Chávez is lastige omroep RCTV nu eindelijk kwijt

‘Chávez sluit oppositiekanaal.’ In deze drie woorden wordt al weken het grote politieke conflict in Venezuela samengevat, dat zondagavond zijn beslag kreeg....

Het einde van de persvrijheid, zegt RCTV dat gesteund wordt door veel buitenlandse media en het Amerikaanse Congres, en het begin van het einde van de vrijheid in Venezuela. De regering heeft het kanaal niet gesloten, antwoordt minister Chacón van Telecommunicatie: de concessie van RCTV liep gewoon af en is niet meer verlengd.

Dat is de uitvoering van een regeringsbesluit van 1987 (dus lang voor Chávez) dat de concessies aan de commerciële zenders slechts voor 20 jaar toekende. Chacón: ‘Wij hebben een legaal besluit genomen dat sinds 1969 ook tientallen keren is genomen in Europa, de VS en Latijns Amerika zonder dat dit leidde tot internationale campagnes.’

RCTV is wat doorgaans genoemd wordt een ‘oppositiekanaal’, net als alle commerciële zenders in Venezuela. Dat betekent dat zij direct en hard oppositie voeren tegen president Hugo Chávez, ook al won deze de laatste verkiezingen in december met een comfortabele meerderheid van ruim 60 procent.

De zenders steunden ook openlijk de staatsgreep van april 2002, toen Chávez voor 48 uur werd afgezet door het leger en zijn ‘opvolger’ het parlement naar huis stuurde. Volgens de president van het concern 1BC, waartoe RCTV behoort, is het besluit de licentie niet te verlengen simpelweg ‘wraak’.

Dat lijkt heel waarschijnlijk, al heeft Chávez daarmee keurig vijf jaar gewacht tot het aflopen van de vergunning. Maar van alle andere commerciële zenders, die eveneens dagelijks de president uitmaken voor dictator en communistische idioot, is de vergunning wel gewoon verlengd. Sommige waren nog veel agressiever anti-Chávez, beamen de Venezolanen die nu het einde van de persvrijheid ontwaren.

RCTV bereidt een nieuwe coup voor, meent Chávez. Toppresentator Miguel Angel Rodriguez zei vorige maand dat het ‘nuttig zou zijn als de president verdwijnt’. Hoe, wist hij ook. ‘Als de grondwet het recht op rebellie erkent, waarom zouden we dan de strijdkrachten niet gebruiken om die uit te voeren?’