Soennieten maken niet dezelfde fout

Terwijl een paar honderd meter verderop mortiergranaten insloegen, geeft Walid Abid, een 40-jarige vader van twee kinderen, uiting aan zijn vastbeslotenheid deel te nemen aan de parlementsverkiezingen, zondag in Irak.

Azamiyah is de soennitische wijk in de hoofdstad waar Abid woont. Soennieten in Irak zijn in veel groteren getale opgekomen dan bij de vorige verkiezingen in 2005, toen velen de stembusgang boycotten. Als gevolg daarvan werd het parlement de afgelopen jaren door sjiitische partijen gedomineerd.

‘Wij als soennieten hebben een fout gemaakt door niet mee te doen aan de vorige verkiezingen’, zegt Shaker Jassem, een kiezer in de zuidelijke stad Basra. ‘Nu moeten we de verkeerde toestand corrigeren die is ontstaan door toedoen van politieke en religieuze leiders.’ Vanuit soennitische moskeeën in Irak werd de bevolking zondag de hele dag opgeroepen naar de stembus te gaan.

Etnische scheidslijnen
Veel waarnemers menen dat Irak met deze verkiezingen op een kruispunt staat. De politiek kan zich zoals tot nu toe blijven bewegen langs de etnische scheidslijnen tussen soennieten, sjiieten en Koerden, óf zal een eind maken aan de sektarische spanningen die zijn ontstaan na de val van het soennitische regime van Saddam Hussein in 2003.

Premier Nouri al-Maliki, een sjiiet, levert een zware electorale slag met de Iraakse Nationale Alliantie, waarin sommige van zijn vroegere sjiitische bondgenoten samenwerken met de anti-Amerikaanse geestelijke Muqtada al-Sadr.

Maar de sjiieten zullen dit keer samenwerking moeten zoeken met andere groeperingen om een werkbare meerderheid te kunnen vormen, al is nog volstrekt onduidelijk hoe de coalitie eruit gaat zien die Irak de komende vijf jaar zal regeren. De formatie kan maanden duren. De sjiieten lijken er nog niet aan toe soennieten een sleutelrol toe te bedelen. Waarschijnlijk zullen de Koerden, die Noord-Irak besturen, daarom worden uitgenodigd aan de regering deel te nemen.

Pogingen van sjiitische politici de soennieten opnieuw uit te sluiten van deelname aan de macht, kunnen de etnische spanningen in het land opnieuw doen oplaaien.