Sereen protest tegen klimaat van haat

Zeker 50 duizend deelnemers verwachtte Antwerpen op de Witte Optocht tegen racisme, na de dolle moordpartij door een 18-jarige racistische schutter....

De voorpagina’s van sommige Vlaamse kranten ogen vrijdag als advertenties: ze kondigen de Witte Optocht aan tegen racisme en voor verdraagzaamheid. Met de 80 duizend deelnemers in het achterhoofd die op 23 april naar Brussel kwamen om de ‘mp3-moord’ op Joe Van Holsbeeck (18) te herdenken, rekent Antwerpen op 50 duizend deelnemers.

Maar de striemende regen is spelbreker. Ondanks de tientallen organisaties, scholen, kerken, politieke partijen, vakbonden en werkgeversorganisaties die hadden opgeroepen tot deelname, zijn er volgens de politie ‘slechts’ 18 duizend mensen aanwezig.

De tocht verloopt sereen: de 850 politieagenten kunnen het meeste werk overlaten aan de 450 vrijwilligers in oranje hesjes; enkele notoire raddraaiers zijn preventief opgepakt.

Toch wordt duidelijk dat Antwerpen nog altijd is verdoofd na de dolle moorden die de 18-jarige Hans van Themsche pleegde op 11 mei. Met een jachtgeweer verwondde hij eerst de 45-jarige Turks-Belgische Songul Koc, terwijl ze op een bankje zat te lezen. Vervolgens vermoordde hij zonder reden de 24-jarige au pair Oulematou N’Doye Naiangadou uit Mali, die een wandelingetje maakte met de Belgische Luna Drowart. Toen de 2,5-jarige peuter begon te huilen, schoot hij ook haar dood.

De mars herdenkt ook de Marokkaans-Belgische Mohammed Bouazza (23), die in de nacht van 30 april op 1 mei in de Schelde verdronk. Waarschijnlijk probeerde hij te ontkomen aan een blanke belager.

De racistische motieven van de schutter op 11 mei waren snel duidelijk: hij komt uit een familie met onverbloemde Vlaams Belang-sympathieën. Uit angst voor acties schermt de ME het partijbureau van het Vlaams Belang in Antwerpen hermetisch af.

Maar burgemeester Patrick Janssens die onopvallend in de stoet meeloopt in jeans, windjack en gympen, laat zich niet verleiden tot verwijten richting de extreemrechtse partij die in Antwerpen kan rekenen op de stem van een op de drie kiezers. ‘Het is gemakkelijk om naar de extremistische partijen te wijzen en de eigen verantwoordelijkheid af te schuiven. Iedereen moet in de spiegel kijken en zich afvragen of hij alles heeft gedaan om dit drama te voorkomen.’

Janssens stoort zich eraan dat veel Vlaamse politici Antwerpen graag als probleemstad afschilderen. Al bekent hij dat het een gesegregeerde stad is. ‘Bevolkingsgroepen maken karikaturen van elkaar. Die vooroordelen bleken de afgelopen weken absoluut onjuist.’ De slachtoffers en hun familieleden, veelvuldig in de media, zijn geen werkloze profiteurs die gebrekkig Nederlands spreken, maar Antwerpenaren die een rustig leven willen leiden.

Het blijkt opnieuw bij de toespraken aan het slot. De politici zwijgen, maar de Turkse, Marokkaanse en Malinese familieleden uiten met onvervalste Antwerpse tongval harde verwijten richting Filip Dewinter. Ze vinden dat het Vlaams Belang met een boodschap van haat en angst het klimaat voor de moorden heeft geschapen.

‘Ik ben Afrikaan, ik ben zwart en wij zijn trots op onze huidskleur’, zegt een nichtje van de vermoorde au pair. ‘Ik ben Belg en blijf hier.’

‘We vragen maar één ding’, zegt een neef van de Turkse Songul Koc: ‘Dat we rustig op een bankje kunnen zitten om een boekske te lezen.’