Politie in Manpur blijft liever binnen

De Indiase politie is eigenlijk niet opgewassen tegen de maoïstische rebellen op het platteland. Ze huurt steeds vaker plaatselijke milities in.

Op de weg die dwars door de jungle naar het dorp Manpur loopt, is het beangstigend stil. Inwoners durven er niet meer te komen sinds maoïstische rebellen drie weken geleden een bataljon politiemensen in een hinderlaag lieten lopen.

De agenten waren op weg naar Manpur, waar de rebellen kort daarvoor twee van hun collega's hadden gedood. De Naxalieten, zoals de maoïsten in India worden genoemd, wisten dat er versterking was opgeroepen. In de jungle wachtten ze het bataljon op.

Toen de politiebus passeerde, bliezen de Naxalieten met een afstandsbediening de bom op, die ze langs de weg hadden verstopt. Journalist Anish Goswami van de lokale krant Havi Bhumi arriveerde vlak na de aanslag op de plek des onheils en zag in grote bloedplassen de lichamen van 29 agenten liggen. Het duurde uren voordat hun lichamen waren opgehaald.

De Naxalieten beweren op het Indiase platteland een revolutionaire strijd te voeren tegen de onderdrukking van landarbeiders. Maar de rebellen hebben het vooral gemunt op de politie, simpelweg omdat ze wapens en munitie nodig hebben.

De politie is niet opgewassen tegen de beter getrainde guerrillastrijders. In de rijstvelden buiten Manpur lacht een groepje vrouwen de lokale politiemensen uit, die voorbij komen sloffen. De jongens, die niet ouder zijn dan 18 jaar, dragen een ‘uniform’, bestaande uit een gerafeld T-shirt, korte broek en slippers.

‘Met deze jongens gaan we de oorlog niet winnen’, zegt een van de vrouwen. Ze wijst naar een uitkijkpost bij het voormalige schoolgebouw. Daar verschuilt een agent zich achter vier kleine zandzakken.

Verderop zitten onder een afdakje de schoolkinderen. Wegens gebrek aan ruimte moesten ze hun schoolgebouw aan de politie afstaan.

De dorpelingen eisen dat de regering in Delhi professionele politiemensen stuurt om hen te beschermen tegen de Naxalieten, die de bevolking dwingen mee te vechten voor een eigen staat.

Een woordvoerder van het ministerie van Binnenlandse Zaken in Delhi zegt dat in elk district van de deelstaat Chhattisgarh een bataljon van het nationale reserve politiekorps (CRPF) aanwezig is.

Maar uit angst voor de rebellen sluiten de speciale troepen zich op in de politieposten. Hoge hekken, meters lang prikkeldraad en grote deursloten hebben de politiepost veranderd in een bewaakt fort.

De nationale politiecommandant gaf na de recente aanval zijn mannen het bevel zich ‘tot nader order’ niet meer binnen een straal van 5 kilometer buiten de politiepost te begeven en geen autobussen meer te gebruiken.

‘De regering in Delhi zegt dat de oprukkende Naxalieten in India een grotere bedreiging voor de eenheid van de Indiase staat vormen dan het terrorisme. Maar ik geloof dat premier Singh nog steeds niet echt is doordrongen van het gevaar van de Naxalieten’, zegt de schrijver Sudeep Chakravarti, die twee jaar bij de Naxalieten in Chhattisgarh doorbracht en een boek over zijn ervaringen schreef.

Sudeep Chakravarti beschuldigt de Indiase regering ervan een vuile oorlog op het platteland te hebben gecreëerd door bewapende milities op te richten. Dat gebeurde in 2004 toen alle maoïstische splinterpartijtjes zich verenigden in één grote beweging van Naxalieten. De voorzitter van de locale Congrespartij in Chhattisgarh, Mahendra Karma, is de leider van deze anti-maoïstische beweging, die onder de misleidende naam Salwa Judum opereert. Salwa Judum betekent in het Hindi ‘vredesbrigade’.

Deze gewapende ‘vredesbrigade’ viel dorpen binnen en dwong de inwoners te verhuizen naar opvangkampen buiten de jungle. De Salwa Judum beweert dat de overheid de mensen daar beter kan beveiligen. De werkelijke reden is dat de regering de landarbeiders en keuterboeren, die zich willen aansluiten bij de maoïstische beweging, in de opvangkampen beter kan beheersen. Op het hoogtepunt van de vuile oorlog verbleven ruim vijftigduizend mensen in opvangkampen.

Steeds meer mensen willen naar huis. In het opvangkamp in het dorpje Bhairamgarh zegt Pisda (27) dat hij sinds enkele maanden geen geld en eten meer van de Salwa Judum ontvangt. In zijn dorp heeft hij tenminste nog een lapje grond, waar hij voedsel kan verbouwen.

Pisda woont hier nu al meer dan 4 jaar. Hij zegt dat Salwa Judum zijn terugkeer belemmert.

Maar Salwa Judumleider Ajay Singh ontkent het verhaal en zegt dat iedereen juist terug naar huis moet. Hij heeft geen geld meer om voor de mensen te zorgen, sinds de plaatselijke overheid de geldkraan dichtdraaide. Dat gebeurde vlak voor de verkiezingen afgelopen voorjaar. Er waren te veel belastende verhalen over de milities en de rol van de Congrespartij in de media verschenen.

Ajay Singh durft zijn huis nauwelijks meer uit, sinds hij geen geld meer heeft. Hij vreest dat de Naxalieten hem zullen vermoorden en heeft vier lijfwachten ingehuurd, tieners, die hij zijn laatste geweren gaf.

De milities van de Salwa Judum zijn niet zonder werk komen te zitten. De locale politie huurt hen steeds vaker in. Tijdens een klopjacht op Naxalieten lopen de jongens voorop. Als er wordt geschoten, krijgen zij als eerste de kogels en niet de politie.