Het Syrische Vrije Leger wil een beetje hulp van buiten, en doet de rest dan zelf

De hoop op een diplomatieke oplossing vervaagt, nu de VN-Veiligheidsraad geen besluit heeft genomen over Syrië, terwijl de strijd in het land alleen maar heviger lijkt te worden. De opstand begon tien maanden geleden met geweldloze demonstraties, maar heeft zich ontwikkeld tot een gewapende strijd, waarbij het Syrische Vrije Leger (SVL) een steeds grotere rol lijkt te spelen. Het is echter de vraag of deze strijders in staat zijn het regime van Bashar Assad omver te werpen.

Het SVL bestaat voornamelijk uit soennitische soldaten die uit het leger zijn gestapt omdat ze niet tegen hun eigen mensen willen vechten. De meerderheid van de Syrische bevolking is soennitisch, terwijl het leger grotendeels wordt geleid door alawieten - een stroming van de sjiitische islam, waartoe ook president Assad behoort.

Confrontaties tegen het regime worden meer en meer door het SVL geleid, en volgens sommige berichten hebben zij een handvol dorpen en wijken veroverd - al slaan de troepen van Assad keihard terug. Het is voor de rebellen moeilijk om deze gebieden vast te houden, omdat zij over weinig wapens en munitie beschikken en nauwelijks logistieke steun kunnen organiseren.

Ezel of een paard
Er worden wapens over de grens tussen Libanon en Syrië gesmokkeld, maar per tocht is dat niet meer dan een aantal mannen (en soms een ezel of een paard) kunnen dragen. Ook wordt er materieel gekocht in Turkije, een grens die het SVL relatief gemakkelijk over kan steken. Daarnaast zouden er spullen uit Irak komen, omdat sommige soennitische stammen hun broeders willen helpen.

Maar een van de belangrijkste bronnen van wapens is het reguliere Syrische leger zelf. 'Een potentiële deserteur neemt contact met ons op en geeft zijn naam en rang', vertelt Sheikh Zuheir Amr Abassi, woordvoerder van de Islamitische Hoge Raad van Syrië en logistiek coördinator van het SVL tegen de online krant Christian Science Monitor. 'Als hij op zijn positie nuttig kan zijn en ons wapens of tactische informatie toe kan spelen, vragen we hem te blijven waar hij zit. Als dat niet het geval is, zeggen we dat hij alleen moet deserteren als hij een wapen en voldoende munitie heeft.'

Leiderschap
Er is weinig concrete informatie over het SVL beschikbaar. Het rebellenleger claimt zelf 40.000 strijders te tellen, maar het zouden er ook minder dan 10.000 kunnen zijn. Ze zouden volgens een cel-structuur zijn georganiseerd rond dorpen en steden en onderling weinig contact met elkaar hebben. Het leiderschap zou in Turkije zitten, maar het is onduidelijk in hoeverre zij daadwerkelijk aan de touwtjes trekken op het strijdtoneel.

Naast het beschermen van de demonstranten (nog steeds de belangrijkste missie van het SVL) voeren ze steeds meer aanvallen in guerrillastijl uit. Hun doelwitten zijn: wapenopslagplaatsen, bussen met troepenversterkingen van het regeringsleger en Shabiha-milities (kleine, zwaar bewapende groepen die zij aan zij met het leger vechten).

Het SVL heeft herhaaldelijk gevraagd om westerse steun in de vorm van no-flyzones en veilige enclaves waar rebellen zich kunnen terugtrekken en hergroeperen, maar die blijft vooralsnog uit. 'Als we dat krijgen (...) zou het grootste deel van het Syrische leger direct naar ons overstappen', aldus Abassi. 'We vragen niet om interventie. Geef ons wapens, enclaves en een no-flyzone. En wij doen de rest.'