.’

Renske: ‘Normaal wat normaal kan, speciaal wat speciaal moet, net als het motto van de gehandicaptensport.’

Victor: ‘Met een kleine partner had mijn leven meer in het teken van de handicap gestaan, denk ik. Kamperen met een grote, zware tent was dan niet mogelijk geweest. En ver van huis werken, wat ik nu doe, ook niet, want reizen per trein is voor mij extra vermoeiend. Dus geeft Renske me als ik thuis ben even tijd om uit te puffen.’

Renske: ‘Ik doe de zware dingen: een volle kliko over het grint duwen, een kar met boodschappen halen. Sommige dingen zullen anders gaan als je een langere partner hebt. Maar een zwaarder leven? Nee.’