‘Presidente? God weet het antwoord’

Heel Bogotá viert feest nu Betancourt vrij is. Zelf toont ze zich energiek en ook de politica in haar is springlevend....

‘Welkom in de VRIJHEID’, schreeuwt een enorm spandoek aan de gevel van het stadhuis van Bogotá. Onder de woorden de foto’s van de vijftien bevrijde gijzelaars, Ingrid Betancourt in het midden. De feestelijke boodschap wordt wel direct getemperd, want de door de Colombiaanse ontvoeringsindustrie veroorzaakte ellende is nog niet voorbij: ‘We willen ze terug – ALLEMAAL.’

Tot woensdagmiddag, toen het nieuws van de geslaagde bevrijdingsoperatie bekend werd, hing op deze plaats een spandoek dat opriep tot een ‘humanitair akkoord’ en het uitruilen van de gijzelaars tegen gevangen guerrillastrijders. Alleen de laatste woorden zijn al bijna een half jaar te lezen aan deze gevel: ‘We willen ze terug – ALLEMAAL.’

Maar ondanks dit besef overheerst natuurlijk de vreugde. De eerste uren na het grote nieuws gingen honderden Bogotanen de straat op met vlaggen en schreeuwden aanhoudend ‘vrij, vrij, vrij’. Auto’s reden claxonnerend door de straten alsof Colombia zojuist wereldkampioen was geworden. Een dag later is de stemming nog altijd uitgelaten. Wie je er ook naar vraagt, iedereen is ‘zielsgelukkig’, ‘euforisch’ en ‘in en in tevreden’. Zelfs de vele straatmuzikanten in de oude binnenstad spelen deze dagen een stuk vrolijker deuntjes.

Na een afwezigheid van bijna zes en een half jaar is Ingrid Betancourt ongekend aanwezig in Bogotá, tot ze donderdagavond het vliegtuig naar Frankrijk neemt. Wat het meest in het oog springt: dit is bepaald geen gebroken vrouw. Haar verschijning heeft in geen enkel detail te maken met het laatste bekende beeld, de foto met het gebogen en gedeprimeerde hoofd en het uitgemergelde lichaam. De foto die de geruchten aanwakkerde, dat zij er zo slecht aan toe was, dat zij het niet lang meer zou maken.

‘Ze lijkt er beter aan toe dan we verwachtten’, is de eerste reactie van Clara Rojas, als zij haar boezemvriendin op het militaire vliegveld van de hoofdstad ontmoet heeft. Rojas was de kandidate voor het vicepresidentschap die samen met Ingrid Betancourt tijdens hun verkiezingscampagne in 2002 werd ontvoerd. Zij werd begin dit jaar vrijgelaten door de FARC. Rojas is ervan overtuigd dat Ingrid binnenkort ‘weer heel actief zal deelnemen aan het politieke leven in Colombia’.

De prima staat waarin de ex-gegijzelde verkeert, wordt een dag later bevestigd door haar man Juan Carlos Lecompte: ‘Ze is er heel goed aan toe, genereus van geest en heel helder. Haar lichaam heeft wat sporen van de gevangenschap, maar niets ernstigs. Haar ziel is alleen maar versterkt.’

Energiek davert Betancourt van de ene persconferentie naar de andere praatshow. Vanaf haar vrijlating domineert zij alle tv-zenders. Vanaf donderdagmorgen opgemaakt en goed gekleed maakt Ingrid de indruk van vroeger. Natuurlijk zijn er de buitengewoon emotionele hereniging met eerst haar moeder en later haar kinderen. Maar daarnaast bevestigt zij continu dat ook de politica in haar nog springlevend is. Het laatste wat ze deed voor ze gegijzeld werd, was een verkiezingstoespraak houden. Nu is ze terug voor de camera’s en doet ze wat ze was gewend en waar ze goed in was.

Betancourt kondigt een grote internationale kruistocht aan om de overige 700 FARC-gijzelaars vrij te krijgen. Ze geeft president Uribe de pluimen die hij verdient, maar onderstreept dat zij zelf ook plannen heeft. ‘Als Uribe weer kandidaat is, denk ik niet dat ik op hem stem.’ Of ze hem dan denkt op te volgen? ‘Ik blijf de illusie hebben Colombia te dienen. Als presidente? Alleen God weet het antwoord.’

Álvaro Uribe is naast de bevrijde leidster van de Groene Partij de grote held van het moment. De bevrijdingsactie was een meesterstukje en menigeen herinnert eraan dat Uribe zijn taak als opperbevelhebber van de strijdkrachten heel persoonlijk opvat en altijd direct bij grote operaties wordt ingeschakeld. De populariteit van de president was al groot, doordat zijn politiek van ‘democratische veiligheid’ het land een stuk minder eng heeft gemaakt.

Een doldrieste krant meldde vrijdag zelfs dat de populariteit van Uribe de honderd procent nadert.

‘Alle Colombianen staan achter Uribe’, zegt Gabriel Ramírez, een 48-jarige chauffeur van een reisorganisatie in de hoofdstad.

‘Nou ja, behalve de oppositie dan. . De veiligheid in dit land is drastisch verbeterd. We kunnen weer reizen naar andere steden zonder militaire bescherming. Als ik in de jaren negentig met mijn vrouw ging winkelen, bleef een van ons altijd buiten het winkelcentrum staan, voor het geval er een bom zou afgaan. Dan zou in elk geval een van ons overblijven voor de kinderen.’

Heel Colombia en de hele wereld praten over de bevrijdingsactie en over Ingrid Betancourt.

Behalve de Revolutionaire Strijdkrachten van Colombia. Van de FARC is sinds woensdag taal noch teken vernomen.