Iraans bezit van S-300’s is schrikbeeld van Israël

Er is Israël veel aan gelegen dat de deal tussen Rusland en Iran over het verdedigingssysteem S-300 niet doorgaat.

Een ‘game changer’, zo noemen Washington en Jeruzalem het Russische raketsysteemS-300. In Israëlische legerkringen is de vrees groot dat de balans in het Midden-Oosten verstoord raakt als Iran de beschikking over het hypermoderne luchtverdedigingssysteem krijgt.

Mochten in dat geval Israëlische F-15’s en F-16’s koers zetten naar Iran voor een verrassingsaanval op de atoominstallaties, dan houdt de Israëlische luchtmacht rekening met een verlies van 20 tot 30 procent van de negentig toestellen die minimaal moeten worden ingezet.

Het S-300-systeem is een van de modernste luchtdoelsystemen ter wereld en staat al jaren op het verlanglijstje van Iran om een preventieve aanval van Israël te dwarsbomen. In een straal van 200 kilometer vanaf de mobiele lanceerinrichting kunnen de raketten twaalf vijandelijke vliegtuigen en kruisraketten tegelijk volgen en neerschieten.

Heeft Israël met het bezoek deze week van president Shimon Peres aan Moskou de Iraanse regering een flinke hak gezet in het gevecht om de S-300? De omstreden wapendeal, die Teheran en Moskou in 2007 sloten, zou wel eens op losse schroeven zijn komen te staan.

Tenminste, als we Jeruzalem moeten geloven. ‘President Medvedev heeft beloofd dat hij de verkoop van de S-300 zal heroverwegen, omdat het de delicate balans in het Midden-Oosten aantast en de agressieve bedoelingen van Iran zal versterken’, aldus Peres woensdag na zijn onderhoud met de Russische president.

Voor Iran is de installatie van de S-300-batterijen nog een van de weinige mogelijkheden om een Israëlische preventieve aanval te voorkomen, mocht Jeruzalem concluderen dat het de enig resterende mogelijkheid is om Iran van een kernwapen af te houden.

Vorige week werd bekend dat Iran werkt aan een resolutie, die het in september wil indienen op de jaarvergadering van het internationale atoomagentschap IAEA. In die resolutie worden aanvallen op atoominstallaties verboden. ‘We zijn niet bezorgd over Israël’, zei Ali Asghar Soltanieh, de Iraanse vertegenwoordiger bij de IAEA, op zelfverzekerde toon. ‘Niemand durft iets te doen tegen Iran.’

Maar ondanks deze woorden, wordt de continue stroom berichten dat Israël zich voorbereidt op een verrassingsaanval zeker serieus genomen in Teheran. Vorige maand keerde een Israëlische Dolfin-onderzeeër, die is voorzien van middellange afstandsraketten, terug van een missie door het Suezkanaal in de richting van Iran.

De luchtmacht hield eerder grootschalige bombardementsoefeningen. En begin dit jaar meldde de Jerusalem Post dat het personeel van de Israëlische raketdefensie wekelijkse oefeningen was begonnen, als voorbereiding op een mogelijk conflict met Iran.

In Israël realiseert zich men goed dat een preventieve luchtaanval op Iran van een andere orde is dan de eerdere bombardementen in Irak (1981) op de kernreactor Osirak en in Syrië (2007), toen de Israëlische luchtmacht een bijna afgebouwde kerninstallatie verwoestte. Niet alleen is de afstand nu veel groter, zo’n 1.400 kilometer, ook liggen de Iraanse kerninstallaties verspreid over het land.

De dreiging die uitgaat van de S-300-raketten, maakt een omvangrijke aanval op onder andere de verrijkingsinstallatie bij Natanz en de Arak-centrale voor zwaar water gecompliceerd. ‘Als Teheran de S-300 weet te bemachtigen, zal dit het denken over een militaire aanpak van Iran flink veranderen’, waarschuwde voormalig Pentagonadviseur Dan Goure.