Neem niet deel aan anti-Israëltribunaal

Zeven jaar geleden brachten de VN duizenden vertegenwoordigers bijeen in Durban, Zuid-Afrika, voor de World Conference against Racism, Racial Discrimination, Xenophobia en Related Intolerance....

Durban 1 had een mijlpaal moeten zijn in de strijd tegen racisme, maar werd een haat-extravaganza. De conferentie werd in drie parallelgroepen gehouden: een officieel diplomatiek forum, een jeugdforum en een massaal forum voor ngo’s, niet-gouvernementele organisaties. De retoriek op alle drie fora werd gevormd door een bijtend antisemitisme en markeerde de terugkomst van het thema ‘Zionisme is Racisme’, slechts tien jaar nadat VN-Resolutie 1975 met dezelfde strekking was ingetrokken. Hoewel de verklaring van het officiële forum evenwichtiger was dan het debat zelf, had juist het ngo-forum de grootste impact.

Dit vestigde de aandacht op een brede campagne om de staat Israël als soevereine staat te ondermijnen. Israël werd afgeschilderd als schender van mensenrechten waarbij de context van het conflict en de toenmalige terreurcampagne tegen Israëlische burgers volledig buiten beschouwing werden gelaten. Joodse vertegenwoordigers werden slachtoffer van scheldpartijen en bedreigingen met fysiek geweld. Belangrijke internationale ngo’s, waaronder Amnesty International, waren medeplichtig aan het buitensluiten van Joodse ngo’s door aan te geven dat vertegenwoordigers van Joodse groepen niet welkom waren.

In plaats van te discussiëren over de mondiale problematiek, waren de deelnemers gefixeerd op één land en zetten zij Israël ten onrechte neer als racistische staat. Dit wereldforum over racisme veranderde hierdoor in een conferentie die zelf discriminatoir bezig was door één land, Israël, er uit te pikken ter veroordeling.

Israël heeft nog niet alle vooroordelen en ongelijkheden kunnen opheffen, evenmin als de meeste andere democratische landen, maar verdiende het absoluut niet zo behandeld te worden als op de Durban-conferentie in 2001. Hoewel het al vele jaren verwikkeld is in conflicten, is het Israël toch gelukt aan de hoogste maatstaven van democratie en vrijheid te voldoen. Het land wordt geleid door een regering waarvan de leden, zowel Arabieren als Joden, vrede nastreven. De wetgever, met Israëlische Arabieren die hun eigen achterban vertegenwoordigen, debatteert vrijelijk en maakt wetten over zaken die alle ingezetenen betreffen. En de activistische Hoge Raad, waarin ook Israëlisch-Arabische rechters zitting hebben en die wereldwijd staat aangeschreven als een van de beste, bewaakt niet alleen de vrijheid en rechten van Israëliërs, maar ook die van onze Palestijnse buren.

Door het eeuwenlange leed van het Joodse volk als gevolg van antisemitisme is Israël juist toegewijd aan het promoten van mensenrechten en vrijheid. Het heeft zich gecommitteerd niet alleen antisemitisme te bestrijden, maar ook alle andere vormen van racisme.

De eerste Durbanconferentie verwerd tot een forum voor hatelijke aanvallen op het zionisme, waarbij deze nationale bevrijdingsbeweging van het Joodse volk werd betiteld als een vorm van racisme. Durban 1 ontkende de unieke aard van de Holocaust. Antisemitisme, een kwaadaardige vorm van racisme, werd niet langer beschouwd als een kwaad dat bestreden moet worden. Integendeel, uitdrukkingen van het ‘nieuwe antisemitisme’ werden de norm. Israël werd betiteld als racistische entiteit en zelfs zijn bestaansrecht werd betwist. Dit is een duidelijke schending van de werkdefinitie van antisemitisme van de EU die zegt dat ‘het Joodse volk zijn recht op zelfbeschikking ontzeggen, door bijvoorbeeld te stellen dat het bestaan van een Israëlische staat een racistisch streven is’ een manifestatie van antisemitisme is.

Israël hoopte dat de situatie nog gered kon worden toen de Algemene Vergadering van de VN twee jaar geleden besloot tot de vervolgbijeenkomst op Durban 1, volgend jaar in Genève. Helaas heeft het vergeefs gewacht op de verzekering dat de walgelijke excessen van Durban 1 zich niet zouden herhalen tijdens Durban 2. Israël en gelijkgestemde landen hebben hun uiterste best gedaan, maar het ziet ernaar uit dat de conferentie slechts een herhaling wordt van Durban 1.

De Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken heeft in mei 2008 de discriminatoire wijze waarop Israël is behandeld aan de orde gesteld. Minister Verhagen zei dat hij hard zou werken aan het promoten van een evenwichtiger benadering van Israël in de VN. Refererend aan de vervolgconferentie van Durban wees hij iedere suggestie dat er een link is tussen zionisme en racisme nadrukkelijk en ondubbelzinnig af. Hij heeft toegezegd met de rest van de EU en gelijkgestemde landen een positieve invloed uit te oefenen op de ontwikkelingen. Ook heeft hij gezegd dat, als dit niet lukt, Nederland niet zal aarzelen zijn deelname aan de vervolgconferentie in te trekken.

Helaas is het document van de Azië-Groep van de VN bijna een woordelijke herhaling van de Teheran-planningsbijeenkomst uit 2001, die leidde tot Durban 1. Net als toen wordt in het document geen enkel land genoemd. Behalve Israël. Dit is de tweede keer dat een VN-vergadering met nobele doelstellingen wordt gekaapt door extremistische staten voor hun eigen doeleinden.

Israël kan niet deelnemen aan een haatfestijn dat gericht is op de ontkrachting van zijn eigen bestaan. Israël hoeft niet deel te nemen aan iets wat vast en zeker zal uitdraaien op een anti-Israëltribunaal. Daarom heeft het besloten niet deel te nemen aan Durban 2. Gelukkig staat Israël niet alleen. Canada heeft al aangekondigd niet aanwezig te zullen zijn en andere leden van de Westerse en Overigen Groep van de VN hebben gezegd dat zij hun deelname ook heroverwegen. Maar dat is niet genoeg.

Dit is het moment voor alle democratische landen een daad te stellen en duidelijk te maken dat zij niet zullen deelnemen aan een conferentie die in plaats van discriminatie en racisme te bestrijden juist haat en extremisme legitimeert. Dit is het moment voor iedereen die gelooft in gelijkheid en vrijheid om duidelijk te maken dat zij niet zullen deelnemen aan Durban 2, waar de belangrijkste normen en waarden van de VN-lidstaten te grabbel worden gegooid. Dit is het moment waarop voorkomen kan worden dat de VN een eenzijdig, antisemitisch forum worden waar niets gedaan wordt aan de bestrijding van racisme, maar dit juist promoot. Dit is de enige manier om te voorkomen dat toekomstige conferenties zullen ontsporen en de belangrijke strijd tegen racisme voortgezet kan worden zonder te worden gekleurd door racistische activiteiten.