Iraakse schoenengooier nu zelf mikpunt

Muntazer al-Zaïdi, de schoenengooier van Bagdad, kreeg dinsdag in Parijs zelf een schoen naar zijn hoofd.

Dat mikpunt is Muntazer al-Zaïdi, de schoenengooier van Bagdad, de man die 14 december van het vorig jaar zijn beide schoenen gooide naar de aftredende Amerikaanse president, George W. Bush. Al-Zaïdi, 15 september vrijgekomen uit de gevangenis, gaf dinsdag in Parijs een persconferentie om aandacht te vragen voor zijn volgende project: 14 december moet een dag van wereldwijde solidariteit worden met het onderdrukte volk van Irak. En er moeten brieven naar de Verenigde Naties worden gestuurd opdat Bush kan worden berecht als oorlogsmisdadiger. Amerika en zijn bondgenoten moeten alle schade en leed die zijn aangericht vergoeden.

Aubergine

Al-Zaïdi, een jongeman in donker pak met aubergine overhemd en dito stropdas, is overgekomen uit Genève. Daar is hij onder doktersbehandeling vanwege kwetsuren aan buik, rug en gebit. Die zou hij hebben opgelopen bij zijn verblijf van negen maanden in een Irakese gevangenis. ‘Ik ben geslagen met loden stokken en met stoelen’, zegt hij. ‘Ik ben mishandeld met stroomdraad. Wekenlang waren mijn handen op de rug gebonden met een plastic band die in je huid snijdt. Maar het is niets bij wat de duizenden ondergaan die onschuldig gevangen zitten in Irak.’

Zelden was het zo druk in het centrum voor buitenlandse journalisten van Parijs. De schoenengooier krijgt een bombardement aan vragen te beantwoorden. Voelt hij zich nog journalist? Is hij trots op zijn actie? Wil hij terug naar Irak?

Op zeker moment staat een man in een leren jack op die zich bekendmaakt als Irakees vluchteling in Parijs en aan een lang verhaal in het Arabisch begint. Als dat wordt afgebroken, bukt hij zich en gooit. Het ziet er geroutineerd uit. Arabische journalisten noemen de man later een provocateur van de Irakese regering.

Meteen nadat hij naar buiten is gewerkt, geeft Al-Zaïdi een reactie: ‘Ik zou nooit een landgenoot als mikpunt nemen.’ Incident gesloten.

Held

Al-Zaïdi werd een held in de Arabische wereld en schoenengooien een rage. ‘Ik ben er niet trots op dat anderen het overnemen’, zegt Al-Zaïdi. ‘Maar ik schaam me er evenmin voor. Ook de armen moeten middelen hebben om van zich te laten horen.’

Hij toont zijn forse gouden ring en zegt zijn daad indertijd goed te hebben overwogen. ‘Voordat ik de perszaal met Bush betrad, gaf ik deze ring en mijn perskaart aan mijn broer. Dat zegt genoeg.’

Blijft de vraag of journalistiek en schoenengooien samengaan. Al-Zaïdi vindt van wel. ‘Maar meer nog dan journalist ben ik mens. Het is mijn plicht te getuigen van het leed van Irak. Als ik terugga naar mijn land, hoop ik weer te worden opgenomen in de grote familie van de media. Tenzij die genoeg van mij heeft.’